Η αλήθεια

Η χθεσινή μέρα στην ελληνική Βουλή θα έπρεπε να είναι ιστορική. Θα έπρεπε το Σώμα, αλλά και όσοι παρακολούθησαν το βιντεοσκοπημένο μήνυμα του ουκρανού προέδρου, να συζητούν για τον δίκαιο αγώνα ενός λαού για την ίδια του την εθνική ύπαρξη. Και όμως όλοι – πολιτικοί ασχέτως ιδεολογικής τοποθέτησης και κοινή γνώμη – μιλούν κυρίως για τους μαχητές του Τάγματος του Αζόφ, στους οποίους επέλεξε να παραχωρήσει για λίγο το βήμα που του δόθηκε ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Η απόφαση του ηγέτη της Ουκρανίας ήταν – όπως επισημάνθηκε από κάθε πλευρά του ελληνικού πολιτικού φάσματος – λανθασμένη. Οι εδώ εκπρόσωποι του ουκρανικού κράτους όφειλαν να έχουν προειδοποιήσει τον επικεφαλής τους για τις ευαισθησίες των ελλήνων ακροατών του.

Γιατί η αστοχία της προβολής των συγκεκριμένων ομογενών έδωσε την ευκαιρία σε όσους έχουν πέσει θύματα της ρωσικής προπαγάνδας, καθώς και σε εκείνους που αρνούνται να διαλέξουν πλευρά στον πόλεμο, να αμφισβητούν όχι μόνο την ορθότητα της επιλογής της Ελλάδας να συνταχθεί με όλες τις χώρες του ελεύθερου δημοκρατικού κόσμου, αλλά και την ορθότητα της απόφασής της να σταθεί από την πρώτη κιόλας στιγμή με κάθε τρόπο δίπλα στους δοκιμαζόμενους Ουκρανούς.

Η μάχη που δίνει η Ουκρανία είναι για τη δημοκρατία, ενάντια στον αυταρχισμό και στις νοοτροπίες που γέννησαν φαινόμενα σαν τον ναζισμό. Ας ελπίσουμε αυτή η αλήθεια να επικρατήσει των χθεσινών πλάνων.