Pussyfooting

Την περασμένη Δευτέρα, σε ένα ιδιαιτέρως εύστοχο σημείωμά του στην τελευταία σελίδα, ο Μιχάλης Μητσός ανίχνευε την εμφανή προσπάθεια του υπουργού Εξωτερικών, αν όχι να κρατήσει ίσες αποστάσεις, τουλάχιστον να μην ακούγεται δημοσίως να λέει πολύ κακά λόγια για τη Ρωσία. Πολιτικά, η συγκεκριμένη στάση συνδέεται με τη φιλορωσική πολιτική της κυβερνήσεων του Κώστα Καραμανλή του Ακάματου και γενικότερα της Λαϊκής Δεξιάς, επί των ημερών της οποίας η Ρωσία βρήκε την ευκαιρία να διευρύνει την επιρροή της στην πολιτική ζωή της χώρας και να διεισδύσει στους μηχανισμούς διαμόρφωσης της κοινής γνώμης. Ας μου επιτραπεί να προσθέσω όμως και τον παράγοντα του χαρακτήρα, που έχει μεγάλη σημασία στην προκειμένη περίπτωση.

Πράγματι, η υπερβολική διακριτικότητα του Νίκου Δένδια έναντι της Ρωσίας – το «pussyfooting», θα λέγαμε στα αγγλικά – προκαλεί εντύπωση, αλλά μόνον σε εκείνους που τον γνωρίζουν από μακριά. Δεν πρόκειται, σε καμία περίπτωση, για έκφραση μιας διαφορετικής πολιτικής θέσης. Δεν υπάρχει ουσιαστική διάσταση μεταξύ υπουργού Εξωτερικών και κυβέρνησης. Αυτή μπορεί να είναι η βολική για πολλούς ερμηνεία, αλλά είμαι βέβαιος ότι δεν ευσταθεί. Αν ο Ν. Δένδιας διαφωνούσε με την κυβερνητική πολιτική, δεν θα ήταν τώρα στην κυβέρνηση και μάλιστα σε μια περίοδο κατά την οποία ο υπουργός των Εξωτερικών είναι, εκ των πραγμάτων, στην πρώτη γραμμή. Ενδεχομένως κάποια πράγματα ίσως να τα ήθελε να έχουν γίνει διαφορετικά. Για να παραμένει όμως στην κυβέρνηση, σημαίνει ότι παραμερίζει τυχόν αντιρρήσεις ή αμφιβολίες του και συνεχίζει.

Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι ότι ο Ν. Δένδιας δυσκολεύεται να υποστηρίξει πλήρως την κυβερνητική θέση λόγω χαρακτήρα. Ο Ν. Δένδιας δεν είναι άνθρωπος των συγκρούσεων και των εντάσεων. Βεβαίως του αρέσει η ομελέτα (σε ποιον δεν αρέσει;), γι’ αυτό βρίσκεται στην πολιτική και δεν αφιερώνεται στο δικηγορικό γραφείο του. Προτιμά όμως να την έχει ετοιμάσει κάποιος άλλος, γιατί δεν του αρέσει να σπάει ο ίδιος τ’ αβγά. (Κατανοητό, εν μέρει, διότι συχνά λερώνεσαι όταν σπας αβγά…) Ακόμη και στις σπάνιες στιγμές που θα τον δείτε να ξεσπά τον θυμό του, δεν θα ξεχάσει να κρατήσει τις ισορροπίες.

Να σας θυμίσω σχετικώς εκείνο το περιστατικό στη Βουλή, όταν ο Ν. Δένδιας, αντιδρώντας σωστά, αν και υπερβολικά, επανέφερε στην τάξη πρώην βουλευτή της συμπολίτευσης, ο οποίος είχε στήσει εμφυλιοπολεμικό καβγά με το ΚΚΕ και μάλιστα από το βήμα της Βουλής. Θυμόμαστε τότε τον Ν. Δένδια, ήταν Οκτώβριος του 2021, με έναν φοβερό θυμό και τη φωνή σε πρωτοφανή ένταση, να λέει απευθυνόμενος στον βουλευτή, που αργότερα διεγράφη, ότι «ο δικός μου πατέρας παρέστη στο Βίτσι»! Δεν είπε ότι ο πατέρας του πολέμησε, ούτε καν περιφραστικά ότι συμμετείχε στη μάχη. Δεν τόλμησε να πει ούτε καν το απλούστατο ότι ο πατέρας του ήταν στο Βίτσι. Παρέστη μόνον – όπως ένας επίσημος παρίσταται σε μια τελετή. Αν σκεφθείτε ότι, παρά τη «βουή και το πάθος» που τον έκαναν να δονείται εκείνες τις στιγμές, ενεργοποιήθηκε μέσα του ο μηχανισμός αυτολογοκρισίας και έβαλε στο στόμα του ένα ρήμα που ακύρωσε το νόημα της πρότασής του, καταλαβαίνετε ότι οι ίσες αποστάσεις για τον Ν. Δένδια είναι δευτέρα φύσις…

ΣΤΑΦΙΔΑ ΣΤΟΥΣ ΑΜΑΧΟΥΣ
Ο Σταύρος Αραχωβίτης, βουλευτής Λακωνίας και πρώην υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης του ΣΥΡΙΖΑ, κρίνει ότι οι αντιαεροπορικοί πύραυλοι και τα τυφέκια εφόδου που στέλνει η Ελλάδα στην Ουκρανία είναι «επιθετικά όπλα». Προφανώς ο πρώην υπουργός προστατεύεται από την προπαγάνδα των ΜΜΕ της Δύσης και δεν πέφτει στην παγίδα να νομίζει ότι η «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» του Κρεμλίνου στην Ουκρανία είναι επιθετικός πόλεμος. Γι’ αυτό και ο Στ. Αραχωβίτης προτείνει να αγοράσει το κράτος την κορινθιακή σταφίδα, που δεν έχει απορροφηθεί  από την αγορά και να την ξεφορτωθεί στην Ουκρανία. (Το πνεύμα της κ. Θεανούς και των γεμιστών της ποτέ δεν εγκατέλειψε τον ΣΥΡΙΖΑ…) Να προεκτείνω τη λογική της σκέψης του, με μία ιδέα. Από όσο ξέρω, η Πελοπόννησος έχει και ένα ακόμη, ίσως μεγαλύτερο, πρόβλημα παραγωγής που μένει αδιάθετη και μάλιστα εδώ και πολλά χρόνια: τα σκουπίδια! Μήπως να στείλουμε και αυτά στην Ουκρανία, αφού δεν ξέρουμε τι να τα κάνουμε;