Μιρέλα Πάχου

Φτάνουμε με βανάκι σε ένα οροπέδιο, που βρίσκεται -υποτίθεται – κάπου στη Ρόδο, όμως για μένα δεν υπάρχει τίποτα οικείο ή γνώριμο. Γύρω-γύρω βράχια βυθίζονται κατευθείαν στη θάλασσα και κύματα μεγάλα και στρογγυλά, σαν εκείνα του Ειρηνικού, που σκάνε στις ακτές. Ο καιρός είναι μάλλον κακός, φώτα δεν υπάρχουν, και σίγουρα δεν νιώθω καλά που βρίσκομαι εδώ. «Ποιος διάλεξε τον χώρο;», ρωτάω εμφανώς συγχυσμένη. «Είναι η σκηνή που ο Τσε Γκεβάρα χόρεψε βαλς με την Εβίτα», φωνάζει κάποιος και βρίσκω λογική την απάντηση. «Α! εντάξει», λέω, αν και δεν είμαι βέβαιη ότι το πιστεύω. Αρχίζω να σκαλίζω στη μνήμη μου την ταινία, αλλά δεν μπορώ με τίποτα να θυμηθώ τη συγκεκριμένη σκηνή.

Στο μεταξύ  έρχονται κάποιοι που – υποτίθεται – τους ξέρω από  παλιά και μας παίρνουν στον χώρο όπου θα γίνει η παράσταση. Δεν ξέρω καθόλου περί τίνος πρόκειται… Λογικά θα έπρεπε να είναι στη σκηνή η κόκκινη βαλίτσα μου, όμως δεν τη βλέπω πουθενά. Ανησυχώ και μου ένρχεται να κλάψω, ενώ ταυτόχρονα νιώθω και την αλμύρα των κυμάτων στα χείλη μου. Στο κέντρο της σκηνής είναι ο Μπαντέρας, πολύ γοητευτικός μεν, όμως όχι ο ίδιος που ήξερα, και λέει κάτι με έντονο ύφος, δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς, πάντως τα πόδια μου αρχίζουν να τρέμουν, χωρίς να υπάρχει φανερός λόγος.

Τα πράγματα κάποια στιγμή ηρεμούν και τελικά ανεβαίνω στη σκηνή. Η ιδέα είναι μάλλον να βγω μόνη και να μιλήσω στο κοινό για την παράσταση που θα ακολουθήσει, η οποία θα είναι κάπως διαδραστική, πράγμα που βρίσκω πολύ φοβιστικό. Με ηρεμεί το γεγονός ότι φοράω τα αθλητικά με τα φωτάκια. «Τι καλά», σκέφτομαι, «θα βλέπουν τα παπούτσια μου που αναβοσβήνουν και δεν θα μου κάνουν ερωτήσεις». Ωστόσο κείμενο δεν υπάρχει, μάλλον θα έπρεπε να το έχω αποστηθίσει, αλλά δεν τρέχει και τίποτα, γιατί οι διαφάνειες στον προτζέκτορα θα τραβήξουν την προσοχή τους. «Χρειάζομαι απλώς ένα καλώδιο», λέω με επίσημο ύφος στον Μπαντέρας. «Εχεις μισό λεπτό», μου απαντά – υποτιμητικά θεωρώ – και φεύγει κατρακυλώντας πάνω σε μια τσουλήθρα που μοιάζει με καταρράχτη. «Μου κάνεις πλάκα», του λέω θυμωμένη, ενώ συνεχίζω να ψάχνω απεγνωσμένα τη βαλίτσα μου.

Για να κερδίσω χρόνο, σκέφτομαι να πω κάτι χαριτωμένο, όπως π.χ. «να ζητήσουμε τη βοήθεια του κοινού» ή κάτι ανάλογο, μάλλον όμως δεν το βρίσκω καλή ιδέα, γιατί δεν το αποφασίζω. Με κάποιο αδιευκρίνιστο τρόπο βρίσκομαι αμέσως μετά σε ένα σπίτι που κρέμεται από έναν γκρεμό δίπλα στη θάλασσα. «Ενα σπίτι που μοιάζει να αιωρείται», η φράση μου αρέσει και την επαναλαμβάνω πολλές φορές, ενώ σκέφτομαι πως ίσως είναι η αρχή της ιστορίας που ψάχνω για να ξεκινήσω την παρουσίαση. «Ομως αυτό μόνο; Και μετά τι;». Φόβος με παραλύει, δεν υπάρχει βαλίτσα, δεν υπάρχει κείμενο, δεν υπάρχει καλώδιο, μόνο τα παπούτσια που αναβοσβήνουν και ο κόσμος που μπαινοβγαίνει στο μεγάλο δωμάτιο που μοιάζει με αμφιθέατρο. Οχι, δεν γίνεται να μείνω εδώ, δεν γίνεται να μιλήσω, θέλω να φύγω, όμως τριγύρω έχει μόνο τα απόκρημνα βράχια και κάτω τα στρογγυλά κύματα του Ειρηνικού. Πανικοβάλλομαι, αρχίζω να κλαίω με αναφιλητά και κάπου εκεί μου περνά η ιδέα ότι ίσως ονειρεύομαι. Ξυπνάω λουσμένη στον ιδρώτα.

Σήμερα υποστηρίζω τη διδακτορική διατριβή μου.