Γεμάτα τραπέζια

Πριν από λίγες ημέρες δύο φίλοι τσακώθηκαν. Μίλησαν με βαριές κουβέντες, θα κάνουν καιρό να ξαναβρεθούν στο ίδιο τραπέζι. Η προσέγγιση ήταν έτσι κι αλλιώς δύσκολη, στα «ναι» και στα «όχι» πάντα απέναντι. Ενα βιντεάκι λίγων λεπτών – το ίδιο βιντεάκι που ακόμα συζητιέται σε όλες τις παρέες – ξεχείλισε το ποτήρι, έσπασε λίγη από την κόλλα μιας σχέσης σε διαρκή κίνηση. Οι καρέκλες στο τραπέζι δεν αλλάζουν, ο αριθμός τους είναι πάντα ο ίδιος. Ομως, για πρώτη φορά εδώ και χρόνια κάποιος πίστεψε πως ήρθε η ώρα να σηκωθεί από τη θέση του.

Ακούγεται πολύ αυτό το διάστημα: να βρισκόμαστε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Τι σημαίνει αυτό, κανείς δεν ξέρει ακριβώς – είναι περισσότερο μια αίσθηση πως κάνεις το σωστό, πως στηρίζεις το δίκαιο και πως το βράδυ θα πέσεις για ύπνο λίγο πιο ανάλαφρος. Στο θέμα της Ουκρανίας η Ελλάδα βρέθηκε στη σωστή πλευρά. Ποια είναι, στ’ αλήθεια, η σωστή πλευρά της Ιστορίας; Για μια μικρή χώρα που έζησε μια φρικτή δεκαετία είναι και εκείνη η πλευρά που θυμάται. Εκείνη που αναγνωρίζει πως την κρίσιμη στιγμή όσα κι αν σε χωρίζουν με τον απέναντι, τη μεγαλύτερη αξία έχει να μπορείς (έστω με προσπάθεια) να κάτσεις στο ίδιο τραπέζι. Για τα μεγάλα, για τα βασικά.

Τα χειρότερα είναι μπροστά μας – δεν χρειάζεται κανείς να το πει δυνατά, η βεβαιότητα πλανάται στον αέρα. Γι’ αυτό κανένας δεν περισσεύει, ούτε αυτός που ψάχνει αφορμές ούτε εκείνος που του τις δίνει. Η κριτική απέναντι στην ακρότητα, στον λαϊκισμό ή στην απροθυμία δεν γίνεται με πιστοποιητικά φρονημάτων. Ηταν ένα βήμα για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει στη Βουλή μέχρι το τέλος της παρέμβασης Ζελένσκι, έστω χειροκροτώντας ανόρεκτα. Μεγάλο ή μικρό; Απλά βήμα. Δεν γίνεται η αξιωματική αντιπολίτευση να αφήσει την καρέκλα της κενή. Για όσο ο ΣΥΡΙΖΑ κατέχει αυτή τη θέση, για όσο ακόμα ψηφίζεται στα ποσοστά που ψηφίζεται, η θέση του σε αυτό που λέμε εθνική συνεννόηση είναι στο τραπέζι. Ειδικά τις φορές που αναδεύεται ανήσυχα.