Δεδομένα

Είναι χρήσιμο να συνομιλεί ο Μητσοτάκης με τον Ερντογάν; Ασφαλώς.

Εδώ συνομιλούν σχεδόν καθημερινά ο Μακρόν κι ο Σολτς με τον Πούτιν που στάζει αίμα. Σε σύγκριση μαζί του, ο Ερντογάν είναι σχεδόν πολιτισμένος συνομιλητής.

Είναι χρήσιμο να διαπραγματεύεται ο Μητσοτάκης με τον Ερντογάν; Εξαρτάται. Αν μας συμφέρει, είναι. Αν όχι, δεν είναι.

Οπως μας δίδαξε πριν από εκατό χρόνια ο Ελευθέριος Βενιζέλος και πριν από αυτόν ο λόρδος Πάλμερστον, τα έθνη δεν έχουν απαράγραπτα δίκια κι άδικα, ούτε μόνιμες φιλίες κι έχθρες, ούτε σταθερές συμπάθειες κι αντιπάθειες.

Εχουν μόνο σταθερά συμφέροντα.

Το 2020, μετά τον Εβρο, ο Ερντογάν δήλωνε δημοσίως πως δεν θέλει να ξαναδεί στα μάτια του τον Μητσοτάκη. Χθες του έκανε και το τραπέζι.

Προφανώς όμως στην Κωνσταντινούπολη δεν έγινε καμία διαπραγμάτευση. Ούτε θα μπορούσε, άλλωστε.

Για να γίνει διαπραγμάτευση χρειάζεται ένα πεδίο, ένα πλαίσιο και κανόνες. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει τίποτα από τα τρία.

Τι υπάρχει, λοιπόν; Οτι εδώ και κάποιον χρόνο η τουρκική πολιτική συνειδητοποιεί ότι πήρε ψηλά τον αμανέ και επιχειρεί μια (ειλικρινή ή αναγκαστική, αδιάφορο για εμάς…) αναδίπλωση. Προσπαθούν να κλείσουν πολλά από τα μέτωπα που απερίσκεπτα ή υπερφίαλα είχαν ανοίξει.

Χθες ακόμη κι η ενημέρωση της τουρκικής προεδρίας για τη συνάντηση ήταν δύο με τρεις τόνους κάτω από τη ρητορική των τελευταίων μηνών.

Καμία αντίρρηση.

Αλλά εμείς δεν είμαστε ψυχαναλυτές, ούτε εξομολόγοι, να ψάξουμε την ψυχή τους. Και προφανώς όσο δεν μας δημιουργούν σοβαρά προβλήματα, με γεια τους.

Αν μάλιστα θελήσουν κάποια στιγμή να συζητήσουν επί της ουσίας, καλοδεχούμενο και αυτό. Αρκεί να συμφωνήσουμε στο πεδίο, στο πλαίσιο και τους κανόνες.

Αυτά είναι με λίγα λόγια τα δεδομένα και «πίστωσις δεν δίδεται».

Κατά τα άλλα η βλαχαδερή διπλωματία τού «δείχνω πως κάνω κάτι» και «παίρνω τηλέφωνα δεξιά κι αριστερά να δείξω ότι κάτι έκανα» δεν νομίζω ότι μας αφορά.

Κάθε ελληνικό καφενείο (και φυσικά κάθε κόμμα…) διαθέτει τουλάχιστον έναν ενδιαφερόμενο να αναλύσει και να λύσει τα διεθνή. Προς το παρόν όμως το ρωσο-ουκρανικό το χειρίζεται η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Αν κάποιος θεωρεί πως πρέπει να άρουμε την εμπιστοσύνη μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση και να το παίξουμε αντιιμπεριαλιστικά – αντιναζιστικά με τον Πούτιν και τον Λουκασένκο να μας το πει.

Αλλά φυσικά θα είναι κομματάκι δύσκολο αν δεν γίνει πρώτα κυβέρνηση ο Κουτσούμπας με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Καμμένο και τον Βελόπουλο.

Κάτι που, μεταξύ μας, δεν το βλέπω και πολύ πιθανό.