Μίλτο, συγγνώμη!

Ηταν η εποχή της ψηφοφορίας των καλύτερων αθλητών κάθε σεζόν, αυτής που διοργανώνεται επί σειρά ετών από τον ΠΣΑΤ. Η ψήφος πάει, όχι εντελώς άκριτα και εύκολα είναι η αλήθεια, στον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Το κατόρθωμά του να φτάσει στην κορυφή του ΝΒΑ με τους Μπακς του Μιλγουόκι και το γεγονός πως ήταν ο κορυφαίος στη σειρά των τελικών, πρωτοφανές και σχεδόν… διαπλανητικό.

Αλλά ο Μίλτος Τεντόγλου; Δεύτερος; Ετσι απλά; Χωρίς κάποιος να εξετάσει σε βάθος τι κάνει αυτό το παιδί και μάλιστα μόλις στην ηλικία των 23 χρόνων; Το παλμαρέ του απίστευτα εντυπωσιακό: χρυσό σε δύο Ευρωπαϊκά κλειστού. Χρυσό σε Ευρωπαϊκό ανοιχτού. Ιδιο χρώμα μεταλλίου και σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Αν αυτά τα έκανε ένας άλτης από τις ΗΠΑ θα μιλούσε ο πλανήτης για αθλητή-φαινόμενο, για άνθρωπο… υπερηχητικό και γι’ αυτόν που δίνει άλλη ώθηση στο αγώνισμα. Και μιλάμε, προσέξτε, για μήκος, κάτι παραδοσιακό για τον στίβο, εκεί που πέφτει το μάτι του θεατή και κεντρίζεται το ενδιαφέρον όλων, μετά το 100άρι των ανδρών. Αλλωστε, αρέσει ή όχι, στα πάντα υπάρχει διαβάθμιση και ιεραρχία. Και να τος πάλι αυτές τις ημέρες ο Τεντόγλου. Με θεϊκό άλμα έκανε περίπατο στον αέρα, μπορεί κάποιος να πει «περπάτησε» όπως έκανε άλλοτε στα παρκέ του μπάσκετ ο Κώστας Πετρόπουλος και έφτασε στο χρυσό στο Παγκόσμιο του Βελιγραδίου. Ο,τι μετάλλιο βρίσκει μπροστά του, το αρπάζει. Αν η συνέπεια είναι χαρακτηριστικό των σπουδαίων αθλητών, ο Μίλτος των ακριβώς 24 ετών έχει να δανείσει και σε άλλους. Ή σε όσους τα χάνουν στους μεγάλους αγώνες, η ψυχολογία τους είναι εύθραυστη και τρεκλίζουν πριν από το σκάμμα κάνοντας άκυρο άλμα και λυγίζοντας από το βάρος των ευθυνών. Συνέβησαν αυτά στο παρελθόν. Οχι τώρα. Ο Τεντόγλου με τη μεγάλη ψυχική δύναμη κάνει το καλύτερό του άλμα στο Τόκιο στο τέλος, ναι, το έκτο τον εκτόξευσε και την Παρασκευή το βράδυ, έτσι για να μην έχει κάποιος αντίπαλος αμφιβολία. Ενόσω είχε διασφαλίσει το χρυσό μετάλλιο, έκανε στην έκτη προσπάθεια πολύ παραπάνω από τον δεύτερο και τον τρίτο του βάθρου! Εχοντας πάντα ως σύμμαχο το χαμόγελο και αυτό το στυλάκι που αρέσει γιατί φανερώνει τι ακριβώς είναι ο αθλητισμός: χαρά και καθόλου άγχος!

Τώρα, ξέρω πού θα πάει η ψήφος – πρώτα ο Θεός – τον ερχόμενο Δεκέμβριο: σε αυτόν τον υπέροχο άλτη που φωτίζει τα μουντά βράδια ενός χειμωνιάτικου Μαρτίου και τα λούζει με φως παραπάνω από την πανσέληνο του καλοκαιριού. Ο Τεντόγλου δεν έχει ταίρι.

Υπό αυτή την έννοια, Μίλτο, ίσως κάναμε λάθος την προηγούμενη φορά.

Και άξιζες μια ξεχωριστή διάκριση, κάτι πολύ μεγαλύτερο από το μπράβο. Είσαι μια κατηγορία μόνος σου, όπως και τα απανωτά επιτεύγματά σου.

Πρέπει να εξαιρεθείς από τις βραβεύσεις!