Prada μποτάκια

Ο Ραμζάν Καντίροφ είναι ο διοικητής της Τσετσενίας. Φίλος του Πούτιν, εννοείται. Τώρα είναι στην Ουκρανία και ψάχνει να σκοτώσει, όπως λένε, τον διοικητή του Τάγματος του Αζόφ. Σε αυτές τις περιπτώσεις το ιδανικό αποτέλεσμα είναι η ισοπαλία, δηλαδή να σκοτωθούν και οι δύο, αλλά ας μην μπαίνουμε σε αυτά. Ο Καντίροφ που, κατά δήλωσή του, σκοτώνει οτιδήποτε τον ενοχλεί, φοράει μόνο μπότες Prada. Αυτές οι μπότες κοστίζουν στο Μιλάνο 1.600 ευρώ. Στην Τσετσενία θα κάνουν κάτι παραπάνω, αλλά, φυσικά, αυτό δεν είναι πρόβλημα. Το πολύ, ο Καντίροφ, να ζητήσει από την κόρη του να του στείλει ένα ζευγάρι. Η μικρή ζει στο Παρίσι. Εργάζεται στον χώρο της μόδας. Θα έμοιασε του μπαμπά της. Η αλήθεια είναι ότι αλλιώς πας στον πόλεμο με κοινά άρβυλα και αλλιώς με Prada. Φορώντας Prada, στο μέτωπο, ξεχωρίζεις, επιβεβαιώνεις την ηγεσία σου. Και, εκτός των άλλων, γίνεσαι πιο προσεκτικός, δεν θα τα λερώσεις εύκολα με αίμα ή κανένα από τα περίεργα υγρά που κυκλοφορούν στον εγκεφαλικό φλοιό.

Εννοείται ότι ο Πούτιν είναι ο κομψότερος όλων. Φοράει ρολόγια που κοστίζουν περισσότερο από τον μισθό του – μη γελάτε. Τα κουστούμια του είναι όλα των 3.000 δολαρίων. Δεν ξέρω πόσο κοστίζουν τα κουστούμια του Μπάιντεν ή του Τραμπ (αυτός μπορεί και να τα έκλεβε), αλλά ο Ομπάμα δεν πήγαινε πάνω από τα 1.500 δολάρια. Δεν είναι μόνο ο Καντίροφ και ο Πούτιν. Είναι ολόκληρη η συνομοταξία τους. Λατρεύουν τον δυτικό τρόπο ζωής και αυτά που τους προσφέρει. Στη Δύση στέλνουν τα παιδιά τους, εκεί ναυπηγούν και κυκλοφορούν τα σκάφη τους, τα λεφτά τους γίνονται ακίνητα στις μεγάλες πρωτεύουσες. Ντύνουν το κορμί και το σπίτι τους με τα πιο εκλεκτά προϊόντα της Δύσης και προσφέρουν στον εαυτό τους την ακραία μορφή ενός lifestyle που, επισήμως, θεωρούν εκμαυλισμένο. Για να το πω αλλιώς, από τη Δύση τους αρέσουν τα πάντα, εκτός από τη δημοκρατία. Α, και τους gay. Και τώρα σκέφτομαι ότι αν με κάποιο φανταστικό τρόπο μπορούσες να αποκόψεις τους ίδιους από τη Δύση και τα καλούδια της, δεν θα χρειάζονταν κυρώσεις. Με ένα κουστούμι και ένα ζευγάρι μποτάκια θα κάναμε δουλειά.

Τι είναι αυτό που σε κάνει ήρωα;
Θα το είδατε στα δελτία ειδήσεων. Η εργαζόμενη της ρωσικής τηλεόρασης που μπήκε στο πλατό των ειδήσεων κρατώντας πλακάτ κατά του πολέμου. Συνελήφθη με την κατηγορία της διασποράς ψευδών ειδήσεων σχετικά με στρατιωτική επιχείρηση. Τελικώς της επιβλήθηκε πρόστιμο. Αν καθόταν στο εδώλιο, θα αντιμετώπιζε ποινή 15 ετών. Αυτό που την έσωσε ήταν η εικόνα, που μεταδόθηκε σε όλον τον κόσμο και το προσωπικό ενδιαφέρον του Μακρόν. Λέγεται Marina Ovsyannikova. Αναζητήστε την στο Facebook. Κάτω από τη φωτογραφία της κρέμονται 50.000 σχόλια. Η φωτογραφία έχει κοινοποιηθεί πάνω από 8.000 φορές. Λογικό, είναι το πρόσωπο μίας ηρωίδας. Και εδώ μπαίνει το υπαρξιακό ερώτημα. Τι είναι αυτό που σε κάνει να μην υπολογίζεις τις συνέπειες πριν προβείς στο αδιανόητο; Είναι η άγνοια του κινδύνου; Αποκλείεται. Η αίσθηση του δικαίου; Μπορεί. Και η απελπισία, φυσικά. Ολα αυτά συναντώνται στη λεπτή γραμμή που χωρίζει τον ηρωισμό από την τρέλα.

Με τα ασανσέρ στην πλάτη
Η είδηση από την τελευταία δημοσκόπηση (της GPO) είναι η απώλεια μισής μονάδας για το ΚΙΝΑΛ. Εντάξει, δεν αρκεί για να βγάλεις συμπεράσματα για μείωση της έντασης των ανέμων που φουσκώνουν τα πανιά του κόμματος, αλλά, μεταξύ μας, κάτι δείχνει. Μπορεί, πράγματι, να φταίει η απόσταση του Ανδρουλάκη από το πολιτικό χαράκωμα. Ο ψηφοφόρος βλέπει τις δηλώσεις με «πλάτη» τα ασανσέρ στο Στρασβούργο, αλλά δεν βλέπει τον πρόεδρο στη Βουλή – ενδεχομένως αυτό να αποδειχθεί μεγαλύτερο πρόβλημα απ’ ό,τι είχε υπολογιστεί. Αλλά ίσως είναι και κάτι ακόμα: ο χώρος της αντιπολίτευσης σκεπάζεται από τις φωνές του Τσίπρα. Ο Ανδρουλάκης προσπαθεί να συνομιλήσει με το ακροατήριο. Ο Τσίπρας έχει ανέβει στο τραπέζι, φωνάζει και ακούγεται περισσότερο.