Non Paper

«Ορθογράφοι, φονιάδες των λαών»
Πληκτρολογώντας το όνομα «Αννα» στο Google, ανάμεσα στις τρεις πρώτες θέσεις πλασάρεται το «Αννα Πήλιου». Είναι η τρανς ακτιβίστρια που, στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, τα ‘χωσε στο «φασιστικό», όπως το χαρακτήρισε, ΚΙΝΑΛ με αιχμή του δόρατος την απουσία, από το Κοινοβούλιο, της Φώφης Γεννηματά την ημέρα που ψηφιζόταν το Σύμφωνο Συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών. Ενώ είναι πλέον γνωστό ότι ο λόγος της απουσίας της είχε να κάνει με τη θεραπευτική αγωγή για τον καρκίνο στην οποία υποβαλλόταν εκείνη την εποχή. Το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ έβγαλε δριμεία ανακοίνωση, με 24 ώρες καθυστέρηση το τμήμα ΛΟΑΤΚΙ του ΣΥΡΙΖΑ διαχώρισε τη θέση του από την Πήλιου, η Πήλιου ζήτησε, με ανάρτησή της, συγγνώμη.

Συνήθης διαδικασία, αυτά συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες και το θέμα θα σταματούσε εκεί αν το απολογητικό μήνυμα της Πήλιου δεν ήταν ένα μνημείο ανορθογραφίας, ένα κείμενο στα «αλαμπουρνέζικα», όπως λέγαμε παιδιά, που μπροστά του ωχριούν τα «μαργαριτάρια» από σχολικές εκθέσεις που δημοσίευαν παλαιότερα τα λαϊκά περιοδικά. Και με αφορμή αυτό, τα παντελώς ανορθόγραφα κείμενα της Πήλιου έγιναν trend στα σόσιαλ μίντια. Παράλληλα, σηκώθηκε και ένα κύμα συμπαράστασης για την ανορθόγραφη ακτιβίστρια. Επειδή, λόγω της διαφορετικότητάς της, ήταν θύμα bullying στο σχολείο με αποτέλεσμα να το παρατήσει στο Λύκειο, επειδή έχει υποστεί κακοποίηση, επειδή είχε πολλά προβλήματα, επειδή, επειδή, «δικαιούται» να είναι ανορθόγραφη. Από την άλλη, αφήνεται να εννοηθεί ότι ξέρει να γράφει σωστά – αν μη τι άλλο, υπάρχει πια και ο αυτόματος διορθωτής άσε που, για να φτάσεις έως το Λύκειο, έχεις μάθει να γράφεις – αλλά επιλέγει επίτηδες την ανορθογραφία ως… αντίσταση στο κατεστημένο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το ακούω τον τελευταίο καιρό. Οτι η ορθογραφία είναι μια αστική εμμονή των αρίστων, των κυρ Παντελήδων, των νοικοκυραίων. Οτι είναι κανόνας και επιβολή και εμείς οι επαναστάτες δεν τα σηκώνουμε αυτά. Ασε που το να είναι κάποιος ανορθόγραφος σημαίνει ότι έχει αποκλειστεί από τη μόρφωση, ότι είναι καταφρονημένος και προλετάριος άρα με το σωστό και το δίκιο, αυτό που αρέσει και στην Μποφίλιου. Δηλαδή, εκ των συμφραζόμενων, και η ανορθογραφία ενδέχεται να είναι μια ηρωική πράξη αντίστασης.

Δεν είναι ντροπή να είναι κάποιος ανορθόγραφος ούτε καν λειτουργικά αναλφάβητος. «Ηρωισμός» και «αντίσταση» στις προδιαγεγραμμένες ζωές όμως είναι η απόδραση από αυτές, η ανατροπή τους. Και μην ακούω για αποκλεισμούς. Η τεχνολογία δίνει σήμερα τη δυνατότητα σε κάποιον να μάθει να γράφει σωστά φτάνει να έχει πρόσβαση σε ένα κινητό. Ξέρω Αλβανούς που ήρθαν στην Ελλάδα πριν από είκοσι χρόνια και, σήμερα, γράφουν στα ελληνικά πιο σωστά από εμένα.

Η ανορθογραφία λοιπόν ούτε μαγκιά είναι ούτε, πια, ένδειξη αποκλεισμού. Στην περίπτωση μάλιστα της Πήλιου που διεκδικεί – και πολύ καλά κάνει – να έχει δημόσιο λόγο απαραίτητη προϋπόθεση είναι ο σωστός λόγος. Γιατί; Γιατί το έχει πει ο Βιτγκενστάιν: «Τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου». Γιατί το σύνθημα του Πολυτεχνείου ζητούσε παιδεία, εκτός από ψωμί και ελευθερία. Και γιατί το παραδοσιακό τραγούδι δεν θεωρεί επανάσταση την ανορθογραφία και τον αναλφαβητισμό. Το εντελώς αντίθετο μάλιστα: «Στο ‘πα και στο ξαναλέω μη μου γράφεις γράμματα / γιατί γράμματα δεν ξέρω και με πιάνουν κλάματα».

Σουβλάκια και λιτανεία
Είναι από εκείνες τις μικρές ειδήσεις που όμως, όταν μαζεύονται όλο και πιο πολλές, δημιουργούν τάση. Νεαροί, στην Κέρκυρα, ενώ περνούσε κάτω από το μπαλκόνι τους λιτανεία, έτρωγαν σουβλάκια και έκαναν χαβαλέ. Λυπάμαι αυτά τα παιδιά που δεν έχουν συνειδητοποιήσει μία βασική αξία. Οσο υποτιμάς κάτι στο οποίο στέκεσαι, ιδεολογικά, απέναντι τόσο υποτιμάς και τη δική σου θέση. Και την αναβαθμίζεις όταν σέβεσαι αυτό που πολεμάς. Ελπίζω να το καταλάβουν κάποτε.