Υποδείγματα επαγγελματισμού

Σε μια επίδειξη αλαζονείας αντάξιας ενός σωστού δικτάτορα, με επίγνωση του ιστορικού ρόλου που του έχει αναθέσει αυτοπροσώπως η Μοίρα, ο Πούτιν την περασμένη Δευτέρα τίμησε τη στρατιωτική μονάδα, στην οποία αποδίδονται οι σφαγές των αμάχων στην πόλη Μπούτσα της Ουκρανίας. Ηθελε να δείξει στον κόσμο πού γράφει την κατακραυγή για τα εγκλήματα πολέμου των στρατιωτών του και το έδειξε. Η εν λόγω μονάδα είναι η 64η Ανεξάρτητη Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Τυφεκιοφόρων, στην οποία ο Φύρερ του Κρεμλίνου απένειμε τον τιμητικό τίτλο της «Φρουράς». Στη σχετική επιστολή, που δόθηκε στη δημοσιότητα, ο Πούτιν εξαίρει «τον μεγάλο ηρωισμό και το θάρρος» που επέδειξε η συγκεκριμένη μονάδα για την «προστασία της ρωσικής εθνικής κυριαρχίας».

Τα περί ηρωισμού και θάρρους τα καταλαβαίνω. Δεν είναι αστείο πράγμα να αντιμετωπίζεις σε μάχη εκ του συστάδην έναν γέρο πάνω σ’ ένα ποδήλατο και μάλιστα όταν τον ακολουθεί ένας σκύλος. Συγκεντρώνεις όλη την ψυχραιμία σου και πυροβολείς για να σώσεις τη ζωή σου, γιατί αν σε πλησιάσει στα δύο μέτρα είσαι τελειωμένος. Χρειάζεται, δε, ασύλληπτο θάρρος για να αντιμετωπίσεις κατά μέτωπο μια λυσσασμένη Ουκρανή οπλισμένη με ροζ μυτερά νύχια και ένα ζευγάρι κλειδιά, ενώ εσύ έχεις μόνο ένα τυφέκιο εφόδου, πέντε-έξι γεμιστήρες κι άλλες τόσες χειροβομβίδες. Να μη μιλήσουμε καλύτερα για τα παιδάκια, που είναι τα χειρότερα όλων και ευθύνονται για τις χειρότερες φρικαλεότητες εις βάρος των Ρώσων. Γι’ αυτό και ο Φύρερ δεν κάνει οικονομία στους επαίνους: «Μέσω ευφυών και τολμηρών δράσεων, κατά την ειδική στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία», γράφει στην επιστολή, «το επιτελείο της μονάδας κατέστη υπόδειγμα εκπλήρωσης του καθήκοντος, ανδρείας, αφοσίωσης και επαγγελματισμού». Και υπόδειγμα ανθρωπισμού, θα έλεγα ότι έπρεπε να προσθέσει, ώστε να ολοκληρωθεί το αστείο…

Εντύπωση μου κάνει, όμως, η αφοπλιστική ευθύτητα με την οποία ο Πούτιν στην επιστολή του παραδέχεται την πραγματική αιτία του πολέμου: την προστασία της «εθνικής κυριαρχίας της Ρωσίας». Με άλλα λόγια, όλα έγιναν επειδή ο Πούτιν θεωρεί ότι η Ουκρανία είναι Ρωσία και οι Ουκρανοί είναι Ρώσοι χωρίς να το ξέρουν. Είναι ακριβώς η αυτοκρατορική αντίληψη περί Ρωσίας, που επικρατούσε μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν μάλιστα προσθέσουμε στην εικόνα και τα κηρύγματα του Πατριάρχη Μόσχας (φίλος του Βλαδίμηρου), που συστηματικά ευλογεί τον πόλεμο, επί τη βάσει αστείων μεσαιωνικών αντιλήψεων για την παγκόσμια αποστολή της Ρωσίας ως νέας Ρώμης του Χριστιανισμού, αντιλαμβανόμαστε ότι έχουμε να κάνουμε με έναν τρελό, που νομίζει ότι αρκεί η «δύναμη της θέλησης» (που έλεγε ο κανονικός Φύρερ…) για να γυρίσει τον κόσμο πίσω περί τα 300 χρόνια.

Ετσι νομίζει ο Πούτιν. Γιατί μακροπρόθεσμα η Ρωσία θα είναι η χαμένη σε αυτή την απόπειρα ιστορικής οπισθοδρόμησης. Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν ήταν ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, η Σοβιετία δεν ηττήθηκε από «πισώπλατη μαχαιριά» και ο διακανονισμός που ακολούθησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου δεν ήταν Συνθήκη των Βερσαλλιών. Ο ίδιος ο Πούτιν μπορεί να είναι ικανός να γίνει Χίτλερ, αλλά ο κόσμος δεν μπορεί ποτέ πια να είναι ο ίδιος, για να επιτρέψει σε έναν Χίτλερ να υπάρξει.

ΔΙΑΡΚΕΣ ΠΑΡΤΙ

Ο κανόνας είναι ότι το λάθος το διορθώνεις αμέσως μόλις το διαπιστώσεις, για τον απλό λόγο ότι κοστίζει περισσότερο από τη στιγμιαία απώλεια γοήτρου που συνεπάγεται η παραδοχή του. Αυτό ισχύει για όλα τα λάθη, μικρά, μεσαία και μεγάλα. Εκτός από τα τεράστια. Τα τεράστια λάθη δεν διορθώνονται, αυτά τα υπομένεις μαζί με τις συνέπειές τους μέχρι να περάσουν.

Κάνω αυτές τις σκέψεις, καθώς διαβάζω τη δήλωση του Μπόρις Τζόνσον ότι δεν γνώριζε ότι ήσαν παράνομα τα πάρτι, στα οποία συμμετείχε κατά την περίοδο του λοκντάουν. Περισσότερες πιθανότητες θα είχε να τον πιστέψουν οι στοιχειωδώς λογικοί άνθρωποι, αν έλεγε ότι είχε πεθάνει η γιαγιά του (σχετικά πρόσφατα πριν από 32 χρόνια) και για τον λόγο αυτόν ήταν ψυχολογικά συντετριμμένος. Αν του κάνουμε τη χάρη να δεχθούμε ότι λέει την αλήθεια, τότε ο βρετανός πρωθυπουργός παραδέχεται ότι αποφάσιζε τα λοκντάουν και μάλιστα τα ανακοίνωνε αυτοπροσώπως με διαγγέλματα, χωρίς να ξέρει όμως τι συνεπάγονται. Υπάρχει μεγαλύτερη ομολογία επιπολαιότητας από αυτή; Υποθέτω ότι πρέπει να το συνειδητοποιούν και οι περισσότεροι βουλευτές του, παρότι δηλώνουν ικανοποιημένοι από την πρωθυπουργική συγγνώμη και καταπίνουν αμάσητη την παδαριώδη δικαιολογία του. Καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι ο αρχηγός τους είναι ένα αυτοκινούμενο, διαρκές πάρτι. Δεν μπορούν όμως τίποτε να κάνουν, γιατί τα τεράστια λάθη δεν διορθώνονται, τα υπομένεις…