Μια επαναστάτρια στα BAFTA

H 75η απονομή των Βραβείων BAFTA της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης την περασμένη Κυριακή, είχε έντονο άρωμα Ουκρανίας. Πολλοί από τους σταρ που βρέθηκαν στο Royal Albert Hall, όπως η Lady Gaga επέλεξαν να ντυθούν στα μαύρα σε ένδειξη πένθους για τις ανθρώπινες ζωές που χάνονται στον πόλεμο ενώ άλλοι όπως ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς φόρεσαν κίτρινες και μπλε κορδέλες στα ρούχα τους από τα χρώματα της ουκρανικής σημαίας. Αρκετοί ήταν εκείνοι όπως ο σκηνοθέτης και πρόεδρος της Ακαδημίας Κρισνεντού Ματζουμντάρ που στο κόκκινο χαλί ή ανεβαίνοντας στη σκηνή για να παραλάβουν το βραβείο τους έστειλαν το δικό τους μήνυμα εναντίον της ρωσικής εισβολής. Την πιο μεγάλη κίνηση, ωστόσο, την έκανε η παρουσιάστρια της βραδιάς, Ρέμπελ Γουίλσον, η οποία έδειξε το μεσαίο δάχτυλο στον Βλαντίμιρ Πούτιν, αποδεικνύοντας πως μάλλον οι γονείς της δεν της έδωσαν το όνομα Ρέμπελ τυχαία (επαναστάτρια στα αγγλικά).

Η αυστραλιανή κωμικός και ηθοποιός προλογίζοντας τη μουσική εμφάνιση της Εμίλια Τζόνσι, εμπνευσμένη από την υποψήφια ταινία «Coda» σχολίασε πως θα τη συνοδεύουν και δύο διερμηνείς νοηματικής γλώσσας. «Η μία θα είναι στην αμερικανική νοηματική γλώσσα και η άλλη στη βρετανική νοηματική γλώσσα», είπε η Γουίλσον πριν ρίξει τη βόμβα. «Ευτυχώς, ωστόσο, σε όλες τις νοηματικές γλώσσες, αυτή είναι η μοναδική κίνηση για τον Πούτιν» και ύψωσε το μεσαίο της δάχτυλο στην κάμερα, εισπράττοντας γέλια και χειροκροτήματα από το κοινό. Οι υπεύθυνοι για τη μετάδοση του BBC, ωστόσο, δεν βρήκαν τη χειρονομία της αστεία και φρόντισαν να την κρύψουν με πίξελ από τη ζωντανή μετάδοση. Mε εξίσου καλό μάτι δεν είδαν στις πρόβες και δυο αστεία της για τον Ντάνιελ Κρεγκ και τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς που κόπηκαν επίσης από τον αέρα.

Εκείνο όμως που ακούστηκε καλά, αν και καμουφλαρισμένο με αστείο, ήταν η ωμή πραγματικότητα της δουλειάς της που ακροβατεί στα όρια ρατσισμού και σεξισμού. Η ίδια παραδέχτηκε πως άλλαξε δραματικά την εμφάνισή της, χάνοντας τα τελευταία χρόνια 35 κιλά προκειμένου να μπορεί να παίρνει περισσότερους γυναικείους ρόλους και όχι καρικατούρες. Στο ζήτημα είχε αναφερθεί ξανά το 2016 από τη σκηνή των BAFTA όπου παρουσιάζοντας το βραβείο καλύτερου δεύτερου ανδρικού ρόλου σχολίασε: «Δεν με προσκάλεσαν ποτέ στα Οσκαρ, γιατί όπως ξέρετε είναι ρατσιστικά. Αλλά τα BAFTA είναι πιο περιληπτικά με τα μέλη τους, κι αυτό είναι που θέλουμε όλοι στη ζωή, συμπερίληψη».

H μεταμόρφωση της υγείας της όπως χαρακτήρισε την απώλεια βάρους η Γουίλσον, ήρθε στην περίοδο της καραντίνας και η ίδια μοιραζόταν διαρκώς τα βήματά της προς τη βελτίωση της φυσικής της κατάστασης με τους ακολούθους της στα social media. Παρά την προσπάθειά της, όπως δήλωσε πρόσφατα σε συνέντευξή της στο BBC, τα μέλη της ομάδας της δεν αντιμετώπιζαν θετικά αυτή την εξέλιξη αφού ανησυχούσαν πως θα έχει αντίκτυπο στην καριέρα της. «Μου έλεγαν “Γιατί; Γιατί θέλεις να το κάνεις αυτό;”. Γιατί κέρδιζα εκατομμύρια δολάρια απλώς όντας το αστείο χοντρό κορίτσι». Απόρροια της νέας της εικόνας, φαίνεται πως είναι και ο πρώτος ρόλος που της προτάθηκε στη δραματική βρετανική σειρά «The Almond and the seahorse». Οπως ανέφερε η 42χρονη ηθοποιός μιλώντας στο «Hollywood Reporter»: «Δεν είμαι σίγουρη ότι θα μου είχαν προσφέρει τον συγκεκριμένο ρόλο όταν ήμουν πιο μεγαλόσωμη αφού κάπως σε αντιμετωπίζουν στερεοτυπικά όταν είσαι πιο παχιά».

Η αλλαγή αυτή στην πορεία της καριέρας της με τον πρώτο δραματικό ρόλο, είναι μια πρόκληση για τη γεννημένη στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας δημιουργό. Η ίδια, στα πρώτα της βήματα στην υποκριτική εκπαιδεύτηκε στην κωμωδία στο θρυλικό αυστραλιανό ινστιτούτο «The Second City» και στη συνέχεια εμφανίστηκε σε αρκετές σειρές και ταινίες της πατρίδας της όπως τα «Pizza» (υποδυόταν την Τουλά Μακαλόπουλος, ένα παχύσαρκο κορίτσι ελληνικής καταγωγής), «Τhe Wedge» και «Ghost rider». To 2010 αποφάσισε να μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες κι ένα χρόνο αργότερα κέρδισε τον ρόλο της Μπριν στην ταινία «Bridesmaids» που τη σύστησε στο ευρύ κοινό. Συνεχίζοντας την πορεία της στο Χόλιγουντ εμφανίστηκε σε άλλες γνωστές παραγωγές όπως τα φιλμ «Workaholics», «What to expect when you’re expecting» και «Pitch Perfect» όπου για την ερμηνεία της κέρδισε βραβείο MTV καλύτερης ηθοποιού σε ταινία. Συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο ταινιών, έγινε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κωμικά πρόσωπα της νέας γενιάς συμμετέχοντας σε blockbuster όπως τα «Isn’t it romantic», «The Hustle» και «Jojo Rabbit».

Ενώ έχτιζε την καριέρα της ηθοποιού, το ενδιαφέρον της αλλά και οι σπουδές της στο Πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας στον τομέα των τεχνών και της νομικής, την έκαναν να δοκιμαστεί εκτός υποκριτικής. Ετσι, ξεκίνησε να γράφει κείμενα για σειρές όπως το «Super Fun Night» όπου πρωταγωνίστησε. Στο «Hustle» το όνομά της μπήκε για πρώτη φορά και στους παραγωγούς αφού με τη δική της εταιρεία βάλθηκε να κατακτήσει και την ανάπτυξη ταινιών. Η Camp Sugar, όπως την ονόμασε, στην πραγματικότητα της δίνει μεγαλύτερη ελευθερία να πειραματιστεί με κείμενα και με περιεχόμενο, πριν χτυπήσει την πόρτα των μεγάλων στούντιο.

Παρά την καθιέρωση στις κωμωδίες, η Γουίλσον στις συνεντεύξεις της πάντα τόνιζε πως έβλεπε τον εαυτό της περισσότερο σαν δραματική ηθοποιό. Για τον λόγο αυτό, αναζητούσε πιο σοβαρούς ρόλους. «Οταν ξεκίνησα την υποκριτική, ήθελα πραγματικά να γίνω η επόμενη Τζούντι Ντεντς και να κάνω πραγματικά σοβαρά πράγματα. Γι’ αυτό τώρα στρέφομαι λίγο προς τα εκεί, κάτι που είναι εξαιρετικό αλλά ακόμα κάνω κωμωδίες που αγαπώ», επισήμανε χαρακτηριστικά.

Οταν σβήνουν οι προβολείς, η Ρέμπελ είναι μια ανεξάρτητη γυναίκα που πιστεύει πολύ στα ανθρώπινα δικαιώματα και βέβαια τα δικαιώματα των γυναικών. Στηρίζει οικονομικά αρκετά παιδιά από το σχολείο St Jude’s στην Τανζανία και πρόσφατα με αφορμή το κίνημα #Μetoo μίλησε ανοιχτά για την παρενόχληση που δέχτηκε δύο φορές στην καριέρα της.