Αριστεροί λογαριασμοί

Τα χρόνια πέρασαν, ο τόπος όμως ήταν ο ίδιος. Ιδιο και το κόμμα – ίδιο; Οχι και τόσο. Τότε, δύο μήνες μετά το Καστελλόριζο, στο κλειστό του Τάε Κβον Ντο, η Ανανεωτική Πτέρυγα του Συνασπισμού σηκωνόταν όρθια για να αποχωρήσει από το 6ο Συνέδριο του κόμματος, αρνούμενη να δεχτεί την ομογενοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ. Το σούσουρο ήταν έντονο, κάποιοι ζητούσαν την παραίτηση των εν ενεργεία βουλευτών που συμμετείχαν στη διάσπαση. Σ’ αυτό το κόμμα, όμως, είχαν μεν συνηθίσει να διαφωνούν, αλλά όχι να γιουχάρουν ο ένας τον άλλο. Οσο οι ανανεωτικοί αποχωρούσαν, οι υπόλοιποι τους παρατηρούσαν σχεδόν ανέκφραστα. Το προεδρείο ήταν εκνευρισμένο: «Το έχουμε πει τρεις φορές, σας παρακαλούμε πολύ, μην καπνίζετε μέσα στην αίθουσα, έρχονται σύντροφοι και συντρόφισσες που δηλώνουν πως ενοχλούνται».

Δώδεκα έτη φωτός μακριά, το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, κανείς δεν αποχώρησε από το κόμμα του. Κανένας δεν κατηγορήθηκε, δίκαια ή άδικα, ως διασπαστής, κανένας δεν τόλμησε καν να αμφισβητήσει την ενωτική διάθεση όλων των παρευρισκομένων – ακόμα κι εκείνων που σηκώνονταν από τη θέση τους όχι για να διαφωνήσουν, αλλά για να προκαλέσουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο ορισμός του κόμματος «σε κίνηση», αυτός που ορκιζόταν κάποτε στη ριζοσπαστικότητά του, ήταν έτοιμος να ανοίξει φιλόξενα τις φτερούγες του στους πασόκους που τον έκαναν κυβέρνηση. Η μισή πτέρυγα όχι μόνο έχει πια επιστρέψει, αλλά στήριξε σχεδόν πανηγυρικά τις προτάσεις του προέδρου. Και οι σύντροφοι με τις ομπρέλες, εκείνοι που πίστεψαν ότι ακόμα έχουν δικαίωμα διαφωνίας σε μια εσωκομματική διαδικασία, βρέθηκαν μπροστά σε ένα πλήθος που τους ανεχόταν με το ζόρι. Τι να συνέβη άραγε; Ισως έφταιγε που το κάπνισμα πια απαγορεύεται σε κλειστούς χώρους – έψαχναν τρόπο να ξεχαρμανιάσουν οι μανιώδεις και έπεσαν πάνω στον Τσακαλώτο και τον Δρίτσα. Ισως έφταιγε που οι γυναίκες ήταν απελπιστικά λίγες και οι τσαμπουκάδες τύπου «θα σου πω εγώ τι θα πάρεις αν κατέβεις για πρόεδρος» ήταν πιο εύκολο να ειπωθούν ανάμεσα σε άνδρες που αρέσκονται να μετρούν τα προσόντα τους. Ισως οι πασόκοι πεθύμησαν τα αίματα που ανάβανε κάποτε στις θρυλικές «πράσινες» διαδικασίες και βρήκαν εύκολο στόχο σε εκείνους που είναι αλλιώς μαθημένοι. Σε ένα συνέδριο που τη δουλειά που έπρεπε να κάνει την έκανε (άρα πετυχημένο) ίσως όλα αυτά να είχαν και κάποια σημασία για τη συνέχεια: «Κανείς δεν περισσεύει» είπε κλείνοντας το συνέδριο ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά την ένταση δεν κατάφερε να τη σταματήσει. Τα όσα γράφτηκαν και ειπώθηκαν, δε, για τις απρέπειες που ακούστηκαν μεταφράστηκαν στα κομματικά αφτιά ως «απόπειρα των συστημικών να αποδυναμώσουν το μήνυμα».

Τα έχει πει ο Σαββόπουλος νωρίς: Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου (αριστερή) μελαγχολία. Η συριζαϊκή μειοψηφία που τολμάει ακόμα να εκφράζει διακριτή πολιτική άποψη και να παλεύει γι’ αυτήν, όσο κι αν κρίνεται από φίλους και αντιπάλους, είναι ο σύνδεσμος ανάμεσα στο πριν και το μετά, ο τελευταίος κρίκος μιας ιστορικής παρακαταθήκης που αργά ή γρήγορα θα χαθεί στη λήθη. Γι’ αυτό είναι πολύτιμη – όχι για τους απέναντι, επειδή τάχα «μουτζουρώνει» το αφήγημα, αλλά γιατί κρατάει λογαριασμό. Αυτόν τον λογαριασμό τον χρειάζεται ακόμα κι ένα κόμμα εξουσίας. Και αν κάποιος το ξέρει καλά, από πρότερη εμπειρία, είναι οι ψηφοφόροι που ήρθαν στον ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο της κρίσης. Ο ρόλος είναι άχαρος, αλλά είναι απαραίτητος.