Κόμμα

Η τριπλή σύνοδος κορυφής ΕΕ, ΝΑΤΟ και G7 της περασμένης εβδομάδας περιείχε ένα ανησυχητικό κι ένα καθησυχαστικό μήνυμα.

Το ανησυχητικό μήνυμα είναι η γενική εκτίμηση ότι ο πόλεμος δεν θα τελειώσει σύντομα κι ότι θα έχει κόστος όχι μόνο για τις αντιμαχόμενες πλευρές αλλά και για τον απλό δυτικό πολίτη.

Το καθησυχαστικό είναι η ενότητα που συνεχίζει να επιδεικνύει ο δυτικός κόσμος στην αντιμετώπιση των συνεπειών ενός απρόκλητου κι αδικαιολόγητου πολέμου.

Η κοινή εκτίμηση δηλαδή ότι η ανάσχεση της Ρωσίας αποτελεί θεμελιώδη επιταγή. Χωρίς μισόλογα και κωλοτούμπες.

Εύλογο. Χρειάζεται να θυμίσω πως τα τελευταία (τουλάχιστον) τριάντα χρόνια η Ρωσία δεν απειλήθηκε ποτέ, από κανέναν και από τίποτα.

Ούτε από γείτονες, ούτε από αντιπάλους.

Ούτε από πυρηνικά όπλα, ούτε από χημικά και βιολογικά, ούτε από σφεντόνες και σερπαντίνες. Παρέμεινε μια μεγάλη πυρηνική δύναμη, την οποία ουδείς επιχείρησε να αφοπλίσει ή να αποστρατιωτικοποιήσει.

Κουτσά – στραβά μάλιστα είχε ενσωματωθεί στο διεθνές σύστημα και τις παγκόσμιες συναλλαγές, οι ολιγάρχες της σουλατσάριζαν στο Λονδίνο ή την Κυανή Ακτή, ενώ και το ίδιο το ρωσικό καθεστώς έπαιζε έναν περισσότερο ή λιγότερο σημαντικό ρόλο στο διεθνές νταραβέρι.

Δεν ήταν δηλαδή αποσυνάγωγοι.

Το ίδιο διάστημα όμως η Ρωσία βρίσκεται στον τρίτο απρόκλητο πόλεμό της (Οσετία, Κριμαία, Ουκρανία). Και τώρα που τα βρήκε μπαστούνια στην Ουκρανία, «την Αρτα φοβερίζει» με κάθε είδους απειλές για αποκαλυπτικές καταστροφές.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι η Ρωσία.

Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα της σημερινής κρίσης. Ενα συμπέρασμα στο οποίο έχει καταλήξει σχεδόν ομόφωνα κι αμετάκλητα ο δυτικός κόσμος.

Οποιος νομίζει λοιπόν ότι θα συμβεί κάτι μαγικό και θα επιστρέψουμε στον κόσμο της 23ης Φεβρουαρίου 2022, στον κόσμο δηλαδή πριν από τη ρωσική εισβολή, κάνει τραγικό λάθος.

Ο πλανήτης έχει μια νέα διαχωριστική γραμμή, από την οποία πολύ δύσκολα θα ξεφύγουν ακόμη κι όσοι δυσανασχετούν μαζί της.

Καλώς ‘ή κακώς, οι γεωπολιτικές πραγματικότητες δεν ορίζονται ούτε από το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ και τον Βελόπουλο, ούτε από τον «Εισβολέα», τον «Θανάσιμο» και τον Βαρουφάκη στην καφετέρια της γειτονιάς.

Αυτή η κυρίαρχη διαχωριστική γραμμή πλέον όχι μόνο θα αναδείξει και θα αναδιατάξει τη δυτική συμμαχία, αλλά θα μεταφερθεί και στο εσωτερικό των κοινωνιών που τη συγκροτούν.

Σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα, το «κόμμα της Δύσης» θα αναμετρηθεί με το «κόμμα του Κρεμλίνου».

Κι αυτή η αναμέτρηση θα προσδιορίσει σε σημαντικό βαθμό πολλές από τις επερχόμενες πολιτικές εξελίξεις. Προφανώς και στην Ελλάδα.