Γιώργος Πέτρου

Υπάρχουν δύο ειδών όνειρα. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω εγώ. Με το πρώτο είδος, η νύχτα διηγείται τους μύθους που ξεχνιούνται την ημέρα, όπως είπε μύστης του υποσυνείδητου, Καρλ Γιουνγκ. Είναι τότε που όταν κλείσουν τα βλέφαρα, βυθίζεσαι σε μια άλλη πραγματικότητα, μια άλλη ζωή, κάποτε γλυκιά και τρυφερή σαν χάδι και κάποτε σκληρή και τρομακτική σαν ταινία τρόμου. Τότε που σε επισκέπτονται η μαμά και ο μπαμπάς, πιο όμορφοι και πιο γοητευτικοί από ό,τι τους θυμάσαι όταν έχεις τα μάτια σου ανοιχτά, ο Ντόναλντ Ντακ, ο Αστερίξ και ο μικρός Νικόλας, οι φίλοι που είχες, φίλοι που δεν γνωρίζεις, άνθρωποι γνωστοί ή άγνωστοι, αλλά πάντα ιδιαίτερα οικείοι. Ερχονται οι φόβοι σου για να γίνουν ταινία τρόμου διεκδικώντας βραβείο Οσκαρ, καμιά φορά έρχεται ένα μεγααααάλο σπίτι, σαν έπαυλη, το οποίο δεν ξέρεις πού βρίσκεται, ούτε το έχεις δει ποτέ αλλά σου είναι πολύ γνώριμο – είσαι σίγουρος. Και πολύ συχνά σε στοιχειώνει μια κατάμεστη αίθουσα συναυλιών και εσύ μπροστά από ένα τεράστιο πιάνο, χωρίς να φοράς παντελόνι ή μπροστά από μια ορχήστρα, που ξεκινά να παίζει άλλο κομμάτι από αυτό που περιμένεις δίνοντας την ατάκα… Συχνά κόσμος πολύς περιμένει να ακούσει το ρεσιτάλ σου, για το οποίο δεν έχεις ανοίξει ούτε την πρώτη σελίδα! Και έρωτες, πολλοί έρωτες, απ’ αυτούς που δεν θέλεις να θυμάσαι ή απ’ αυτούς που δεν θυμάσαι γιατί δεν υπήρξαν ποτέ και παρακολουθείς σαν θεατής σε ερωτική ταινία που σε κόβει όμως πάντα στο καλύτερο.

Αυτό, το πρώτο είδος ονείρων, είναι εκεί, είναι δικό μας, το ξέρουμε και μας ξέρει σε μια μυστική συμφωνία εχεμύθειας. Το μοιραζόμαστε με όποιον και αν θέλουμε. Διαλέγουμε να το δούμε σαν χάρτη προς τον χαμένο θησαυρό, ή να το ξεχάσουμε. Να το θεωρήσουμε οιωνό ή να το παρακολουθήσουμε σαν σουρεαλιστικό νυχτερινό κινηματογράφο κάτω από τα άστρα της ακατάληπτης  φύσης μας.

Πόσα όνειρα, όμως, γίνονται με τα μάτια ανοιχτά… Είναι όλα τα ειλικρινή «θέλω» μας, οι ελπίδες μας, οι στόχοι μας, η αγάπη μας η τωρινή, η πιο μεγάλη, η μοναδική. Γιατί όταν κάνουμε όνειρα με ανοιχτά τα μάτια δεν υπάρχουν εφιάλτες, δεν υπάρχουν ταινίες τρόμου και τέρατα να μας κυνηγούν, ούτε γνωστοί ή άγνωστοι που έρχονται ακάλεστοι διεκδικώντας μια θέση στο υποσυνείδητό μας. Υπάρχει η ζωή μας έτσι όπως τη θέλουμε, όπως την «ονειρευόμαστε» μόνο με τα καλά της: με υγεία, αγάπη, ομορφιά, Τέχνη, φιλία, βοήθεια και ένα Θεό που μας αγαπάει. Τα όνειρα που βλέπουμε με ανοιχτά τα μάτια είναι η κινητήριος δύναμη για κάθε επιτυχημένη προσπάθεια, για κάθε στόχο, για κάθε ευτυχία και δόσιμο. Αυτά τα όνειρα δεν τα σβήνει η ημέρα. Είναι εκεί για να μας θυμίζουν πού είμαστε, τι θέλουμε και πού θέλουμε να πάμε. Ασε που αν είσαι τυχερός, μπορεί να ζωντανέψουν και στον ύπνο σου, σε εκδοχή full 3D.

Καλημέρα σας! Πάω να ονειρευτώ τον «Ιδομενέα» του Μότσαρτ.