Χρίστος Λύγκας

Ηχοι από το διπλανό δωμάτιο. Η φωνή της μητέρας μου. «Το παιδί ακόμα κοιμάται», λέει στον μπαμπά μου. Είναι ακόμα ζεστά κάτω από το πάπλωμα. Ανοίγω τα μάτια. Εξω από το παράθυρο η θάλασσα, ο Θερμαϊκός και στο βάθος οι γερανοί στη βιομηχανική ζώνη, σαv τεράστια γλυπτά, σαν οι σιδερένιοι παραστάτες στην είσοδο της πόλης. Και χιονίζει.

Μυρωδιές από την προετοιμασία του χριστουγεννιάτικου φαγητού. Και χιονίζει. Σηκώνομαι γρήγορα από το κρεβάτι, δεν θέλω να χάσω ούτε στιγμή! Είναι όλα εκεί, στη θέση τους, αλλά και σαν να μην είναι…

Ο μπαμπάς κάθεται στον καναπέ, διαβάζει ένα βιβλίο. Παράξενο μου φαίνεται! Και η μαμά περίεργα ήρεμη, χαρούμενη και με μια πρωτόγνωρη εσωστρέφεια, το βλέμμα της κάτι θέλει να μου πει, να μου θυμίσει… αλλά είναι όλα εκεί, οι ήχοι, τα χρώματα, τα χαμόγελα, ο ορίζοντας. Τα φωτάκια από το χριστουγεννιάτικο δέντρο αναβοσβήνουν ρυθμικά και θυμάμαι ξαφνικά να μου λες ότι σε ζαλίζουν…

Να προλάβω να φτάσω έγκαιρα στο αεροδρόμιο.

Και χτυπάει το κουδούνι. Ηρθαν τα κορίτσια. Η Μαρία, η Ζέτα, η Βίκυ. Είναι όλοι εδώ! Γρήγορα καφέ, και τα νέα μας, πάντα οι ίδιες ιστορίες. Η σπασμένη κούνια, τα σαχλά χορευτικά, τα καλοκαίρια, οι χειμώνες. Ολα. Και έρχονται κι άλλοι. Και το σπίτι γεμίζει.

Κι αναρωτιέμαι και πάλι πώς είναι δυνατόν; Σαν να έχει πυκνώσει ο χρόνος σε ένα διαρκές τώρα, και σκέφτομαι ότι δεν ταιριάζουν οι ηλικίες, οι τόποι, οι περιστάσεις!

Προσπαθώ να καταλάβω, ρωτάω από πού γνωριστήκατε εσείς; Μόνο χαμόγελα και βλέμματα απορίας, καμιά απάντηση. Κοιτάζω έξω και αυτή τη φορά απλώνεται μπροστά μου ο Βόσπορος.

Η θέα μαγική. Το ξέρω αυτό το δωμάτιο. Είναι το ξενοδοχείο. Το πρώτο μας ταξίδι στην Πόλη. Σαν να ενώθηκε ο χρόνος κι ο τόπος σε ένα διαρκές… και μαζί και τα συναισθήματα.

Κοιτάζω πάλι τη μητέρα μου. Είναι σιωπηλή και λίγο λυπημένη. Σαν να έχει μια απόσταση από όλα. Και από μένα. Κάτι πάει να μου πει αλλά σταματάει. Δεν συνεχίζει, τη ρωτάω, να μου πει!

Θέλω να θυμηθώ, αλλά δεν μπορώ, όσο και να προσπαθώ, όσο και να τη ρωτάω. Εκείνη κοιτάζει μακριά έξω από το παράθυρο. Και είμαστε πάλι πίσω στο σπίτι! Και χτυπάει το κουδούνι.

Είσαι εσύ! Πώς γίνεται αυτό; Αναρωτιέμαι αλλά όχι και πολύ, δεν με νοιάζει. Το μόνο που μετράει είναι ότι είμαστε όλοι μαζί!

Και η μητέρα μου σε αγκαλιάζει με ανακούφιση και σου λέει, «αγόρι μου τι καλά που ήρθες, σε περιμέναμε»… Και μιλάμε, γελάμε, κάνετε αστεία με τον μπαμπά και μετά τους μιλάς για την Πόλη, ιστορίες από το χθες και το τώρα και κάτι δεν μοιάζει αληθινό.

Και χιονίζει. Και καθώς πέφτει η νύχτα το χιόνι σταματά και μέχρι το πρωί σχεδόν έχει λιώσει.

Είναι ήσυχα τώρα. Πέρα στον ορίζοντα οι γερανοί, ασάλευτοι όσο ποτέ. Κάτι αρχίζει να ξεγλιστράει στη σκέψη μου κι όχι μόνο…

Ενα δάκρυ. Και είναι αλμυρή η αίσθησή του και πικρή συνάμα αφού τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε ποτέ και είναι πολύ αργά πια να γίνει!