Θέατρο μακράς διαρκείας

Χθες ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου έτσι όπως θεσπίστηκε από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου το 1961. Ας τη «γιορτάσουμε» λοιπόν κι εμείς προσαρμόζοντάς την στην τρέχουσα επικαιρότητα. Με ένα είδος αφιερώματος σε έναν ρόλο του νέου ελληνικού ρεπερτορίου που εμπλουτίζεται εδώ και πάνω από μια εικοσαετία. Ας τον τοποθετήσουμε λοιπόν στο έργο των ημερών. Κάποιος από του εμπλεκομένους στην αυριανή συναυλία (όχι η Σία Αναγνωστοπούλου, που είχε αναλάβει τις επαφές με τους περισσότερους καλλιτέχνες) παίρνει στο τηλέφωνο τραγουδίστρια, όχι ακριβώς της παλιάς σχολής, ούτε όμως και της εντελώς νέας, πάντως με πολύ υψηλές μετοχές τα τελευταία χρόνια. «Ντριν ντριν» (τηλέφωνο που χτυπάει). «Γειά σου καλή μου, είμαι ο τάδε». «Γειά σου, τάδε μου». «Θα κάνουμε μια συναυλία να διαμαρτυρηθούμε για τον πόλεμο. Θα ήθελες να συμμετάσχεις;». «Βεβαίως. Ποιος τη διοργανώνει;». «Κυρίως εμείς με την υποστήριξη μίας πολύ καλής οργάνωσης που θέλει αλληλεγγύη για όλους». «Ωραία. Θα είναι φαντάζομαι ξεκάθαρα υπέρ του ουκρανικού λαού» (είχαν προηγηθεί και τα της Μποφίλιου). «Εεεε ναι… Κάπως έτσι…». «Και θα καταδικάζει απερίφραστα τον Πούτιν και τη ρωσική εισβολή». «Κοίταξε, εκεί πάνω γίνονται παιχνίδια που ούτε τα καταλαβαίνουμε ούτε θα τα μάθουμε ποτέ». «Εντάξει, τάδε μου, θα τα πούμε μια άλλη φορά».

Ο διάλογος και τα πρόσωπα είναι απολύτως αυθεντικά – η ανωνυμία διατηρείται για ευνόητους λόγους. Αλλά ακόμη και ως ρόλος, ο «εμπλεκόμενος» είναι απόλυτα αναγνωρίσιμος στην ελληνική κοινωνία και, όπως είπα, τα τελευταία χρόνια μάς έχει δώσει απλόχερα τα «κλειδιά» της δραματουργικής του ανάλυσης. Το 2001 ήταν απόλυτος και αδιαπραγμάτευτος ως προς το ότι οι Εβραίοι ήξεραν για το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους και κανένας Εβραίος δεν είχε πάει εκείνη την ημέρα στη δουλειά. Από το 2010 έως το 2014 εάν η μισή του καρδιά βρισκόταν, γιατρέ, στην κάτω πλατεία, η άλλη μισή στην πάνω ήτανε. Μούτζωσε, ζωγράφισε κρεμάλες και βροντοφώναξε ότι η χούντα δεν τελείωσε το ’73, λες και εμείς, τον Ιούλιο του 1974, κολλούσαμε μπρίκια (αλλά, όπως λέει και η Αλεξάντρα Οκάσιο Κορτέζ, σημασία δεν έχει η αυθεντικότητα των στοιχείων αλλά το συναίσθημα που προκαλούν και επειδή η ρίμα συγκινεί, το «ελευθερία» ριμάρει με το «εβδομήντα τρία», οπότε συζήτηση κομμένη).

Με την είσοδο του 2015 τον βρίσκουμε να εξασκεί τα δάχτυλά του διότι πίστευε ότι θα σκίζει non stop μνημόνια. Και τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς έκανε τα πάντα για να γίνουμε ο παρίας της Ευρώπης, έβρισε βοθροκάναλα και βοθροέντυπα, χόρεψε καρσιλαμά στο Σύνταγμα και μετά πίστεψε ότι αυτό που του δώσανε στο χέρι ήταν μία ωραιότατη ανθοδέσμη.

Και πάνω που κινδύνεψε να μείνει εκτός διανομής, ήρθε η κορωνοϊός και στάνιαρε. Μίλησε για σκευωρίες της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας, τάχθηκε ενάντια στις μάσκες, τα «μπόλια» ποτέ δεν τα εμπιστεύθηκε, πίστεψε ότι αυτό θα ήταν το τέλος του καπιταλισμού και, πάνω που άρχισε να βαριέται, του έκατσε ο πόλεμος. Που δεν οφείλεται στον αναθεωρητισμό και την κτηνωδία του Πούτιν, αλλά σε κάτι σχέδια της «παγκόσμιας κυβέρνησης» για τα οποία όλοι είναι ένοχοι και, βασικά, «κάτω το ΝΑΤΟ».

Ούτε καν μπουφόνος

«Θέατρο του παραλόγου» είπε φίλος, όταν, προχθές, κάναμε αυτήν ακριβώς την κουβέντα. Οχι, βέβαια! Στο Θέατρο του Παραλόγου προβάλλονται η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα που κυριαρχεί στη ζωή, όχι στο μυαλό των ηρώων. Θα μπορούσε ο τύπος αυτός που δεν μπορεί να αξιολογήσει το προφανές αλλά φαντάζεται μυστικά και ψέματα που δεν θα αποκαλυφθούν ποτέ να χαρακτηριστεί, θεατρικά, ως μπουφόνος; Ούτε. Οι μπουφόνοι έχουν, δραματουργικά, μία ανάγνωση τραγικότητας πίσω από την μπαλαφάρα.

Είναι, απλά, άνθρωποι που έχουν ως εργαλείο κατανόησης του κόσμου, πάσης μορφής και μεγέθους θεωρίες συνωμοσίας. Αξιολύπητοι στο θέατρο, τοξικοί στην πραγματική ζωή, κακομοίρηδες στην πολιτική. Και το τελευταίο για έναν κυρίως λόγο: δεν μπορούν ούτε να αναπνεύσουν χωρίς «αφεντικά».