Χρυσή μέσα από τις στάχτες του πολέμου

Τα απίθανα παγκόσμια ρεκόρ του Αρμάντ Μόντο Ντουπλάντις στο επί κοντώ (6.20) και της Γιουλιμάρ Ρόχας στο τριπλούν (15.74) ήταν οι κορυφαίες στιγμές του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος κλειστού στίβου του Βελιγραδίου. Και όμως, στις συνεντεύξεις Τύπου μετά την κατάκτηση των χρυσών μεταλλίων, τόσο του «ιπτάμενου» Σουηδού όσο και της τρομερής  άλτριας από τη Βενεζουέλα υπήρχαν κενές θέσεις στην αίθουσα. Λίγες αλλά υπήρχαν.

Αντίθετα η μοναδική συνέντευξη Τύπου που ήταν… sold out στο κέντρο Τύπου της Σταρκ Αρένα του Βελιγραδίου ήταν αυτή του ύψους γυναικών.

Η παρουσία σε αυτήν την Ουκρανής Γιαροσλάβα Μάχουτσιχ που πέρασε μέσα από τον πόλεμο και ύστερα από ένα εφιαλτικό ταξίδι 60 ωρών και πάνω με το αυτοκίνητο κατάφερε να φτάσει στη σερβική πρωτεύουσα, να αγωνιστεί και να θριαμβεύσει.

Τα δάκρυά της είχαν στερέψει λίγο μετά τη νίκη της, όταν ντύθηκε στα χρώματα της πατρίδας της τυλιγμένη με την ουκρανική σημαία. Στη συνέντευξη Τύπου δεν έκλαιγε πλέον και έτσι δεν χάλασε και τις πανέμορφες βλεφαρίδες της, τις οποίες είχε βάψει στα χρώματα της Ουκρανίας.

Ταξίδι μέσα από τον εφιάλτη
Οπως είναι φυσικό κανένας δημοσιογράφος δεν είχε στο μυαλό του να τη ρωτήσει για την επίδοσή της (2.02) που της χάρισε το χρυσό μετάλλιο, αλλά όλοι ήθελαν να μάθουν το ταξίδι μέχρι αυτό τον θρίαμβο στο Βελιγράδι.

«Ηταν 24 Φεβρουαρίου, στις 4:30 τα ξημερώματα, όταν ξύπνησα στο διαμέρισμά μου στο Ντνίπρο εξαιτίας κάποιων ανατριχιαστικών θορύβων από εκρήξεις και πυροβολισμούς. Προτού τηλεφωνήσω στους γονείς μου κατάλαβα ότι είχαμε πόλεμο.

Μετά κάποιες ώρες απόλυτου πανικού, αφήσαμε την πόλη μας και καταφύγαμε σε ένα χωριό προς την εξοχή, όχι πολύ μακριά από το σπίτι μας. Κανείς δεν σκεφτόταν τις προπονήσεις εκείνο το χρονικό διάστημα αφού ήμασταν υποχρεωμένοι να περάσουμε μέρες σε ένα καταφύγιο μαθαίνοντας απλά νέα από το Κίεβο, το Χάρκοβο και όλες τις μεγάλες πόλεις. Καταλαβαίνετε την αγωνία μας», είπε με έναν κόμπο στον λαιμό.

Το τηλέφωνό της χτύπησε περίπου μια εβδομάδα μετά και ήταν άνθρωπος από την ομοσπονδία στίβου της χώρας, που της μετέφερε την επιθυμία τους να αγωνιστεί στο Βελιγράδι.

«Τότε ήταν που πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη της απόδρασης προς το Βελιγράδι. Ημασταν σε επαφή με την ουκρανική ομοσπονδία, τον μάνατζέρ μου και τον βοηθό του προκειμένου να βρούμε τον καλύτερο και ασφαλέστερο τρόπο για να επανέλθω στις προπονήσεις. Μόνο τότε ξεκινήσαμε να σκεφτόμαστε την πιθανότητα να αγωνιστώ στο Βελιγράδι.

Μου είναι δύσκολο να φανταστώ πώς κανονίστηκε το ταξίδι αλλά σε συνεννόηση με την παγκόσμια ομοσπονδία και τις ομοσπονδίες στίβου της Ρουμανίας και της Σερβίας κλείστηκε το ταξίδι μου για το Βελιγράδι, ένα ταξίδι σχεδόν 2.000 χιλιομέτρων που διήρκησε πάνω από 60 ώρες. Ποτέ δεν είχα ξαναταξιδέψει για τρεις συνεχόμενες μέρες» είπε η νεαρή αθλήτρια φέρνοντας ξανά τις εικόνες που έβλεπε στον δρόμο προς τη Σερβία.

«Μια εφιαλτική διαδρομή βλέποντας βομβαρδισμένα τοπία και ακούγοντας πυροβολισμούς και εκρήξεις στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής.

Μας πήρε περισσότερες από τρεις μέρες να φτάσουμε στο Βελιγράδι. Ηταν ένα νευρικό ταξίδι. Εκατοντάδες τηλεφωνήματα, πολλές αλλαγές κατεύθυνσης, εκρήξεις, φωτιές και σειρήνες. Ηθελα να πιστεύω ότι αυτό ήταν απλά ένας άσχημος εφιάλτης αλλά δυστυχώς είναι μία πραγματικότητα για τη χώρα μου ακόμη και σήμερα. Αυτή είναι η πραγματικότητα του πολέμου» είπε η Μάχουτσικ που άφησε δεύτερη την Αυστραλή Ελεανορ Πάτερσον (2,00 μ.) και τρίτη την Ναντέζντα Ντουμποβίτσκαγια (Καζακστάν, 1,98 μ.).

«Η ψυχή μου το ξέρει»
Η Πάτερσον άκουγε συγκλονισμένη τα λόγια της αντιπάλου της. Η ίδια για συμπαράσταση είχε βάψει τα νύχια της στα χρώματα της Ουκρανίας.

«Το να κερδίσεις το ασημένιο μετάλλιο πίσω από τη Γιαροσλάβα, το κάνει ακόμη πιο ιδιαίτερο. Επρεπε να ανταπεξέλθει σε πολύ δύσκολες καταστάσεις και είμαι πολύ περήφανη για εκείνη» είπε η Νεοζηλανδή θαυμάζοντας το πώς η 20χρονη αθλήτρια από την Ουκρανία και από τα μεγαλύτερα ταλέντα στο άλμα εις ύψος (έχοντας με 2.06 την τρίτη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών στον κλειστό στίβο) μπόρεσε να μείνει συγκεντρωμένη στον αγώνα της.

«Η ψυχή μου το ξέρει. Το μυαλό μου ήταν εξ’ ολοκλήρου στην Ουκρανία λόγω των τρομερών γεγονότων που συμβαίνουν εκεί. Αυτό το μετάλλιο είναι αφιερωμένο στο έθνος μου, τον λαό μου και τον στρατό τους και είμαι πολύ χαρούμενη που μπόρεσα να τους εκπροσωπήσω», είπε η Γιαροσλάβα Μάχουτσικ που καταχειροκροτήθηκε από τους Σέρβους, σε μια χώρα με έντονους δεσμούς με τη Ρωσία που όμως αναγνώρισαν το μεγαλείο ψυχής της νεαρής πρωταθλήτριας.

«Σκοτώνουν τους ανθρώπους μας, το έθνος μας. Σκοτώνουν τα παιδιά μας, το μέλλον της Ουκρανίας. Δεν ξέρω τι θέλουν γιατί απολαμβάναμε τη ζωή μας στην Ουκρανία. Ξέρω ότι πολλοί Ρώσοι πιστεύουν ότι ο πόλεμος δεν είναι πραγματικός, ότι υπάρχουν ψεύτικα βίντεο αλλά πολλές πόλεις έχουν καταστραφεί. Πώς είναι δυνατόν να είναι όλο αυτό ψεύτικο;», κατέληξε και πλέον τα δάκρυα ήταν δύσκολο να συγκρατηθούν.