Χωρίς αρχές

Ο Νίκος Ανδρουλάκης του ΚΙΝΑΛ είχε μια πολύ ωραία ιδέα: οι νεότερες γενιές, που δεν έχουν πρόσβαση σε φτηνή κατοικία, αφού τα νοίκια είναι στον Θεό, πρέπει να βοηθηθούν από το κράτος. Γι’ αυτό, η Σοσιαλδημοκρατία, όπως είπε, προσανατολίζεται στην κατασκευή 26.000 κατοικιών που θα διατίθενται στις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες με πολύ χαμηλό αντίτιμο, 7.000 κατοικιών που θα διατίθενται προς ενοικίαση σε προσιτές τιμές και τέλος, 2.000 κατοικιών για την αντιμετώπιση εκτάκτων καταστάσεων όπως η προσωρινή στέγαση θυμάτων βίας ή φυσικών καταστροφών. Με παράλληλη επιδότηση ενοικίου ή ιδιοκτητών που δέχονται να νοικιάσουν σπίτι σε νέους με χαμηλότερες τιμές εκτιμά ότι το πρόβλημα αυτό θα πάψει να είναι οξύ. Εχει συζητήσει το ζήτημα, μάλιστα, με τον πορτογάλο πρωθυπουργό, που έχει προχωρήσει σε ανάλογα μέτρα, με χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης, ώστε πιστεύει ότι μπορεί να ισχύσει κάτι ανάλογο και στην Ελλάδα.

Ερχεται ύστερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη Βουλή και λέει ότι ο ΟΑΕΔ έχει τεράστια ακίνητη περιουσία που λιμνάζει. Προτείνει λοιπόν η περιουσία αυτή να αξιοποιηθεί και να βοηθήσει τους νέους, που έχουν πρόβλημα στέγης, όπως ακριβώς το περιέγραψε ο Νίκος Ανδρουλάκης. Με τα έσοδα από την αξιοποίηση της περιουσίας του ΟΑΕΔ, λέει ο Πρωθυπουργός, θα  βοηθηθούν νέα ζευγάρια ώστε να αποκτήσουν στέγη.

Πολύ ωραία; Καθόλου ωραία. Αυτές οι ιδέες ανήκουν στη Σοσιαλδημοκρατία. Τι δουλειά έχουν να τις υπόσχονται και οι ανάλγητοι νεοφιλελεύθεροι; Για να μην τα πολυλογώ, το ΚΙΝΑΛ, όπως φαίνεται από σχετική δήλωση της βουλευτίνας Λάρισας, Ευαγγελίας Λιακούλη, θεωρεί ότι η κυβέρνηση κλέβει την πρόταση του ΚΙΝΑΛ, κι ας έχει βρει πόρους να τη χρηματοδοτήσει που δεν έχουν σχέση με το Ταμείο Ανάκαμψης, δεν του αρέσει, γι’ αυτό και δεν ψηφίζει τη σχετική παράγραφο του συζητούμενου νομοσχεδίου. Ετσι τιμωρεί η Σοσιαλδημοκρατία.

Το θέμα είναι αστείο. Αφενός επειδή αποκλειστικότητα σε ιδέες δεν υπάρχει. Ο,τι αντέγραψε ο Κραταιός Νικόλας από τους Πορτογάλους μπορούν άνετα να το αντιγράψουν κι άλλοι, να το επεκτείνουν, να το προσαρμόσουν. Πολιτική βούληση χρειάζεται και κονδύλια. Αφετέρου, επειδή ένα μέτρο που ωφελεί μια κοινωνική ομάδα η οποία αντιμετωπίζει προβλήματα δεν έχει σημασία αν το λαμβάνει μια σοσιαλιστική ή μια κεντροδεξιά κυβέρνηση. Σημασία έχει ότι υπάρχει η βούληση να αντιμετωπιστεί το ζήτημα.

Ενα κόμμα αρχών, μάλιστα, δεν μπορεί να ψηφίζει χωρίς αρχές. Αν πιστεύει στην κοινωνική κατοικία, και θεωρεί ότι είναι αξιόπιστη η πρόταση μιας κυβέρνησης που δεν έχει τον ίδιο ιδεολογικό προσανατολισμό,  ψηφίζει τη σωστή πρόταση κρατώντας τις διαφωνίες κατεύθυνσης. Αυτό λέει η λογική.

Αλλά φαίνεται πως η λογική δεν ταιριάζει στη χωρίς προοπτική και χωρίς στρατηγικό βάθος συμπλεγματική αντιπολίτευση. Μια αντιπολίτευση περιορισμένων οριζόντων.