Εθνική παρακαταθήκη

Επισκέφθηκε χθες ο πρόεδρος Κυριάκος την Εταιρεία Διαχείρισης Υδρογονανθράκων, έκανε και ωραίες δηλώσεις ότι επιταχύνονται οι έρευνες για φυσικό αέριο κυρίως, σε έξι περιοχές της χώρας (γιατί αυτό δεν μπορούσε να γίνει πριν από έξι ή δέκα μήνες, ή δύο χρόνια, και έπρεπε να ενσκήψει ο πόλεμος στην Ουκρανία για να «τρέξουν» οι έρευνες, δεν το έχω καταλάβει, αλλά αυτή είναι μιας άλλης τάξεως συζήτηση). Είπε και άλλα ο πρόεδρος, επίσης ωραία, και μετά ήρθε, σαν έτοιμος από καιρό, ο θαρραλέος Γιάννης Μανιάτης.

Και δεν χαιρέτισε μόνο τις εξαγγελίες Μητσοτάκη, το πήγε το έργο και λίγο παρακάτω, διότι αν δεν το πάει ο Μανιάτης, που είναι (αποδεδειγμένα) ο καλύτερος γνώστης των ενεργειακών στη χώρα, ποιος θα το πάει; Και τι είπε ο δικός μου; Το αυτονόητο, και εξόχως πολύ ορθό. Οτι «η Εθνική Ενεργειακή Στρατηγική αποτελεί ένα από τα ελάχιστα σημεία στα οποία και οι τρεις μεγάλες πολιτικές δυνάμεις που κυβέρνησαν τη χώρα τα τελευταία 13 χρόνια (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ) έχουν ουσιαστικά συμφωνήσει. Σήμερα, στο μέσο της τεράστιας ενεργειακής κρίσης που διέρχεται η Ευρώπη, πρέπει αυτή την εθνική παρακαταθήκη να την αξιοποιήσουμε προς όφελος των πολιτών και της εθνικής οικονομίας, αλλά και για τη στήριξη της ενεργειακής αυτονομίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης».

Και δεν στάθηκε μόνο σε αυτό ο Μανιάτης, έκανε και το επόμενο βήμα, το προς την Ευρώπη. Είπε συγκεκριμένα το επίσης πολύ σωστό, ότι «επειδή τα ζητήματα των υδρογονανθράκων και των αγωγών ξεπερνούν κατά πολύ τους εθνικούς εκλογικούς κύκλους, συνιστά ιστορική εθνική ευκαιρία, με κοινή αντίληψη και ενιαίο λόγο, να απευθυνθούμε ως Ελλάδα στις τρεις μεγάλες πολιτικές δυνάμεις της ΕΕ (Ευρωπαϊκό Λαϊκό κόμμα, Σοσιαλιστές και Δημοκράτες, Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς), ώστε να γίνει συνείδηση ότι η Ανατολική Μεσόγειος, με προεξάρχουσα την Ελλάδα, μπορεί να αποτελέσει μια σημαντική νέα πηγή τροφοδοσίας της Ενωσης με φυσικό αέριο».

Θα τον ακούσει κανείς; Ή, μπα. Θα πρυτανεύσουν, πάλι, τα διχαστικά μικροκομματικά συμφέροντα;

Ωρα για τρέξιμο

Ο Γιάννης Μανιάτης, εξ Αργολίδος ορμώμενος, είναι μια σπάνια περίπτωση. Πρωτοπόρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιά (η έδρα του έχει ένα μεταπτυχιακό πανευρωπαϊκής εμβέλειας), εξαιρετικά δημοφιλής μεταξύ της πανεπιστημιακής κοινότητας, πρώην υπουργός για θέματα ενέργειας και περιβάλλοντος, ο Μανιάτης είναι ένας… υπερκομματικός πασόκος, που θα μπορούσε να είναι τα πάντα, αλλά δεν είναι. Οι συμπατριώτες του τον άφησαν εκτός Βουλής το 2019, για λόγους που μόνο εκείνοι γνωρίζουν. Ετσι εκείνος αφιερώθηκε στα καθήκοντά του ως πανεπιστημιακού δασκάλου και μετά «έπιασαν δουλειά» τα σενάρια. Κάθε τρεις και λίγο, ο καθηγητής Μανιάτης, που όσο να πεις επί μακαρίτισσας Φώφης μια απόσταση από το ΚΙΝΑΛ την κρατούσε, είναι… έτοιμος να γίνει υπουργός του Μητσοτάκη. Παραμονές ανασχηματισμών δε, με το ένα πόδι στο Μέγαρο Μαξίμου, τον έχουν. Αλλά είναι; Οχι, δεν είναι!

Πολύ θα ήθελε η ΝουΔου να τον εντάξει στην κυβέρνησή της (πού θα βρει καλύτερο υπουργό Ενέργειας και Περιβάλλοντος – εδώ έχει τον Σκρέκα, που λέει ο λόγος…) αλλά ο Μανιάτης παραμένει στην Κεντροαριστερά. Και ως απόδειξη αυτού αναφέρω το γεγονός ότι την προσεχή Κυριακή θα μετάσχει σε προσυνεδριακή ημερίδα του Κινήματος για την ενεργειακή κρίση που θα πραγματοποιηθεί στην Κοζάνη, παρόντος του προέδρου Ανδρουλάκη.

Χθες που μιλήσαμε για λίγο στο τηλέφωνο, μου είπε ότι η Ελλάδα μπορεί να γίνει τεράστιος παίκτης στα ενεργειακά της Ευρώπης, καθώς μπορεί να την τροφοδοτήσει με τουλάχιστον το 20% των προμηθειών της σε ρωσικό αέριο. Αλλά, όπως μου είπε «χάσαμε επτά ολόκληρα χρόνια, και τώρα πρέπει να τρέξουμε».

Να τρέξουμε. Ποιος μπορεί να πει όχι, σε κάτι τέτοιο…

Welcome back, Thimios!

Στο μεταξύ οφείλω να χαιρετίσω (το έκανα και… διά ζώσης!) την επανάκαμψη στο προσκήνιο, ενός άλλου φίλου απ’ τα παλιά, φορτωμένου με… χιλιάδες αναμνήσεις – του Θύμιου Λυμπερόπουλου. Του αειθαλούς ηγέτη της «κίτρινης φυλής» που έπειτα από μια διετία αγρανάπαυσης, οι συνάδελφοί του, έδωσαν ισχυρή πλειοψηφία στην παράταξη της οποίας ηγείτο. Τούτου δοθέντος, και ύστερα από μια σύντομη συνομιλία που είχαμε, εσπερινές ώρες, μπορώ μετά βεβαιότητος να αναφέρω ότι ο Θύμιος αναλαμβάνει και πάλι πρόεδρος του συνδικάτου των ταξί.

«Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να προωθήσω λύσεις για τα προβλήματα του κλάδου μας, τα οποία σε πληροφορώ είναι μεγάλα», μου είπε με μια ευδιάκριτη σεμνότητα στη φωνή – προφανώς προλαβαίνοντας κάποια ερώτηση σχετική με προηγούμενα έπη του, ως ηγέτη των ταξιτζήδων. Τότε που είχε γίνει αδελφοποιτός με τον Σπίρτζη (αξέχαστο υπουργό Μεταφορών) και δηλώνει ότι θα κάνει κάθε ταξί ένα εκλογικό κέντρο του ΣΥΡΙΖΑ – αυτός, ένας καθαρόαιμος δεξιός.

Το εγχείρημα όπως αποδείχθηκε από το αποτέλεσμα δεν είχε επιτυχία, αλλά προφανώς δεν μπορεί να χρεωθεί η αποτυχία στον φίλο μου τον Θύμιο. Τώρα επανέρχεται πιο σοφός, αλλά όπως πάντα νεανίζων – το μαλλί, κατάμαυρο…

Welcome back, Thimios!

Ο Μελανσόν και ο Τσίπρας

Με την επανάκαμψη φίλων ασχολούμαι, και δεν μπορεί να μην αναφερθώ στον φίλο της ελληνικής Αριστεράς, Ζαν-Λικ Μελανσόν, τον ουσιαστικό νικητή των γαλλικών εκλογών, που ως ηγέτης του κόμματος «Ανυπότακτη Γαλλία», ήρθε τρίτος στις εκλογές, μόλις δύο μονάδες πίσω από τη δεύτερη Λεπέν. Παραλίγο δηλαδή να είναι αυτός στον δεύτερο γύρο, και αυτό θα έκανε πολύ δύσκολη τη ζωή για τον Μακρόν.

Ο Ζαν-Λικ, λοιπόν, ο φίλος μας, που είχε αναδειχθεί στους πιο ένθερμους υποστηρικτές του «ελληνικού πειράματος» όπως το εξέφραζε πριν γίνει πρωθυπουργός ο «Λεγάμενος», μόλις ο άλλος άρχισε να κάνει σωρηδόν κωλοτούμπες, τα πήρε άσχημα μαζί του. Του γύρισε την πλάτη, ανέπτυξε σχέσεις με τη λατρεμένη Ζωή (Κωνσταντοπούλου), και όπου στεκόταν, τα έριχνε άγρια στον «Λεγάμενο». Και επειδή δεν μου αρέσει να μιλάω έτσι, στον αέρα, μεταφέρω ως έχει δήλωσή του στη γαλλική τηλεόραση τον Ιούλιο του 2018: «Ο Τσίπρας εξελέγη, υποσχόμενος ένα αριστερό ριζοσπαστικό πρόγραμμα και όταν του παρουσίασαν ένα απαράδεκτο Μνημόνιο το έθεσε σε δημοψήφισμα, χωρίς να αποδεχθεί τελικά τη βούληση του λαού του. Πρόδωσε τον λόγο του. Γιατί ξεπουλά τη δημόσια περιουσία και καταστρέφει τη χώρα του; Δεν θέλω να υπάρχει ούτε ένας γάλλος πολίτης που να πιστεύει πως αν εγώ αναλάβω την εξουσία θα γίνω ένας ακόμη… Τσίπρας»!!

Ωχ…

Απώλεια

Περί φίλων, και τέλος για σήμερα. Με μια απώλεια. Σημαντική για τη χώρα. Του καθηγητή Γιάννη Κυριόπουλου, που έφυγε τη νύχτα της Δευτέρας, έπειτα από σύντομη μάχη με τον κορωνοϊό. Ο Κυριόπουλος, που ήταν η ψυχή της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας, εκπαίδευσε ένα πλήθος ανθρώπων του χώρου της υγείας, που στελεχώνουν σήμερα σχεδόν το σύνολό της. Οσοι τον γνώρισαν και ήταν πολλοί, γιατί είχε το χάρισμα της επικοινωνίας και ένα σπάνιο ήθος, αλλά και γνώση του αντικειμένου του, έχουν να λένε ότι αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες μορφές της επιστημονικής κοινότητας στον κρίσιμο αυτόν τομέα.

Κρίμα, γιατί είχε πολλά ακόμη να δώσει…