Οι ίδιες κασέτες

Το μεσημέρι πραγματοποιείται στο Σύνταγμα συναυλία κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Διοργανώνεται από φοιτητικούς συλλόγους της Αθήνας και, όπως μας ενημερώνει η αφίσα, θα τραγουδήσουν η Νατάσσα Μποφίλιου «και άλλοι γνωστοί καλλιτέχνες». Οι διοργανωτές ζητούν καμία ελληνική εμπλοκή «στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ – Ρωσίας». Είναι να απορείς πώς τους ξέφυγαν οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί της Ουκρανίας ή, έστω, το Τάγμα του Αζόφ. Εντάξει, το θέμα σηκώνει αρκετή πλάκα και προς τους διοργανωτές και προς την τραγουδίστρια που καταγγέλλει τον ιμπεριαλισμό. Θα ήταν εύκολο. Ομως αξίζει να κοιτάξουμε πίσω από την αφίσα. Και συνήθως πίσω από κάθε αφίσα υπάρχει τοίχος. Εν προκειμένω πολιτισμικός.

Το πρόβλημα, που λέτε, δεν βρίσκεται στη διοργάνωση μιας συναυλίας που έχει ως σκοπό να εξισώσει τον εισβολέα με το θύμα του. Βρίσκεται στον κώδικα και στους συμβολισμούς που υιοθετεί ένα κομμάτι της νέας γενιάς. Τα παιδιά βρίσκονται μισό αιώνα πίσω. Επικοινωνούν με έννοιες, λέξεις και ιδέες των 70s. Η τσίχλα τους είναι μεταπολιτευτικά κλισέ, ερμηνεύουν τον κόσμο μέσα από παρωχημένα σχήματα, συχνά δε ακόμα και το ντύσιμό τους παραπέμπει σε εκείνα τα χρόνια. Στα 70s ήταν προοδευτικά επίκαιρο να καταγγέλλεις τον ιμπεριαλισμό. Στις μέρες μας γίνεσαι σαν τον Μπέντζαμιν Μπάτον που γεννήθηκε γέρος και πέθανε νέος – δείτε, αν δεν το έχετε κάνει, την ταινία με τον Μπραντ Πιτ. Ναι, είναι πραγματικά θλιβερό. Βλέπεις νέα παιδιά να αναλώνουν την ορμή, τη νιότη, τη διάθεσή τους σε κάτι που, αν δεν είναι ήδη νεκρό, είναι πλέον γραφικό και δεν εξελίσσει τη σκέψη. Δεν φέρνει κάτι καινούργιο στην κοινωνία και δείχνει εμμονική προσήλωση στο παρελθόν. Είναι ένας αναχρονισμός που οδηγεί στο περιθώριο, έξω από την πραγματική ζωή.

Τώρα όσον αφορά την Μποφίλιου, ας είμαστε λίγο πιο μετρημένοι σε αυτά που της λέμε ή της πετάμε. Η κοπέλα μπορεί να μη διαθέτει το κριτήριο ή τη σύνεση, αλλά σίγουρα έχει το θάρρος της γνώμης. Οι περισσότεροι συνάδελφοί της δεν τολμούν να πουν ή να γράψουν κουβέντα για να μη δυσαρεστήσουν κανέναν πελάτη. Η Μποφίλιου, τουλάχιστον, εκτίθεται συνειδητά.

Κομμουνιστές στον γαλαξία

Ο Γιάνης έγραψε στο Τwitter: «Μέσα από το πρίσμα 12 clips του Star Trek, παρουσιάζουμε με τον Μιθριδάτη πολιτικές, φιλοσοφικές, οικονομικές πτυχές του ελευθεριακού κομμουνισμού στον πυρήνα του Star Trek – καίρια ερωτήματα κόντρα στον αχό του πολέμου και τη λεηλασία των λαών. Τρίτη 23/3 στο Τριανόν. Ελάτε!». Εννοείται ότι θα πάμε, αν και 23 Μαρτίου είναι Τετάρτη και όχι Τρίτη, όπως έγραψε ο Γιάνης, αναφερόμενος, προφανώς, στη συστολή και διαστολή του χρόνου σε περιβάλλον μαύρης τρύπας. Ο δε Μιθριδάτης είναι ο γνωστός, από τα Ημισκούμπρια, που, μέσα στο lockdown, έγινε σύμβολο αντίστασης και ακούμπησε επάνω του η φωνή της ψεκασμένης και αψέκαστης αμφισβήτησης. Η εκδήλωση δεν έχει εισιτήριο. Κακώς, χάνουν χρήμα έτσι, είναι πολλοί που θα πλήρωναν για να δουν και κυρίως για να ακούσουν.

Τα δύο χρόνια της Προέδρου

Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας οφείλει, βάσει του θεσμικού της ρόλου, να συμβολίζει την ενότητα του έθνους. Στα δύο χρόνια της προεδρίας της, η Κατερίνα Σακελλαροπούλου έχει πετύχει κάτι πολύ πιο σημαντικό: ενσαρκώνει το ιδανικό πρότυπο του σύγχρονου Ελληνα, δηλαδή ενός ανθρώπου που ζει στον δυτικό κόσμο και πορεύεται στον αιώνα με σεβασμό στις αξίες, αλλά σύγχρονο προοδευτικό βηματισμό. Μίλησε για τους πρόσφυγες, τους ανθρώπους που εξωθούνται στο περιθώριο, φωτογραφίστηκε με φόντο το ουράνιο τόξο της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, πήγε στο αποτεφρωτήριο στη Ριτσώνα και, κυρίως, σε καμία στιγμή δεν έκανε μικροπολιτική. Εν τέλει, όχι μόνο επένδυσε τον θεσμό με το προσωπικό της ύφος, αλλά υπαγόρευσε εκ νέου τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να υπηρετείται το αξίωμα.