Το χρέος {LF}που αφήνει {LF}η πανδημία

Ξέρετε πόσοι άνθρωποι πέθαναν χθες από Covid; Μήπως τον αριθμό των κρουσμάτων ή των διασωληνωμένων; Μόνο κατά σύμπτωση, αν έπεσε το μάτι σας. Εδώ και μερικές εβδομάδες η είδηση δεν ανεβαίνει στα ψηλά. Ενα τροχαίο με τρεις νεκρούς παίρνει μεγαλύτερη δημοσιότητα από το ημερήσιο δελτίο των 50-55 θανάτων. Αυτοί δεν είναι ακριβώς θύματα, είναι στατιστική ρουτίνα. Και το Πάσχα, λένε, θα τελειώσουμε και με τα μέτρα. Τα οποία, βέβαια, σε μεγάλο βαθμό έχουν καταργηθεί στην πράξη. Πηγαίνετε σε ένα από τα στέκια της νεολαίας, με μουσική και χορό, για να δείτε αν ελέγχουν πιστοποιητικά εμβολιασμού. Και μόλις με το καλό αναστήσουμε, θα πετάξουμε τις μάσκες ή, τέλος πάντων, η υποχρέωση θα αντικατασταθεί από σύσταση. Τον Μάιο κανένας δεν θα θυμάται την πανδημία, θα είναι, περίπου, σαν να μη συνέβη ποτέ, η κανονικότητα θα αποκατασταθεί πλήρως. Θα μας μείνουν κάποιες αποστάσεις ως προς τους ασπασμούς και τις χειραψίες που, μεταξύ μας, δεν μας κάνουν κακό.

Μαζί με την πανδημία θα έχουν τελειώσει και οι ζωές 27.000 ανθρώπων. Ο αριθμός είναι τεράστιος. Είναι, για να το δούμε σχηματικά, το κάτω διάζωμα του ΟΑΚΑ. Σε αυτούς τους ανθρώπους οφείλουμε μία πράξη μνήμης, κάτι σαν συλλογικό μνημόσυνο. Δεν θα το κάνει κανείς, σίγουρα πάντως δεν θα το τολμήσει η κυβέρνηση. Και εδώ αξίζει να σταθούμε στον κυνισμό με τον οποίο το συλλογικό μας θυμικό χειρίζεται τον αριθμό των νεκρών. Πριν από τρία χρόνια θα λέγαμε ότι αυτός ο αριθμός θα δημιουργήσει τεράστιο πολιτικό βάρος που δεν θα είναι εύκολα διαχειρίσιμο. Και δεν ασχολείται κανείς, το θέμα, σε πολιτικό επίπεδο, εξαντλήθηκε στις κοινοβουλευτικές αντιπαραθέσεις. Σώπασε μέχρι και ο Πολάκης.

Αφού, λοιπόν, κανένας δεν έχει διάθεση για μνημόσυνο, ας κάνουμε κάτι άλλο. Εναν έντιμο απολογισμό της πανδημίας, ει δυνατόν πολιτικά αποχρωματισμένο. Να δούμε, αντικειμενικά, τι έφταιξε, ποιο κομμάτι του μηχανισμού υστέρησε και τι πρέπει να διορθώσουμε ώστε να είμαστε έτοιμοι στην επόμενη κρίση. Το χρωστάμε στους νεκρούς, αλλά και στους αγέννητους που έρχονται. Και σε μας, αν είμαστε τόσο άτυχοι.

Θα περάσει μια χαρά

Φίλος μου δέχθηκε τηλεφώνημα για να εγγραφεί μέλος στον ΣΥΡΙΖΑ και να ψηφίσει στις συνεδριακές διαδικασίες. Βαριέται. Τον ρώτησα αν συμπαθεί τον Τσίπρα. Αναγκαστικά, λέει, γιατί δεν έχουν άλλον. Του πρότεινα να εγγραφεί για να του κάνει ακόμα πιο εύκολη τη ζωή. Οσοι νομίζουν ότι ο Αλέξης είναι σε δύσκολη θέση λόγω εσωκομματικών και δημοσκοπήσεων, κάνουν τεράστιο λάθος. «Αναβαπτίζεται» τώρα στην προεδρία, στη συνέχεια χάνει τις εκλογές, πλην όμως με νωπή την εντολή του συνεδρίου δύσκολα θα αμφισβητηθεί. Και ύστερα έχει μπροστά του μία ανέμελη τετραετία που θα τον στείλει είστε στο Μαξίμου, είτε στο σπίτι του. Και στις δύο περιπτώσεις θα έχει περάσει μια χαρά.

Φτύνοντας στην 5η Λεωφόρο

Να ξεκινάς τη ζωή σου από την Ομόνοια και να πεθαίνεις ζάπλουτος φορολογικός κάτοικος Μονακό, είναι μία διαδρομή που θα άξιζε να αποτυπωθεί στο πανί. Ποιος δεν θα έβλεπε μία ταινία με τη ζωή του Γιώργου Τράγκα; Μόνο και μόνο τα γυρίσματα στους τόπους όπου είχε αγοράσει ακίνητα θα κάλυπταν τις προϋποθέσεις για υπερπαραγωγή. Αν ο μακαρίτης είχε χιούμορ, όφειλε να το βάλει ως όρο στη διαθήκη. Με πρωταγωνιστή γνωστό σταρ, έναν Μπαρδέμ, ας πούμε. Και το σενάριο να εστιάζει στις δημοσιογραφικές επιτυχίες του μακαρίτη που κατάφερε να ανέβει τόσο ψηλά, όσο η κορυφή του Olympic Tower στο Μανχάταν – έχει και εκεί διαμέρισμα. Και θα τελειώνει με τον «θείο» στην κορυφή του ουρανοξύστη, να κόβει το Cohiba με τα δόντια και να φτύνει την άκρη του πούρου κάτω στην 5η Λεωφόρο.