Από ένα τίποτα {CR}γίνεται ο παράδεισος

Κάποιες φορές ο Μπρους Γκλάβοβιτς (1) αισθάνεται περήφανος για το ότι είναι περιβαλλοντολόγος. Αλλες φορές αναρωτιέται εάν οι προσπάθειες είναι αρκετές. Η επιστήμη έχει αποδείξει, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι η κλιματική αλλαγή επιβαρύνει τον πλανήτη. Παρ’ όλα αυτά, οι κυβερνήσεις αδρανούν. «Τα έχουμε αποδείξει όλα. Τι νόημα έχει άλλη μια έκθεση;», ρωτά ο Γκλάβοβιτς, καθηγητής σε πανεπιστήμιο της Νέας Ζηλανδίας. Γι’ αυτό καλεί τους ειδικούς σε απεργία – να σταματήσουν τις έρευνες για το περιβάλλον έως ότου οι χώρες αρχίζουν να παίρνουν σοβαρά μέτρα.

Σπούδασε νομικά, έγινε μοντέλο και κατόπιν ηθοποιός. Η συνάντησή της με τον ρόλο της Μαρίας Κάλλας την έκανε να ξεπεράσει το φόβο της για τη θεατρική σκηνή. Η Μόνικα Μπελούτσι (2) συνεχίζει τη διεθνή περιοδεία της με το έργο «Κάλλας: επιστολές και αναμνήσεις», αυτή τη φορά στο Λονδίνο. «Ηταν μια γυναίκα που προσπάθησε να είναι ελεύθερη σε μια εποχή που αυτό ήταν πολύ δύσκολο», λέει. Σήμερα, η εικόνα είναι κυρίαρχη. «Ομως η δουλειά μας δεν αφορά την ομορφιά – τότε κανείς δεν θα δούλευε πάνω από πέντε λεπτά».

«Το σκάκι (3) είναι η ζωή σε μινιατούρα», λέει ο Γκάρι Κασπάροφ. «Το σκάκι είναι αγώνας, το σκάκι είναι μάχες». Κι αυτή η εικόνα που τράβηξε η δημοσιογράφος Γεωργία Λαγού, η οποία βρίσκεται στην πολιορκημένη Οδησσό, μια στιγμή ζωής δείχνει. Εναν αγώνα σκάκι που συνεχίζεται παρά τις οβίδες και την οσμή του πολέμου. Εναν αγώνα σκάκι μέσα σε έναν μεγαλύτερο αγώνα σκακιού, γεωπολιτικού. Οπου τα πιόνια είναι πάντα οι πρώτες απώλειες.

Η 7χρονη Γαβριέλα έτρεξε να αγκαλιάσει τη μητέρα της, την οποία δεν είχε δει τα τελευταία 6 χρόνια. Χρόνια που η Ναζανίν Ζαγκαρί-Ράτκλιφ (4) βρισκόταν κρατούμενη στο Ιράν, κατηγορούμενη για συνωμοσία. Η Γαβριέλα ακούστηκε να ρωτά τον πατέρα της «Αυτή είναι η μαμά;», την ώρα που η 43χρονη βρετανο-ιρανή πολιτικός μηχανικός έφθασε στο Λονδίνο. Οι διμερείς διαπραγματεύσεις διήρκεσαν χρόνια – αλλά ήταν καθοριστικός ο αγώνας του συζύγου της Ρίτσαρντ, ο οποίος έφτασε να κάνει ακόμα και απεργία πείνας έξω από το Φόρεϊν Οφις.

Ο φωτογράφος Αλεξ Κορνχάμπερ (5) εδώ και δύο χρόνια ταξιδεύει σε όλο το Περού. Σε συνεργασία με το Παγκόσμιο Ινστιτούτο Υγείας Εγκεφάλου έχει σκοπό να διαπιστώσει πως γερνάει ο πληθυσμός. Το Περού είχε το υψηλότερο κατά κεφαλή ποσοστό θανάτων από Covid, λόγω του άθλιου συστήματος υγείας και της μεγάλης φτώχειας. «Οταν έλεγα πως ενδιαφέρομαι για τους παππούδες, όλοι μου άνοιγαν την πόρτα αμέσως. Οι άνθρωποι θέλουν να διατηρηθούν οι ιστορίες τους. Ομως δεν αντέχουμε τα γεράματα. Παρ’ όλα αυτά, το μόνο που είδα είναι ιστορίες σοφίας και σεβασμού».

Ο Γιώργος Μουτάφης (6) καλύπτει, αυτό τον καιρό, τον πόλεμο στην Ουκρανία. Είναι από εκείνους τους φωτορεπόρτερ που καταγράφουν συστηματικά τα τελευταία 15 χρόνια πολέμους και κρίσεις σε όλο τον κόσμο. Πολέμους που γεννούν πρόσφυγες. Αυτή την ιστορία των ανθρώπων εν κινήσει περιγράφει στο ντοκιμαντέρ του «Το άλλο μισό», που έκανε πρεμιέρα χθες στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Εχοντας βρεθεί σε τόσο δύσκολες στιγμές, λέει, «κατάλαβα ότι ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σε καταστάσεις που έχουν ιστορική αξία». Το ατελείωτο ποτάμι των καταδιωγμένων συνεχίζει να ρέει.