Ολοι… άρρωστοι θα είμαστε

Αμφιβάλλω και για τα νούμερα και για τους ελέγχους. Και κατανοώ τους ιδιοκτήτες των μπαρ/καφέ οι οποίοι μετά τη λαίλαπα του κορωνοϊού (που τους άφησε αθροιστικά πάνω από έναν χρόνο κλειστούς και στη συνέχεια με πελάτες – ορθά – μόνον τους εμβολιασμένους) το τελευταίο που αντέχουν είναι το κυνήγι των καπνιστών. Ευτυχώς έρχεται καλοκαίρι. Γιατί πάλι θα τύχαινα να είμαι παρών σε έφοδο κλιμακίου που αφού έλεγξε τα πιστοποιητικά όλων μας, ζήτησε να υπογράψει και στο «βιβλίο καπνίσματος» (δεν ήξερα καν ότι υπάρχει) ότι «όλα καλά», ενώ καπνίζαμε σχεδόν όλοι! Περιττή άρα η εξήγησή μου ότι ερχόμενος χθες στην εφημερίδα αγόρασα τρεις κούτες τσιγάρα.

Προσέξτε, γράφω για το ποτό. Οχι για το φαγητό. Ο αντικαπνιστικός νόμος ήταν ό,τι καλύτερο/σωστότερο. Και ξέρω ότι εφαρμόζεται στη συντριπτική πλειονότητα των εστιατορίων. Αλλωστε, το τσιγάρο δεν χαλάει απλά, καταστρέφει τη γεύση.

Για να είμαστε ειλικρινείς: μπορεί να τηρηθεί η απαγόρευση στα μπαρ/καφέ; Απολύτως όχι. Υπάρχει όμως λύση ή περιθώριο συγκερασμού; Χωροταξικά όχι. Είναι στην πλειονότητά τους μικρά και δεν μπορούν να μας σερβίρουν σε αυτόνομους χώρους. Μπορούν όμως – όπως με την Covid – να δηλωθούν προκαταβολικά, ως επίσημο συμπλήρωμα της άδειάς τους, σαν επιχειρήσεις καπνιστών ή αντικαπνιστών, όπως τους αποκαλώ. Τελικά, όλοι… άρρωστοι θα είμαστε. Είτε από συκώτι, είτε από πνευμόνια!