Θεοδώρα Τζήμου

Μπορώ να δω πολλά όνειρα και να τα θυμάμαι όλα. Αυτό είναι ένα αγαπημένο μου όνειρο. Είμαι σε μια καρέκλα καφενείου στη NASA, είναι γύρω μου πολύς κόσμος, επιστήμονες, αστροναύτες, και ενώ συζητούν όλα αυτά που δεν καταλαβαίνω τους λέω «καλά εσείς φτιάχνετε πυραύλους, πράγματα, διαστημόπλοια για να φεύγουν εκτός Γης, ενώ εγώ κοιτάξτε τι μπορώ να κάνω»… Και τότε η καρέκλα καφενείου ξαφνικά αρχίζει να εκτοξεύεται, ανεβαίνω, ανεβαίνω, ανεβαίνω, περνάω την ατμόσφαιρα της Γης και ξαφνικά βρίσκομαι σε τροχιά, μπροστά μου είναι ένας πλανήτης, νομίζω είναι ο Κρόνος, και ακούω έναν ήχο μεταλλικό σαν να βρίσκομαι μέσα σε μεταλλείο, σε εργοστάσιο. Είναι πολύ πυκνός ο αέρας και έχω μπροστά μου τον Κρόνο και είμαι μέσα σε όλο αυτό το πλανητικό σύστημα και τέλος πάντων γυρίζω, επιστρέφω κάποια στιγμή και θέλω να ξανανιώσω το ίδιο, εννοώ να επαναλάβω την ίδια αίσθηση. Εννοώ ότι αυτή η αίσθηση μέσα, μέσα στον πυκνό αέρα, είναι από τα πιο ιδιαίτερα πράγματα που έχω νιώσει. Είναι πολύ δύσκολο να το μεταδώσω. Αυτός ο ήχος έμοιαζε σαν να είμαι μέσα σε ένα μηχανουργείο. Ενα μηχανουργείο όπου θα ήθελα να βρεθώ πάλι εκεί. Νομίζω ότι ήταν πολύ ιδιαίτερο αυτό που ένιωσα, το θυμάμαι πολύ ζωντανά και δεν ξέρω αν οι λέξεις αρκούν για να το μεταφέρουν.

Μετά ακριβώς με την ίδια καρέκλα καφενείου βρέθηκα σε ένα ψηλό σημείο, τόσο ψηλό που θύμιζε τα cliffs στην Ιρλανδία, αυτά τα βράχια που μπροστά είναι το κενό. Καθόμουν και κοιτούσα για ώρα τον απέραντο ωκεανό χωρίς να μιλάω, ο αέρας ερχόταν πάνω μου, μύριζε θάλασσα, γρασίδια, και ξαφνικά πάλι άρχισα να πετάω πάνω από τη θάλασσα και ερχόταν όλη αυτή η οσμή του θαλασσινού αέρα και μ’ αγκάλιαζε. Θυμάμαι, δεν είχα την αίσθηση ότι ήταν όνειρο, όπως εκείνες τις φορές που ονειρεύεσαι, αλλά έχεις επίγνωση ότι εκείνη τη στιγμή βρίσκεσαι μέσα στο όνειρο. Ηταν μια στιγμή ελευθερίας.

Κάπου εκεί, ανάμεσα στον ύπνο και στον ξύπνιο, νιώθεις ζωντανός, όπως ο Ιωνας στη «Νύχτα της κουκουβάγιας» βρίσκεται σε αυτό το κενό μεταξύ ζωής και θανάτου, μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου, μεταξύ χρόνου και άχρονου. Και εκεί που όλα τελειώνουν, σταματά το συνειδητό, ελευθερώνεται μια δύναμη ανεξάντλητη που σε κάνει να νιώθεις δυνατός και ικανός για τα πάντα. Είναι η ώρα που μπορείς να ονειρεύεσαι.

Η Θεοδώρα Τζήμου είναι ηθοποιός. Αυτή την περίοδο παίζει στην παράσταση “Η Νύχτα της Κουκουβάγιας” του Γιώργου Διαλεγμένου που παρουσιάζεται έως τις 20 Απριλίου στο θέατρο Κάμιρος σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αγαρτζίδη και Δέσποινας Αναστάσογλου|Elephas tiliensis. Η παράσταση είναι κατάλληλη για θεατές άνω των 15 ετών.