Το κιτς δεν έχει όρια

Ενα από τα πράγματα που δεν έχουν όριο στην πολιτική είναι το κιτς. Το οποίο κάθε φορά μετεξελίσσεται σε κάτι άλλο, παίρνει διάφορες μορφές, το βαφτίζουν συχνά «συμβολισμό», και εξαιτίας αυτής της… αέναης εξελικτικότητας υπερβαίνει όποιο όριο έχει τεθεί σε προηγούμενες εμφανίσεις του.

Το διαπιστώσαμε την περασμένη Πέμπτη, κατά το σόου της υπογραφής της συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας – Γαλλίας, για την προμήθεια τριών φρεγατών τύπου Belh@ra και έξι νέων πολεμικών αεροσκαφών τύπου Rafale. Δεν γνωρίζω ποιος είχε την ιδέα, αλλά η τελετή της υπογραφής μιας τόσο σημαντικής συμφωνίας στο κατάστρωμα του ελλιμενισμένου στην προβλήτα του Φαληρικού Δέλτα, θωρηκτού «Αβέρωφ» (!!!), και όχι σε κάποια αίθουσα ενός κυβερνητικού γραφείου, με εξαναγκάζει να υπενθυμίσω αυτό που προαναφέρω – ότι το κιτς στην πολιτική δεν έχει όρια. Και κάθε φορά που νομίζουμε ότι υπάρχουν, έρχεται κάτι άλλο που τα υπερβαίνει κατά πολύ, εξοργιστικά πολύ, και άντε πάλι από την αρχή.

Και επειδή θεωρώ αδύνατο αλλά και αδιανόητο να ζήτησε/απαίτησε η υπουργός Αμυνας της Γαλλίας Φλοράνς Παρλί να υπογραφεί η συμφωνία στα μαύρα σκοτάδια, υπό το φως μερικών προβολέων και κάτω από την εαρινή νοτισμένη αύρα του Σαρωνικού, όλες οι υποψίες βαραίνουν τον εκ Καβάλας ορμώμενο, υπουργό Νίκο Παναγιωτόπουλο. Ο οποίος, ειλικρινά δεν καταλαβαίνω, γιατί έκανε κάτι που δεν θα αποτολμούσε, για να αποφύγει το αναπόφευκτο κράξιμο, ούτε ο γνωστός και επιρρεπής σε «συμβολισμούς» της πλάκας, αξεπέραστος Καμμένος…

Λάθος μηνύματα

Ηθελε ας πούμε να στείλει ένα μήνυμα στον τούρκο γείτονα, υπογράφοντας υπό τη σκέπη των κανονιών του θριαμβευτή των ελληνοτουρκικών ναυμαχιών, «Αβέρωφ»; Και τι είδους μήνυμα μπορεί να είναι αυτό, όταν μόλις πριν από λίγες ημέρες είχαμε πρώτα τη συνάντηση («σε καλό κλίμα») Μητσοτάκη – Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη και εν συνεχεία, τη δική του στις Βρυξέλλες με τον ομόλογό του, τούρκο υπουργό Χουλουσί Ακάρ;

Συναντήσεις οι οποίες είχαν ως κεντρικό «μότο» το «να πέσουν οι τόνοι» στο Αιγαίο, υπενθυμίζω.

Ηθελε μήπως να (υπερ)τονίσει προς την πλευρά της Τουρκίας ότι οι νέες φρεγάτες Belh@ra θα επαναλάβουν (εάν και όποτε – μακάρι ποτέ! – προκύψει θέμα…) τα κατορθώματα του «Αβέρωφ» στο Αιγαίο;

Αγνωστο και αυτό.

Αλλά εδώ προκύπτει και ένα άλλο ζήτημα: ακόμη και αν ο Παναγιωτόπουλος ή ο κάθε Παναγιωτόπουλος υπουργός έχει μια τέτοια… απαστράπτουσα ιδέα, το Μέγαρο Μαξίμου τι κάνει ακριβώς όταν του τίθεται προς έγκριση αυτή η «ιδέα»; Ελάχιστο μυαλό να υπήρχε, θα τους ωθούσε να απαγορεύσουν το «κιτσάτο» σόου διά ροπάλου, και μάλιστα θα το γνωστοποιούσαν κιόλας. Για να έχουν έπειτα από μερικούς μήνες ένα ισχυρό χαρτί στα χέρια τους, στην (βέβαιη) περίπτωση που το βαθύ κράτος της Τουρκίας θα επιχειρήσει να γιορτάσει πανηγυρικά τα 100 χρόνια από τη δική μας Μικρασιατική Καταστροφή…

Κι έπειτα, με τον πόλεμο να μαίνεται στην Ουκρανία, είναι καιρός τώρα να στέλνονται τέτοια λάθος μηνύματα; Δεν είναι – αποφαίνομαι μόνος μου. Οι άλλοι, δεν πρόκειται να το κάνουν…

«Ψου-ψου» με Ακάρ

Και φυσικά δεν πρόκειται να ανοίξω σήμερα θέμα για το τι συζητάει κατ’ ιδίαν ο έλληνας υπουργός Αμυνας με τον τούρκο ομόλογό του στρατηγό Ακάρ, στις αλλεπάλληλες τετ-α-τετ συζητήσεις, που έχουν σε διάφορες συνεδριάσεις του ΝΑΤΟ ή σε άλλα φόρουμ. Ειδικά μετά την τελευταία τους, στις Βρυξέλλες. Επειτα από την οποία, θυμίζω, η αλεπού ο Ακάρ, έκανε λόγο για συζήτηση που περιστράφηκε δήθεν στη συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο! Το διέψευσε φυσικά, όπως αναμενόταν και ήταν και λογικό ο κύριος Παναγιωτόπουλος, όμως ένα «αλλά» υπάρχει…

Πρόβλημα του Πρωθυπουργού είναι βεβαίως να συζητήσει με τον υπουργό του, τι ακριβώς ειπώθηκε στη συνάντησή του με τον Ακάρ, και προφανώς όχι δικό μας. Με την έννοια ότι αυτά τα ζητήματα δεν βγαίνουν βόλτα στην παραλία, ακόμη και αν πρόκειται γι’ αυτή, της όμορφης Καβάλας.

Θα σταθώ όμως σε αυτό καθ’ εαυτό το αντικείμενο ευθύνης του υπουργού Παναγιωτόπουλου: πιστεύει άραγε πως είναι προς όφελος της δημόσιας εικόνας του, και της κυβέρνησης κατ’ επέκταση, να συναντάται κάθε τόσο και να απεικονίζεται σε φάση «ψου-ψου» με τον Ακάρ, και πριν προλάβει να απομακρυνθεί από τη συνάντηση, τα τουρκικά πολεμικά αεροπλάνα να έχουν ξεκινήσει τρελό πάρτι πάνω από τα νησιά μας, στο Αιγαίο; Ηρεμα, ρωτάω…

Ρηξικέλευθη πρόταση

Στη Λισαβόνα βρίσκεται ήδη ο πρόεδρος του Κινήματος Αλλαγής Νίκος Ανδρουλάκης και σε λίγες ώρες πρόκειται να συναντηθεί με τον πρωθυπουργό της Πορτογαλίας Αντόνιο Κόστα, και μια σειρά υπουργών της πορτογαλικής, σοσιαλιστικής κυβέρνησης. Εχει βαρύνουσα σημασία η συνάντηση με τον κ. Κόστα. Για την ακρίβεια, δεν θα έλεγες ότι πρόκειται για μια τυπική συνάντηση. Γιατί ο πορτογάλος πρωθυπουργός έχει καταθέσει στο Ταμείο Ανάκαμψης, και έχει εγκριθεί, μια ρηξικέλευθη πρόταση, για την κατασκευή 26.000 σύγχρονων κατοικιών, οι οποίες θα δοθούν προς ενοικίαση, με κοινωνικά κριτήρια, σε νέα ζευγάρια. Με τον τρόπο αυτόν, η πορτογαλική κυβέρνηση επιχειρεί αφενός να δώσει τα κίνητρα για την ανάκαμψη της οικοδομικής δραστηριότητας και αφετέρου να δημιουργήσει ασφαλείς συνθήκες για τα νέα παιδιά που επιθυμούν να δημιουργήσουν οικογένεια και το αποφεύγουν λόγω του διαρκώς αυξανόμενου κόστους διαβίωσης στη χώρα.

Ο Ανδρουλάκης πιστεύει ότι ένα αντίστοιχο γιγαντιαίων διαστάσεων για τα μεγέθη της ελληνικής οικονομίας πρόγραμμα θα μπορούσε πλην όλων των υπολοίπων άλλων να χτυπήσει καίρια και το μεγάλο εθνικό πρόβλημα, της υπογεννητικότητας. Για τον λόγο αυτόν, πρόκειται να παρουσιάσει κατά τον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΙΝΑΛ ένα σχετικό, ολοκληρωμένο, σχέδιο.

Κατά τα λοιπά στο πρόγραμμα των συναντήσεών του με μέλη του πορτογαλικού υπουργικού συμβουλίου υπάρχει και μία την οποία θεωρώ αξιοσημείωτη: είναι η συνάντηση που θα έχει με τον υπουργό Οικονομικών και Ψηφιακής Μετάβασης Πέντρο Σίζα Βιεϊρά, ο οποίος και θεωρείται το ανερχόμενο αστέρι της πορτογαλικής σοσιαλδημοκρατίας….

Η αγωνία των ναυτικών

Εχω αναγνώστη καπετάνιο («πάρε ναυτάκι, ναυτάκι Συριανό, λοστρόμο Πειραιώτη, μηχανικό Μυτιληνιό και καπετάνιο Χιώτη», που λέει κι ο Ζαμπέτας). Ο δικός μου κατάγεται από νησί του Ιονίου, αλλά και Χιώτης να ήταν, το ίδιο πρόβλημα θα είχε ως συνταξιούχος. Μου έστειλε προχθές, γράμμα πονεμένο. Για τη σύνταξή του. Που υπολογίζεται πλέον (ένα ακόμη, από τα θαύματα του νόμου Κατρούγκαλου) ως… χερσαίο επάγγελμα! Και ως εκ τούτου υποκείμενο σε μειώσεις και κόντρα μειώσεις, επειδή δεν υπολογίζεται επί τη βάσει των πραγματικών αποδοχών των ναυτικών, που συμπεριλαμβάνουν προσαυξήσεις από άδειες, δώρα, πριμ παραγωγικότητας και τα συναφή. Ο καπετάνιος μου, που το έχει πάρει κάπως βαριά το θέμα, υποστηρίζει ότι ενώ αυτές οι προσαυξήσεις υπόκεινται «κανονικότατα» σε εισφορές εργαζομένου – εργοδότη, δεν συνυπολογίζονται στη σύνταξη.

Μεταφέρω τον πόνο του, για την ακρίβεια τον δημοσιοποιώ, μήπως και συγκινηθεί κάποιος στο υπουργείο Εργασίας και βρει μια λύση γι’ αυτούς τους ανθρώπους που μόχθησαν μια ολόκληρη ζωή στη θάλασσα και τώρα δεν τους επιτρέπεται να ζήσουν με αξιοπρέπεια…