Η Τουρκία {LF}και εμείς

Γράφτηκε και ειπώθηκε αναρίθμητες φορές μετά το 2010 η φράση «η κρίση είναι και ευκαιρία» αλλά δυστυχώς δεν επιβεβαιώθηκε: η Ελλάδα ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί με τεράστιο χρέος και αβέβαιες προοπτικές, αδύναμη και δικαιολογημένα ανασφαλής δίπλα σε γείτονα με αυτοκρατορικά όνειρα, όπου ο πόλεμος αποτελεί την κανονική κατάσταση: διεξάγεται εμφύλιος με τους Κούρδους αποσχιστές εδώ και δεκαετίες, ενεπλάκη στρατιωτικά στη Συρία, τη Λιβύη, το Ναγκόρνο Καραμπάχ – ακολουθώντας ίσως τη λογική ότι ανοίγοντας πολλά πολιτικά μέτωπα μειώνεις το ρίσκο σου, όπως τα ισχυρά χαρτοφυλάκια που επενδύουν σε διαφορετικές επιχειρήσεις.

Αλλά η τουρκική οικονομία δεν μπορούσε να στηρίξει την αυτοκρατορική πολιτική, κατέρρευσε. Διασώθηκε στα τέλη του περασμένου χρόνου έναντι προφανώς πολιτικών υποχωρήσεων απέναντι σε αραβικές χώρες, ο Ταγίπ Ερντογάν προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την Αίγυπτο, ακόμη και με το Ισραήλ. Όμως, μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η λίρα υποτιμήθηκε ξανά κατά 10%  και ο αναμενόμενος παγκόσμιος πληθωρισμός θα επιδεινώσει την κατάσταση.

Τα ελληνικά αυτοκρατορικά όνειρα οδήγησαν σε μείζονα καταστροφή πριν 100 χρόνια και υποτίθεται ότι εγκαταλείφθηκαν – αλλά το υποσυνείδητο τα έκανε να εμφανιστούν ξανά το 1974 με το πραξικόπημα ανατροπής του Μακαρίου για να επιτευχθεί η «Ένωση», όπως και με τις πολιτικές που ακολούθησε το ελληνικό κράτος  απέναντι στην Αλβανία και την Βόρεια Μακεδονία όταν υπουργός Εξωτερικών ήταν ο Αντώνης Σαμαράς. Τελευταία, έχουμε τον μεγαλοϊδεατισμό των ΑΟΖ και διάφοροι επί καλάμου ιππεύοντες στρατηλάτες πήραν πάλι φόρα μετά την πολεμική αναβάθμιση της Ελλάδας μέσω Γαλλίας.

Οι δύο χώρες βρίσκονται σε κακές στιγμές της ιστορίας τους, ταυτόχρονα. Ίσως δηλαδή η κρίση που συγκλονίζει την Ευρώπη να αποτελεί πραγματικά ευκαιρία για σοφές σκέψεις και αποφάσεις των ηγεσιών Ελλάδας και Τουρκίας που θα απομακρύνουν τον κίνδυνο του πολέμου μεταξύ των δύο χωρών.

Αφού, όπως φαίνεται, καμιά πλευρά δεν μπορεί να επιβάλει τη θέλησή της στην άλλη,  δεν μένει άλλος δρόμος από τον διακανονισμό των διαφορών μέσω των θεσμικών διαδικασιών που προβλέπει το διεθνές δίκαιο. Σε κάποια ζητήματα θα κερδίσει η μία πλευρά, σε κάποια η άλλη, έτσι γίνεται πάντα για να αποφευχθούν οι συγκρούσεις και  να εξαλειφθεί η πολιτική απειλή, o πόλεμος.

Αν, όπως φαίνεται, αυτή είναι η στρατηγική του Κυριάκου Μητσοτάκη, πρέπει οι εχέφρονες και υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις να την στηρίξουν και όχι να την χρησιμοποιήσουν ως ευκαιρία για κομματικά οφέλη αλλά εθνικές ζημιές, όπως επανειλημμένα έχουν πράξει τόσα και τόσα πρόσωπα και κόμματα.