Εκθέσεις

Διάβασα ότι έξι οργανώσεις που ασχολούνται «με την ελευθερία του Τύπου» έφτιαξαν μια έκθεση που λέει ότι ανησυχούν (ή κάπως έτσι…) για την ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα.

Καμιά αντίρρηση. Στη δημοκρατία ο καθένας μπορεί να ασχολείται με ό,τι δηλώνει, να εκθέτει ό,τι νομίζει και να ανησυχεί όπου θέλει.

Αν θυμάμαι καλά πάντως όταν απειλήθηκε πραγματικά η ελευθερία του Τύπου στη χώρα μας (την περίοδο 2015-2017) οι οργανώσεις μάλλον είχαν πάθει μουγγαμάρα.

Δεν πειράζει. Καθαρίσαμε μόνοι μας.

Εχει σήμερα πρόβλημα ελευθερίας ο Τύπος;

Υποθέτω πως όσοι δουλεύουμε στα μίντια κάτι θα είχαμε καταλάβει – και δεν εννοώ τις γραφικές ή περιθωριακές περιπτώσεις…

Αλλωστε η καλύτερη απόδειξη είναι πάντα η πραγματικότητα.

Στην Ελλάδα δημοσιοποιούνται, δημοσιεύονται ή διατυπώνονται δια των μίντια ακόμη κι οι πιο ακραίες, βλακώδεις ή ψευδείς ειδήσεις, απόψεις και ιδέες. Καθημερινά.

Κανείς δεν εμποδίζει, ούτε φιμώνει κανέναν. Και όλοι τελικά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο καταφέρνουν να ακουστούν.

Θα μου πείτε φυσικά πως όλες οι ειδήσεις, απόψεις ή ιδέες δεν μετράνε το ίδιο, ούτε αξιολογούνται με τον ίδιο τρόπο, ούτε παρουσιάζονται στην ίδια έκταση ή με την ίδια σημασία.

Προφανώς. Διότι η ελευθερία του Τύπου αφορά την ευχέρεια δημοσιοποίησης αλλά κατά την ελεύθερη επιλογή και αξιολόγησή του. Οχι την υποχρέωση να καταπίνει αμάσητο ό,τι σερβίρει ο καθένας, ούτε να μοιράζει ισοπαλίες.

Μου έκανε εντύπωση ότι οι έξι οργανώσεις που ανησυχούν για την «ελευθερία του Τύπου» ανακυκλώνουν τα ίδια περιστατικά που είναι τελικά λιγότερα κι από τις οργανώσεις που ανησυχούν.

n Την ανεξιχνίαστη δολοφονία ενός δημοσιογράφου για την οποία ούτε γνωρίζουν, ούτε γνωρίζουμε κάτι περισσότερο διαφωτιστικό.

n Την «Ολλανδέζα με το κόκκινο καπέλο» που έκανε μια επιθετικη ερώτηση στον Πρωθυπουργό και εισέπραξε μια επιθετική απάντηση – no problem…

n Δυο, τρεις δημοσιογράφους που διώκονται από την ποινική δικαιοσύνη για αδικήματα που δεν έχουν σχέση με τη δημοσιογραφία.

n Και μια περίεργη κατηγορία δημοσιογράφων (;) που για δικούς τους λόγους δραστηριοποιούνται ειδικά στο μεταναστευτικό.

Περιστατικά πάντως που λιγότερο στοιχειοθετούν ανησυχία για την ελευθερία του Τύπου, όσο μέριμνα για τη λειτουργία μιας «δημοσιογραφικής χωροφυλακής» που θα επιβάλει στον Τύπο την ατζέντα που κάποιοι έχουν για τον Τύπο.

Τρελά πράγματα!

Μόνο που ο κανονικός Τύπος δεν είναι παρέα αλληλέγγυων, ούτε κομματική φράξια, ούτε κοινωνικοί ακτιβιστές.

Εχει κερδίσει την ελευθερία να επιλέγει τι θέλει να είναι και τι του αρέσει να κάνει στο πλαίσιο του νόμου.

Αυτήν ασκεί. Και γι’ αυτήν κρίνεται.

Τίποτα άλλο.