NON PAPER

«…Μ’ ένα χαστούκι παραπάνω»

Ούτε εντυπωσιακά χορευτικά ούτε τρυφερά ντουέτα ούτε σούπερ ρούχα. Αυτά είναι περασμένα μεγαλεία από μια εποχή τόσο κοντινή αλλά και, συγχρόνως, τόσο μακρινή. Από τότε δηλαδή που ο κινηματογράφος ήταν, εκτός πολλών άλλων σημαντικών, κι ένα «εργοστάσιο παραγωγής σταρ». Αυτό ήταν κάτι που τελείωσε όταν άρχισαν να αναπτύσσονται αλματωδώς οι πλατφόρμες τύπου Νέτφλιξ και το σινεμά από αφορμή να βγούμε από το σπίτι έγινε λόγος να μείνουμε μέσα. Και σταρ μέσω κατ’ οίκον διανομής, σαν να ήταν πίτσες, δεν φτούρησαν ποτέ για μεγάλο διάστημα.

Κάπως λοιπόν σαν διαλυμένη διαδήλωση τα φετινά Οσκαρ, ύστερα μάλιστα από δύο χρόνια κορωνοϊού, με κορυφαία ατραξιόν το χαστούκι που έδωσε ο Γουίλ Σμιθ στον Κρις Ροκ. Και τα χαστούκια πάντα γράφουν Ιστορία. Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, κρατάνε σημειώσεις στο περιθώριό της. Στα καθ’ ημάς, τα χαστούκια – υπερπαραγωγές των τελευταίων χρόνων ήταν αυτό της Νατάσας Αθήνη – Τσούνη (μα τι όνομα κι αυτό, σαν ηρωίδα σε έργο των Ρέππα – Παπαθανασίου) στη Δήμητρα Παπανδρέου και του Κασιδιάρη στη Λιάνα Κανέλλη, σε ζωντανή μετάδοση μάλιστα.

Το χαστούκι του Σμιθ βέβαια ήταν χολιγουντιανό. Ακόμη και η γωνία λήψης ήταν η ιδανική ώστε να φαίνονται φάτσα φόρα και ο «χαστουκίζων» και ο «χαστουκιζόμενος». Δεν εννοώ ότι ήταν στημένο (χωρίς όμως και να το αποκλείω). Ηταν όμως ένα περιστατικό που μου φαίνεται πως θα δημιουργήσει μεγάλο υπαρξιακό πρόβλημα στους θεματοφύλακες μιας «νέας ηθικής» που κρεμιέται από τα τσιγκέλια των λέξεων χωρίς να πολυνοιάζεται για το νόημά τους.

Εκανε καλά ή όχι ο Σμιθ που καταχέρισε τον Ροκ ύστερα από το χοντρό αλλά και πάρα πολύ κρύο αστείο του δεύτερου για το ξυρισμένο, λόγω αλωπεκίασης, κεφάλι της γυναίκας του πρώτου; (Η προσωπική μου γνώμη που δεν έχει, βεβαίως, καμία απολύτως σημασία είναι ότι στον Ροκ θα έπρεπε να υποβληθούν κυρώσεις από ένα «σώμα δίωξης κακού χιούμορ», αλλά αυτά είναι δικά μου θέματα). Οποια και να είναι η ερώτηση, η απάντηση είναι «εδώ σε θέλω, κάβουρα, να περπατάς στα κάρβουνα».

Διότι ναι, bullying ήταν το σχόλιο του Ροκ, το οποίο ο Σμιθ αντιμετώπισε, αρχικά, με ένα μαγκωμένο χαμόγελο. Καθόλου μαγκωμένο ήταν το βλέμμα της συζύγου που τον έκανε να σηκωθεί και να καθαρίσει σαν άνδρας «παλαιάς κοπής». Ωπα κάπου όμως. Ματσίλα και πατριαρχία εναντίον bullying; Γιατί αυτό το «αρσενικό παλιάς κοπής» είναι κάπως σαν πολύπτυχο. Μπορεί να δέρνει για τη γυναίκα του αλλά και τη γυναίκα του. Κρατάμε το μισό και πετάμε το άλλο μισό στη θάλασσα; Και γιατί δεν σηκώθηκε η ίδια η κυρία Σμιθ να ρίξει το «μπουκέτο»; Και η βία της αυτοδικίας είναι η ενδεδειγμένη απάντηση σε ένα λεκτικό σχόλιο; Δηλαδή η δύναμη του μπρατσωμένου; Και αυτό που είπε, κλαίγοντας, μετά; Οτι η αγάπη μπορεί να σε οδηγήσει να κάνεις τρελά πράγματα; Δηλαδή πόσο τρελά; «Από αγάπη» σκοτώνουν και κάποιοι τις συντρόφους τους.

Πάνω από αυτά τα ακανθώδη ερωτήματα στέκουν οι Γενοβέφες του νεοφεμινισμού και αναρωτιούνται αν θα πρέπει να κάψουν εντελώς τα σουτιέν τους ή να τα αφήσουν ίσα ίσα ν’ αρπάξουν.

Προφάσεις

Δεν χρειαζόταν καν η αποκάλυψη ότι το τηλέφωνο του φορέα που διοργανώνει τη σημερινή συναυλία είναι της βουλευτού Θεανώς Φωτίου ούτε ότι τις επαφές έκανε, κυρίως, η άλλη βουλευτής Σία Αναγνωστοπούλου για να καταλάβουμε ότι πρόκειται για μια κομματική εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ. Ηταν ηλίου φαεινότερο και μόνο από το λανγκάζ των «δορυφόρων» της που έσπευσαν να την υπερασπιστούν με πύρινα άρθρα στις κομματικές εφημερίδες και σάιτ όπου κυριαρχούσε η ρητορική τού «ή εμείς ή αυτοί». Και είναι ακόμη φαεινότερο ότι θα εξελιχθεί σε μια αντικυβερνητική συναυλία.  Είναι απόλυτο δικαίωμα κάποιων να κάνουν αντικυβερνητική συναυλία, χοροεσπερίδα, μπαλ μασκέ, διαμαρτυρία και καθιστική και όρθια. Αυτό που μπάζει ηθικά είναι να χρησιμοποιούν ως πρόσχημα το δράμα ενός λαού. Και να παρασύρουν έτσι ανυποψίαστους καλλιτέχνες.