Τους ενώνει {LF}ο επαρχιωτισμός τους

Μήπως ήσαν συνεννοημένοι οι δυο τους; Το λέω, επειδή η σύμπτωση δεν περνά απαρατήρητη. Στην επιστολή του προς τον πρόεδρο της Βουλής (αυτήν που αργότερα απέσυρε, χωρίς να διευκρινίσει γιατί), ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης διερωτάται αν ο Ζελένσκι θα θίξει και το Κυπριακό, στην ομιλία του στη Βουλή την προσεχή Πέμπτη. Ολως συμπτωματικώς, το ίδιο διερωτάται και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μέσω Τwitter. Ελπίζει ότι ο πρόεδρος της Ουκρανίας «θα δώσει και ένα μήνυμα για την ευρωπαϊκή χώρα, που εδώ και 48 χρόνια βιώνει την τουρκική εισβολή και κατοχή».

Με συγχωρείτε, αλλά αν δεν πει κάτι για το Κυπριακό τι θα γίνει; Ως προς το ίδιο το Κυπριακό, τίποτε απολύτως, είτε αναφερθεί σε αυτό ο Ζελένσκι είτε όχι. Αλλά εκείνοι που το ζητούν το κάνουν για την ικανοποίηση που θα αντλήσουν  οι ίδιοι και τίποτε περισσότερο. Σκεφθείτε πόσο αυτάρεσκο, πόσο μικροπρεπές και φτηνό είναι αυτό που ζητούν. Ο Ζελένσκι είναι ένας άνθρωπος που έχουν πάρει φωτιά τα ρούχα του και ζητάει βοήθεια. Η χώρα του μέσα σε ένα μήνα έχει καταστραφεί, πόλεις ολόκληρες έχουν ισοπεδωθεί, βασικές υποδομές έχουν αχρηστευθεί, εκατομμύρια Ουκρανοί έχουν ξεσπιτωθεί, κι αυτός απευθύνεται στη διεθνή κοινή γνώμη, εκλιπαρώντας την υποστήριξη της Δύσης στη χώρα του. Κι ερχόμαστε εμείς να του πούμε: «Ναι, βρε παιδάκι μου, αλλά πες και κάτι για μας, που περάσαμε κάτι ανάλογο πριν από 48 χρόνια!». Προηγουμένως είπα ότι είναι φτηνό να απαιτούμε κάτι τέτοιο από τον Ζελένσκι. Λάθος, είναι φτηνιάρικο. Είναι σαν να λες κατάμουτρα στον άλλον ότι το ενδιαφέρον σου για εκείνον δεν είναι γνήσιο, αλλά προσχηματικό. Κατά την έκφραση της μόδας, εργαλειοποιείς το δράμα του για τους δικούς σου σκοπούς και του το λες κιόλας. Δεν είναι καν χυδαίο, είναι πρόστυχο.

Αυτό που λέω παραπάνω είναι κάτι στοιχειώδες. Είμαι βέβαιος λοιπόν ότι το καταλαβαίνουν και εκείνοι που ζητούν με τέτοιο καημό αναφορά στο Κυπριακό. Εντούτοις, επιμένουν στην απαίτησή τους – και μάλιστα αδιαφορώντας αν έτσι εργαλειοποιούν το Κυπριακό, για το οποίο υποτίθεται ότι κόπτονται – επειδή ψάχνουν τρόπους να σαμποτάρουν την ομιλία και να ελέγξουν τις εντυπώσεις που θα αφήσει στο ελληνικό κοινό. Θέτουν, κατά κάποιο τρόπο, ως όρο την αναφορά στο Κυπριακό, για να μπορούν μετά να γκρινιάζουν και να αναρωτιούνται «τι μας προσέφερε η ομιλία Ζελένσκι» και «γιατί τον καλέσαμε». Να δείτε ότι, αν κάνει τελικά την αναμενόμενη αναφορά στο Κυπριακό ο Ζελένσκι (που θα την κάνει, γιατί σε όλα τα Κοινοβούλια που μιλάει πάντα προσαρμόζει το μήνυμά του στις εμπειρίες του ακροατηρίου), εκείνοι που τώρα τη ζητούν και πάλι δεν θα είναι ευχαριστημένοι. Η μόνη περίπτωση να ικανοποιηθούν, θα ήταν αν ο Ζελένσκι, ο προέδρος μιας χώρας που δέχεται στρατιωτική εισβολή, αφιέρωνε όλο τον χρόνο της ομιλίας του στο Κυπριακό.

Για να επανέλθω στο αρχικό ερώτημα, Βελόπουλος και Τσίπρας δεν συνεννοήθηκαν, αλλά δεν ήταν και απαραίτητο. Τα πνεύματά τους συναντώνται, χωρίς οι ίδιοι να το επιδιώκουν, στον επαρχιωτισμό που διακρίνει και τους δύο, στην πολύ περιορισμένη (τουριστική σχεδόν) αντίληψή τους για τον ευρύτερο κόσμο μέσα στον οποίο υπάρχει η Ελλάδα. Συναντώνταιστην αδυναμία τους να συλλάβουν την ιδέα μιας Ελλάδας που ασχολείται και με τα προβλήματα των άλλων (τα απείρως σοβαρότερα…), χωρίς να προτάσσει πάντα τα θεματάκια της. Σε αυτόν τον χώρο του πνεύματος, Βελόπουλος και Τσίπρας συνυπάρχουν αρμονικότατα, εξού και η ωραία σύμπτωση θέσεων για την ομιλία του προέδρου της Ουκρανίας.

Καταλαβαίνω, επίσης, ότι ορισμένοι από εκείνους που δυσαρεστούνται με την προοπτική της ομιλίας του Ζελένσκι στη Βουλή θα ήθελαν πολύ να αντιμετωπίσουν την περίσταση σαν επερώτηση, δηλαδή να έχουν το δικαίωμα μετά την ομιλία να του απευθύνουν ερωτήσεις. Ιδεωδώς, θα προτιμούσαν να τον ανακρίνουν, σε ένα happening ανάλογο της δίκης του Κλίντον από το ΚΚΕ, με πρόεδρο δικαστηρίου τον Καζάκο. Αφού δεν μπορούν γκρινιάζουν και ελπίζουν ότι η στάση τους θα εκτιμηθεί. Ισως, αν την πετύχουν σε μια από τις καλές τις μέρες, να τους στείλει ευχαριστήριο sms η Ζαχάροβα…