Μυστικοί (όχι και τόσο) αρραβώνες

Ουφ, είπα κι εγώ! Ηταν δυνατόν η Πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία να καταλήξει στα χέρια της Λεπέν; Η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Γαλλίας να ήταν ακροδεξιά; Ιδωμεν, βέβαια, μέχρι τη μεθεπόμενη Κυριακή, αλλά τουλάχιστον περάσαμε το σοκ εκείνου του «στήθος με στήθος» που έδειχναν, προχθές, οι τελευταίες δημοσκοπήσεις και τα πρώτα exit polls. Και τα «κουκιά» λένε ότι ο Εμανουέλ Μακρόν θα είναι ο πρώτος, μετά το 2002, γάλλος πρόεδρος που θα επανεκλεγεί για δεύτερη πενταετία. Αν δεν συμβεί αυτό, υπεύθυνοι απέναντι στην Ιστορία, σύμφωνα πάντα με τα «κουκιά», θα είναι οι ψηφοφόροι του Μελανσόν.

Σε άλλες εποχές – όχι πολύ μακρινές χρονικά, αλλά από τις οποίες έχει μεσολαβήσει ένας συμπυκνωμένος ιστορικός χρόνος – οι εκλογές την Κυριακή του (ορθόδοξου) Πάσχα θα ήταν για τον Μακρόν ανοιξιάτικος περίπατος στο δάσος της Βουλώνης. Θα είχε, εκτός των μικρότερων, και το μπλοκ του ποσοστού του Μελανσόν που άγγιξε το 22%. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί κάποτε ότι υπήρχε περίπτωση ψηφοφόροι της Αριστεράς να πριμοδοτήσουν ακροδεξιό κόμμα; Εκείνο το «κάποτε» όμως το χωρίζει από το σήμερα η ανάδειξη του αντισυστημισμού και το φάντασμα της κόντρας με τη Δύση. Που έχει καβαλήσει το ά-λογο του λαϊκισμού και προτείνει εξαιρετικά απλές λύσεις για ιδιαίτερα περίπλοκα θέματα. Και ακριβώς αυτό είναι το δαχτυλίδι των αρραβώνων μεταξύ Αριστεράς και Ακροδεξιάς. Εμείς ειδικά το ζήσαμε για τέσσερα χρόνια, από το 2015 έως το 2019, με την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και τη διαπίστωση βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ ότι ακόμη και οι ψήφοι της Χρυσής Αυγής δεν… βρωμάνε όταν χρησιμεύουν για να χτυπήσουν το σύστημα – αυτό που, τέλος πάντων, η εχθροπάθειά τους αντιλαμβάνεται ως σύστημα. Εξ ου και ο Μελανσόν (ο οποίος σε τηλεοπτική του συνέντευξη τον Ιούλιο του 2018 είχε χαρακτηρίσει τον Αλέξη Τσίπρα ως μία από τις πιο ελεεινές φιγούρες της ευρωπαϊκής πολιτικής ζωής) το βράδυ των εκλογών επανέλαβε εμφατικά και τρεις φορές το «καμιά ψήφος στη Λεπέν». Κάτσε, σου λέει ο άνθρωπος, μη γίνει καμιά στραβή και μαυρίσουν από το κακό τους τα κίτρινα γιλέκα και να χρεωθεί ο ίδιος ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να συμβεί στη Γαλλία μετά την κυβέρνηση Πετέν.

Το ‘πε, το ‘πε ο παπαγάλος

Εν τω μεταξύ ο ΣΥΡΙΖΑ στην επίσημη ανακοίνωσή του εντοπίζει τον κίνδυνο από την άνοδο της Ακροδεξιάς και επισημαίνει ότι «…είναι κρίμα που η πολυδιάσπαση της ευρύτερης Αριστεράς δεν επιτρέπει την είσοδό της στον δεύτερο γύρο». Τώρα βέβαια εγώ, που από μικρή με έλεγαν σταχομαζώχτρα, πήγα και ξετρύπωσα την τηλεοπτική συνέντευξη που είχε δώσει η Μαρίν Λεπέν τον Μάρτιο του 2015 στον Γιάννη Πρετεντέρη όπου έσταζε μέλια για τον ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα που θα έβαζε τέλος στην «οικονομική δικτατορία» που, κατά τα λεγόμενά της, επέβαλε στην Ελλάδα η Ευρωπαϊκή Ενωση. Και ανάλογες διθυραμβικές δηλώσεις είχε κάνει πριν και αμέσως μετά το δημοψήφισμα του Ιουλίου, αλλά άσ’ το να πάει, άσ’ το πονάει.

Τέλος πάντων, προχθές το βράδυ ο Γιώργος Κατρούγκαλος ήταν αυτός που εκπροσώπησε τον ΣΥΡΙΖΑ στα τηλεοπτικά τερέν εμφανιζόμενος μάλιστα σε δύο εκπομπές. Επιτυχημένη επιλογή ομολογουμένως διότι – για να το πω στα κοριτσίστικα – έχει κάτι το γούτσου γούτσου. Δεν τον λες και Τζανακόπουλο δηλαδή. Απέδωσε λοιπόν την άνοδο της Ακροδεξιάς (που έπιασε το 30% μαζί με τα ποσοστά του Ζεμούρ) στις οικονομικές πολιτικές που κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους και οι οποίες ευνοούν την άνοδο ακραίων παρατάξεων. Ελα μωρέ ο γλυκούλης. Ξέχασε ότι γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, ακριβώς όμως, ήρθε και ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Το είχε πει με τρόπο και η Λεπέν στον Γιάννη Πρετεντέρη.