Η ρίζα της Μπάρτσα

Σε μουσειακό είδος μετέτρεψε η Μπαρτσελόνα τον Λιονέλ Μέσι εν μιά νυκτί. Ποιος φίλος των Μπλαουγκράνα στενοχωριόταν την Κυριακή για τη φυγή του Αργεντινού βλέποντας τα όργια του Πέδρι, του Φεράν Τόρες, του Ομπαμεγιάνγκ στο χορτάρι του Σαντιάγο Μπερναμπέου; Κανείς.

Σε ενενήντα λεπτά ο Μέσι πέρασε οριστικά στο παρελθόν και μαζί του οι χρυσές ομάδες των Γκουαρντιόλα και Λουίς Ενρίκε. Το κόψιμο του ομφάλιου λώρου μιας άλλης εποχής είναι ο μόνος τρόπος για να ξεφύγει ένα κλαμπ από τις αναμνήσεις του και να προχωρήσει μπροστά.

Η τεράστια επιτυχία της Μπάρτσα είναι η ταχύτητα με την οποία έκοψε τις αλυσίδες. Από τις 5 Αυγούστου που οριστικοποιήθηκε η αποχώρηση του Μέσι μέχρι την Κυριακή το βράδυ που ισοπέδωσε τη Ρεάλ με 4-0, μεσολάβησαν 228 ημέρες. Μια κουκκίδα στον χρόνο, αν αναλογιστούμε πως παλιές αυτοκρατορίες που κατέρρευσαν δεν μπόρεσαν ποτέ να αναγεννηθούν, κι άλλες, όπως η Λίβερπουλ, χρειάστηκαν τριάντα χρόνια για να χτίσουν νέα τείχη. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ διανύει ήδη το ένατο έτος από την αποχώρηση του Φέργκιουσον, έχει δαπανήσει 1,5 δισ. ευρώ σε μεταγραφές, έφερε τους καλύτερους προπονητές, αλλά το τούνελ παραμένει σκοτεινό.

Για τον καταλανικό σύλλογο ίσχυσε το ουδέν κακόν αμιγές καλού. Η χρεοκοπία τον ανάγκασε να εγκαταλείψει το μοντέλο των ακριβών λεγεωνάριων που είχε επιβάλει η διοίκηση Μπαρτομέου, ενώ οι βαριές ήττες και οι επώδυνοι αποκλεισμοί στο Τσάμπιονς Λιγκ λειτούργησαν ως πυξίδα που έδειξε τον δρόμο πίσω στις ρίζες.

Ακόμα και σ’ αυτό όμως έκανε λάθος ο πρόεδρος της χρεοκοπίας. Πίστεψε πως «ρίζα» μπορεί να είναι ένας Ολλανδός γιατί πέτυχε το γκολ που χάρισε το πρώτο Τσάμπιονς Λιγκ στην ομάδα. Οχι σενιόρ Μπαρτομέου. «Ρίζα» όμως είναι αυτός που γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα στο κλαμπ, που αποτελεί μέρος της κουλτούρας του, που δεν κοιτάζει πώς θα γεμίσει τον τραπεζικό του λογαριασμό, αλλά βάζει και από την τσέπη του για να βοηθήσει να ορθοποδήσει η ομάδα. Ρίζα με ή χωρίς εισαγωγικά είναι ο Τσάβι, αυτός που έδωσε ξανά ζωή στην Μπάρτσα.