Συνέδριο σε κλίμα χουλιγκανισμού

Συνέδριο σε κλίμα χουλιγκανισμού

Μια παλιά ταινία του αμερικανικού κινηματογράφου, με την Τζέιν Φόντα και τον Μάικλ Σάραζιν, το «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν», θυμήθηκα παρακολουθώντας, αρκετά συχνά, διαδικτυακά, τα τεκταινόμενα στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, που έληξε πανηγυρικά χθες. Την ταινία, που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Οράτιου ΜακΚόι και γράφτηκε την περίοδο του αμερικανικού οικονομικού κραχ του 1929, σκηνοθέτησε μια μεγάλη μορφή του κινηματογράφου, ο Σίντνεϊ Πόλακ. Και αν ήμουν ο Δανίκας, θα σας έλεγα ότι πρόκειται για μια δραματική αλληγορική προσέγγιση στη βαθιά κοινωνική κρίση που βίωσε η Αμερική του Μεσοπολέμου, παράλληλα με την οικονομική της κατάρρευση. Αλλά δεν είμαι ο Δανίκας, και σταματώ εδώ. Θα σταθώ μόνο στο τι μου θύμισε την ταινία. Ηταν η προσπάθεια της αντιπολίτευσης, της γηραλέας εσωκομματικής αντιπολίτευσης στον ΣΥΡΙΖΑ, να σταθεί εμπόδιο στις επιδιώξεις του «Λεγάμενου» να μετασχηματίσει το κόμμα, σε ένα αρχηγικό, αστικό κόμμα, στο οποίο οι όποιες εσωκομματικές διαδικασίες θα εξαρτώνται απολύτως από εκείνον και μόνο. Το ότι τη συνέτριψε αυτήν την προσπάθεια ο «Λεγάμενος» δεν είναι είδηση. Είδηση είναι ότι μέσα σε συνθήκες που παρέπεμπαν ευθέως σε σκληροπυρηνική θύρα χουλιγκάνων του ποδοσφαίρου, ξεφτιλίστηκαν άνθρωποι, που κράτησαν όρθια την (ανανεωτική, λέμε τώρα) Αριστερά, σε καιρούς δύσκολους, για να έρθει έπειτα από χρόνια ο «Λεγάμενος» και οι συν αυτώ, να πατήσουν πάνω τους, και να γίνουν κυβέρνηση…

In memoriam…

Αναφέρω ονομαστικά αυτούς τους ηρωικούς συντρόφους που έγιναν η χλεύη των… νικητών. Είναι οι 14 που υπέγραψαν την τροπολογία για να την ανάσχεση των προθέσεων του «Λεγάμενου» και της ηγετικής του ομάδας. Τους αναφέρω in memoriam, μια και μετά τις 15 Μαΐου, οπότε και θα εκλεγεί η καινούργια Κεντρική Επιτροπή από τη βάση, και πολλοί εξ αυτών θα καταβαραθρωθούν εκλογικά (και βεβαίως πολιτικά), θα μπορούν άνετα να δικαιολογήσουν τον τίτλο της ταινίας του Πόλακ: Δημήτρης Βίτσας, Νίκος Βούτσης, Θοδωρής Δρίτσας, Εφη Καλαμαρά, Κατερίνα Κνήτου, Πάνος Λάμπρου, Ανδρέας Ξανθός, Δημήτρης Παπαδημούλης, Μιχάλης Σαμπατακάκης, Ράνια Σβήγκου, Πάνος Σκουρλέτης, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Νίκος Φίλης, Τασία Χριστοδουλοπούλου.

Το παλικάρι, ο «Λεγάμενος» δεν ορρωδεί μπροστά σε τίποτα προκειμένου να επιτύχει τους σκοπούς του, και οι περισσότεροι θα έπρεπε να το γνωρίζουν. Υπουργοί στις κυβερνήσεις του χρημάτισαν, και επιπλέον υπάρχει και το ιστορικό προηγούμενο: το πώς συμπεριφέρθηκε στον μέντορά του Αλέκο Αλαβάνο, αλλά και στον δεινό υποστηρικτή του Νίκο Κωνσταντόπουλο.

Κόμμα ακραίων

Δεν θα σταθώ στο κλίμα χουλιγκανισμού που διαμορφώθηκε στο Συνέδριο, και στην τρομοκρατία που ασκήθηκε έμμεσα ή άμεσα σε όποιον ήθελε να αντιδράσει από του βήματος του Συνεδρίου στις επιδιώξεις του «Λεγάμενου». Ούτε στο γεγονός ότι πλην του χουλιγκανισμού αυτό που χαρακτήρισε το Συνέδριο, και εν πολλοίς το «σφράγισε» καταλυτικά, ήταν ότι εκείνος που πήρε τα περισσότερα, παντός άλλου (μακράν…), χειροκροτήματα μετά τον «Λεγάμενο», ήταν ο γνωστός Πολάκης.

Ο τύπος αποθεώθηκε. Γνώρισε εκδηλώσεις λατρείας που δεν τις βλέπεις ούτε σε ροκ συναυλίες. Ο άνθρωπος είπε βέβαια τις… «κάλτσες» του εναντίον όλων, αλλά δεν είναι αυτό το ζήτημα. Το ζήτημα είναι πως οι από κάτω τον αποθέωναν σε κάθε αποστροφή ενός λόγου βαθιά διχαστικού, ακραία ρεβανσιστικού, εξοργιστικά προκλητικού και αδιανόητα εριστικού.

Ωστόσο έδωσε την ευκαιρία ημών των υπολοίπων, να καταλάβουμε δύο πράγματα:

• πρώτον, γιατί δεν τολμάει ο «Λεγάμενος» να του τραβήξει το αφτί κάθε φορά που κάνει κουρέλι οποιαδήποτε αξία του λεγόμενου πολιτικού πολιτισμού
• και δεύτερον, ότι στον ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον συγκεντρωθεί ό,τι πιο ακραίο διέθετε ο υπόλοιπος πολιτικός κόσμος, από την ακραία Δεξιά του Καμμένου ως την εξωκοινοβουλευτική, την πέραν του ΚΚΕ, Αριστερά.

Και αυτό λέει πολλά. Για όλους…

(Ας πούμε, αυτός που επιτέθηκε στον Δρίτσα, και έφτασε στα όρια της χειροδικίας, ήταν μεταγραφή από το αεροδρόμιο, πρώην πασόκος…).

Δύο θέματα, μία κάλπη

Στα ειδικότερα τώρα, που δείχνουν ότι ο «Λεγάμενος» και η ηγετική του ομάδα δεν πρόκειται να κωλώσουν μπροστά σε τίποτε προκειμένου να επιτύχουν τους στόχους τους. Δύο θέματα έθεσε η αντιπολίτευση, το θέμα της εκλογής από τη βάση της Κεντρικής Επιτροπής και το θέμα της εκλογής προέδρου με καθολική ψηφοφορία. Δύο θέματα τέθηκαν, δύο κάλπες έπρεπε να στηθούν. Οχι, απεφάνθη ο «Λεγάμενος». Δύο θέματα, μία κάλπη. Ενα ερώτημα. Οπως το έκανε με εκείνο το αλήστου μνήμης δημοψήφισμα, τον Ιούλιο του 2015, και παραλίγο να βουλιάξει τη χώρα με το 62% που κατάφερε να κερδίσει, στήνοντας το ερώτημα του δημοψηφίσματος. Το ίδιο έκανε κατά τη σχετική ψηφοφορία στο Συνέδριο. Ετσι αυτός πήρε 73%, η αντιπολίτευση κοντά στο 23%, κι όλα καλά κι όλα ωραία – τους συνέτριψε ο «μεγάλος» στρατηλάτης, τους εχθρούς. Ναι, αλλά, υπάρχει και ένα 20%, των συνέδρων, που αρνήθηκε να πάρει μέρος στην ψηφοφορία. Εφυγαν οι άνθρωποι. Πήγαν στη μαρίνα του Φαλήρου και έκοβαν βόλτες γύρω από τα σκάφη ή έπιναν τσίπουρα στις ψαροταβέρνες του Μοσχάτου. Δεν ψήφισαν, γιατί προφανώς διαφώνησαν με τα «άλλα κόλπα» του δικού μας…

«Αλλα κόλπα» στην Κεντρική Επιτροπή

Τα οποία «άλλα κόλπα», όπως πληροφορήθηκα εγκύρως από τον άνθρωπό μου στην Κουμουνδούρου, θα συνεχιστούν και στη διαδικασία της 15ης Μαΐου, κατά την εκλογή της Κεντρικής Επιτροπής, και του «Λεγάμενου» ως προέδρου. Προσέξτε, παρακαλώ, τι σχεδίασε ο παίχτης. Στις εκλογές θα πάρει μέρος άλλο εκλογικό σώμα για την εκλογή προέδρου και άλλο για την Κεντρική Επιτροπή. Για τη δεύτερη εκλογή, θα ψηφίσουν μόνο όσοι ψήφισαν για να εκλέξουν συνέδρους για το συνέδριο, που είναι, όπως ανακοινώθηκε (τονίζω το «όπως ανακοινώθηκε», διότι για τον ΣΥΡΙΖΑ μιλάμε, που δεν είναι και ο καλύτερος φίλος της αλήθειας) περίπου 40.000 μέλη. Για τον πρόεδρο όμως θα ψηφίσουν όλα τα εγγεγραμμένα μέλη, που είναι (όπως λένε επίσης) 61.000 άνθρωποι. Και όχι μόνο αυτό. Αλλά θα κρατήσουν ανοιχτό τον κατάλογο, να πάνε κι άλλοι να ψηφίσουν τον «Λεγάμενο» για πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι την τελευταία στιγμή της ψηφοφορίας. Επί της κάλπης που λένε. Γιατί θα το κάνουν αυτό; Διότι, λέει, το middle age αριστερό μου αγόρι δεν αντέχει στην ιδέα ότι για την εκλογή προέδρου του ΚΙΝΑΛ στις πρόσφατες εκλογές του Δεκεμβρίου ψήφισαν 270.000 άνθρωποι. Και θέλει να το ξεπεράσει το νούμερο. Γιατί πιστεύει ότι μόνο έτσι ο λαός θα καταλάβει ότι πλέον βαδίζει στον δρόμο για την εξουσία…

Μιλάμε απίθανα πράγματα…

Σπουδαία νέα

Στο μεταξύ, όπως ενημερώθηκα από τον άνθρωπό μου, στην Κουμουνδούρου, αλλά και από δύο συναδέλφους μου, μια μεγάλη είδηση διαπέρασε σαν ηλεκτρικό ρεύμα τη ραχοκοκαλιά του Συνεδρίου, το Σάββατο. Ρίγος συνεπήρε τα αγνά μέλη του κόμματος της χαράς, που όσο να πεις είναι και ευσυγκίνητα με ό,τι συμβαίνει την πρώτη φορά Αριστερά. Τι ήταν αυτό που αποτέλεσε την αφορμή για όλη αυτή τη συγκίνηση; Η πληροφορία, η φήμη, η αυτοεκπληρούμενη προφητεία; Αδυνατώ να δώσω μια εξήγηση. Αλλά πάντως κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα, ότι προορίζεται για νέος γραμματέας του κόμματος ο Νίκος Παππάς!

Ναι ο Νίκος, ο ευρισκόμενος στα σκαλιά του Ειδικού Δικαστηρίου, ένα βήμα πριν περάσει το κατώφλι θα είναι λέει η επιλογή του «Λεγάμενου» για να γίνει… Τζανακόπουλος στη θέση του Τζανακόπουλου. Σπουδαίο νέο, αλλά με τον φίλο μου τον Γιάννη (Ραγκούση) τι θα γίνει;

Ο Γιάννης, που εκφώνησε μια ομιλία στο Συνέδριο, την οποία φαντάζομαι θα κρατήσει για να τη δει έπειτα από δέκα χρόνια (και να κλάψει, σκεπτόμενος τι είναι αυτά που έλεγε τότε, στο μακρινό… 2022), φέρεται από διάφορους ότι θα ήταν το κατάλληλο πρόσωπο για να επικυρώσει το άνοιγμα προς την Κεντροαριστερά.

Εισηγούμαι πάραυτα, δύο γραμματείς στο κόμμα. Ενας για την Αριστερά και ένας για την… Κεντροαριστερά. Μη μείνει κανείς παραπονεμένος…