Πλευρά

Ο Ελιέζερ (Ελί) Βίζελ, διανοούμενος και συγγραφέας, επιζών του Ολοκαυτώματος και τιμημένος με το Βραβείο Νομπέλ Ειρήνης, έλεγε:

«Πρέπει πάντα να διαλέγεις πλευρά. Η ουδετερότητα βοηθάει τον καταπιεστή, ποτέ το θύμα. Η σιωπή ενθαρρύνει τον βασανιστή, ποτέ τον βασανιζόμενο».

Με άλλα λόγια έχουμε να διαλέξουμε πλευρά. Ούτε μισόλογα, ούτε προσχήματα, ούτε υπεκφυγές.

Δεν έχω αντίρρηση να δεχτώ ότι η καρδιά μας πονάει όσο ψηλώνει «για τον άνθρωπο». Και «για την ειρήνη». Και «για τα αθώα θύματα του πολέμου» – παρόλο που ακόμη περιμένουμε να μάθουμε σε ποιον πόλεμο έπεσαν θύματα οι αθώοι που θρηνούμε και από ποιον…

[Σε εμένα προσωπικά πονάει και για τον Παναθηναϊκό αλλά δεν νομίζω ότι έχει σχέση στη συγκεκριμένη περίπτωση]

Επιπροσθέτως δεν αμφιβάλλω πως «ολιστικά» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό…) είμαστε «εναντίον του πολέμου». Είμαστε «εναντίον της ανθρώπινης δυστυχίας». Είμαστε «εναντίον της πείνας και της παιδικής θνησιμότητας». Είμαστε «εναντίον της κλιματικής αλλαγής».

Συγχαρητήρια και μπράβο μας. Μαθαίνω μάλιστα πως κάποιοι θα το πουν και τραγουδιστά.

Μόνο που τώρα άλλα πράγματα έχουμε να λύσουμε. Διαλέγουμε πλευρά.

Κι όταν διαλέγουμε πλευρά, η μπουρδολογία δεν αρκεί, ούτε οι γενικόλογες φανφάρες. Χρειάζονται ονόματα και διευθύνσεις.

Είμαστε με την Ουκρανία που υφίσταται μια άγρια, απρόκλητη κι αδικαιολόγητη εισβολή; Ναι ή όχι;

Είμαστε εναντίον της Ρωσίας που κατεδαφίζει απροσχημάτιστα μια ολόκληρη χώρα και εξοντώνει ή βγάζει στον δρόμο τα «αθώα θύματα του πολέμου» που λέγαμε; Ναι ή όχι;

Είμαστε με εκείνους που υπερασπίζονται τη χώρα τους, την ανεξαρτησία της, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία τους; Είμαστε με τον Ζελένσκι; Ναι ή όχι;

Ή μήπως είμαστε με εκείνους που τα απειλούν, με τη ρωσική κτηνωδία και τον Πούτιν; Ναι ή όχι;

Τόσο απλά. Λυπάμαι αλλά τα υπόλοιπα κλαπατσίμπαλα είναι κολοκύθια τούμπανα. Οταν δεν αποτελούν ξέπλυμα του εισβολέα.

Μια αξιοπρεπής δημοκρατική χώρα όπως η δική μας δεν νοείται όμως να κανακεύει «ξεπλένηδες», «ναιμεναλλάδες» και «ισαποστάκηδες».

Διότι από το 1830 που υπάρχει μπορεί να έκανε λάθη και κουταμάρες. Αλλά ποτέ δεν κρύφτηκε στα θεμελιώδη, ούτε την κοπάνησε στα δύσκολα.

Πάντα πήρε θέση, συνήθως και μέρος στις μεγάλες διεθνείς συγκρούσεις. Ημασταν εκεί στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκεί και στον Δεύτερο Παγκόσμιο. Εκεί και στον Ψυχρό Πόλεμο.

Ημασταν πάντα στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Με τις ελεύθερες δημοκρατίες, με τη δημοκρατική Ευρώπη, με τη Δύση – της οποίας άλλωστε αποτελούμε συνιδρυτικό κι αναπόσπαστο μέλος…

Και δεν θα γίνουμε ξαφνικά γλείφτες του Κρεμλίνου.