Οι αυταπατώμενοι και απατεώνες {CR}

Να το θέσω με ένα παράδειγμα, που ίσως είναι πολύ απλουστευτικό εν σχέσει με την κατάσταση στην Ουκρανία, μας βοηθά όμως να κατανοήσουμε το νόημα της στάσης των ισαποστάκηδων και των ψευδεπίγραφων ειρηνιστών. Φαντασθείτε ότι κάθεστε με την παρέα σας σε ένα ωραίο καφενείο και, ξαφνικά, ένα κτήνος, ίσαμε δύο μέτρα, αρπάζει χωρίς λόγο έναν περαστικό και τον αρχίζει στις φάπες. Τι κάνεις εσύ, που κάθεσαι ακριβώς απέναντι και η αδικοπραγία συντελείται μπροστά στα μάτια σου και νιώθεις την αδικία; (Τι κάνεις, εφόσον δεν έχεις μια εφημερίδα για να κρυφτείς πίσω της…)

Να καλέσεις την Αστυνομία δεν μπορείς. (Γιατί; Επειδή, λ.χ., δεν πιάνει το κινητό εκεί που βρίσκεσαι ή συμβαίνει να είσαι ο ίδιος καταζητούμενος, οπότε αν τους καλέσεις θα σε συλλάβουν…) Να επιχειρήσεις να μπεις στη μέση, να γλιτώσεις τον ανθρωπάκο; Σκέφτεσαι τον λογαριασμό που θα χρειαστεί να πληρώσεις για τα καινούργια σου γυαλιά, τους δύο μήνες στο νοσοκομείο κ.λπ. και κρίνεις ότι «δεν είναι σκόπιμο» να το επιχειρήσεις. Να φωνάξεις, τότε, για να μαζευτεί κόσμος και να φύγει το κτήνος! Τι άλλο σου μένει; Να φωνάξεις, ας πούμε, «ρε κτήνος! Ασε κάτω τον ανθρωπάκο!». Δεν το διακινδυνεύεις, όμως. Αν παρεξηγηθεί το κτήνος που επικαλείσαι το όνομά του επί ματαίω και σ’ τις βρέξει; Δεν λέει. Πληρώνεις ακέραιο τον λογαριασμό της παρέμβασης (γιατροί, νοσοκομεία, οπτικός), χωρίς καν να την έχεις επιχειρήσει. Οπότε, φωνάζεις – όχι πάρα πολύ δυνατά, όμως, για να μην ενοχληθούν οι γείτονες: «Οχι, ρε παιδιά! Μην τσακώνεστε!». Βέβαια, με τον τρόπο αυτόν εξισώνεις τον ανθρωπάκο που υφίσταται την επίθεση με το κτήνος που του επιτίθεται. Ε, ναι… Αλλά γλιτώνεις από την μήνιν του κτήνους και, επιπλέον, έχεις τη συνείδησή σου ήσυχη. Είσαι με τους «καλούς», η ηθική σου ανωτερότητα δεν απειλείται.

Απέναντι στον επιθετικό πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας τίποτε γελοιωδέστερο δεν υπάρχει από το «όχι στον πόλεμο», είτε είναι προϊόν υποκρισίας είτε αφέλειας. Είναι σαν το «παρών» στη Βουλή ή σαν το «πέθανε η γιαγιά μου» που έλεγαν κάποιοι στο σχολείο – κατά κανόνα, οι ευφυέστεροι. Αν η συγκεκριμένη στάση της ουδετερότητας του ειρηνιστή δεν είναι εκδήλωση της ροπής στην ευκολία, που μας κάνει να νομίζουμε ότι πάντα υπάρχει ένας «τρίτος δρόμος», ώστε να παρακάμψουμε τα δύσκολα διλήμματα (λες και οι άλλοι είναι οι ηλίθιοι και εμείς μόνον οι έξυπνοι…), τότε δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά ένας παιδαριώδης τρόπος για να εκφράσουν οι δειλοί τη συμπαράστασή τους στον επιτιθέμενο, χωρίς να εκτεθούν. Μέση οδός πάντως δεν υπάρχει.

ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ…

Με την ολιγωρία του κράτους, τότε που μας έπληξε η «Ελπίδα», εξοργισθήκαμε, και πολύ καλά κάναμε. Τώρα, που οι κρατικές υπηρεσίες έσπευσαν να προλάβουν τα χειρότερα, φωνάζουμε και πάλι, επειδή τα μέτρα προκάλεσαν  μποτιλιάρισμα σε διάφορα σημεία του οδικού δικτύου. Μας κάνει έξω φρενών η ολιγωρία, αλλά μας τη σπάει εξίσου και η πρόληψη. Επειδή εμείς έχουμε και μια υπολογίσιμη παράδοση στο παραμύθι του «τρίτου δρόμου» (βλέπε παραπάνω), θα προτιμούσαμε να μην υπάρχει καθόλου κακοκαιρία – ποιος δεν θα το προτιμούσε, μου λέτε; Ελα όμως που είναι των αδυνάτων αδύνατο! Επομένως, πώς αντιμετωπίζεται το πρόβλημα;

Με το χρήμα, απαντώ. Το χρήμα που δεν φέρνει μεν την αγάπη, αλλά πάντοτε διώχνει το μίσος. Να θεσπιστεί κρατικό επίδομα 2.000 ευρώ (όσα πήραν και οι αποκλεισμένοι της Αττικής Οδού) για κάθε αυτοκινητιστή, κάθε φορά που η χώρα θα πλήττεται από σφοδρή κακοκαιρία. Ετσι, όλοι θα είμαστε ικανοποιημένοι, είτε το κράτος έχει κάνει σωστά τη δουλειά του είτε τα έχει θαλασσώσει. Με δυο χιλιάρικα στην τσέπη, δεν θα έχει πια σημασία αν τη βγάζεις σκεπασμένος από τα χιόνια στην Αττική Οδό ή κολλημένος στον Κηφισό χωρίς χιόνια. Δεν θα αγαπηθούμε για δυο χιλιάρικα, το τονίζω, αλλά τουλάχιστον θα πάψουμε να τσακωνόμαστε για τα θέματα πολιτικής προστασίας…

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Να με συγχωρείτε αν σας σοκάρω, αλλά ύστερα από αυτό παύει να είναι Πατριάρχης και προάγεται σε Θεούλη! Αναφέρομαι στον Μόσχας Αμβρόσιο, ο οποίος απεφάνθη ότι ο πόλεμος που εξαπέλυσε η Ρωσία κατά της Ουκρανίας «είναι και πόλεμος κατά των αμαρτωλών τρόπων ζωής, όπως το Gay Pride»! Θα μου πείτε, όμως, ότι τον Θεούλη Μόσχας δεν τον λένε Αμβρόσιο, αλλά Κύριλλο. Ευχαριστώ, το γνωρίζω. Είμαι της γνώμης όμως ότι το Αμβρόσιος του πάει περισσότερο, γιατί μόνον εκείνος θα μπορούσε να εκστομίσει κάτι ανάλογο. Να επισημανθεί ωστόσο, με την ευκαιρία, η ειδοποιός διαφορά μας με τους Ρώσους: εδώ οι Αμβρόσιοι είναι οι γραφικοί της Ιεραρχίας, εκεί τους κάνουν Πατριάρχες…