Αντιστροφή

Δεν μετάνιωσαν. Δεν μαζεύτηκαν. Δεν το πήραν αλλιώς. Και φυσικά δεν έκαναν την αυτοκριτική τους. Είναι εδώ. Τα ίδια πιστεύουν. Απλώς άλλαξαν επιχειρήματα.

Στην αρχή μάς διαβεβαίωναν ότι ο Πούτιν μπλόφαρε: οι 200.000 στρατιώτες είχαν σταλεί στα σύνορα για να ξεχάσει το ΝΑΤΟ οριστικά το σενάριο της διεύρυνσης προς Ανατολάς, οι Αμερικανοί έλεγαν ανοησίες όταν προειδοποιούσαν για επικείμενη εισβολή, ο Μπάιντεν είναι ένας γεροξεκούτης, οι μεγάλες ξένες εφημερίδες είχαν καταληφθεί από υστερία. Ξεκαρδίζονταν με τον Ηγέτη που ζητούσε να τον ενημερώσουν οι δυτικές μυστικές υπηρεσίες για την ώρα της εισβολής. Εβρισκαν χαριτωμένη την Εκπρόσωπο που κανόνιζε τις διακοπές της.

Οταν ξεκίνησε η εισβολή, θυμήθηκαν τους πολέμους που έχει κάνει η Αμερική. Να το Ιράκ, να η Γιουγκοσλαβία, ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός, στην Ουκρανία συγκρούονται δύο εκδοχές του κι εμείς δεν θα πάρουμε βέβαια θέση. Αλλωστε η σύγκρουση δεν θα κρατήσει πολύ, οι Ουκρανοί εκτός από Ναζί είναι και δειλοί, αυτός ο πρώην κωμικός που παριστάνει τον πρόεδρο θα φύγει πριν μετρήσουμε μέχρι το τρία, να, το είδατε αυτό το αεροπλάνο που σηκώθηκε εκτός προγράμματος; Εκεί μέσα είναι.

Οταν το πράγμα άρχισε να χοντραίνει, το αίμα να κατακλύζει τις τηλεοπτικές οθόνες και ο Ζελένσκι να πολλαπλασιάζει τα διαγγέλματα, το γύρισαν: μα γιατί δεν παραδίνεται; Γιατί, έστω, δεν δέχεται τις απαιτήσεις των Ρώσων, που στο κάτω κάτω είναι και σωστές, να τους δώσει δηλαδή τη μισή χώρα, να καταργήσει τον στρατό και να αποναζιστικοποιήσει την κυβέρνησή του; Τι παριστάνει με το να κάθεται εκεί και να αντιστέκεται, δεν καταλαβαίνει ότι καθυστερώντας τη βέβαιη ήττα του πολλαπλασιάζει τις απώλειες μεταξύ των αμάχων; Δεν καταλαβαίνει ο Ζελένσκι ότι αυτός φταίει που σκοτώνονται οι Ουκρανοί;

Χώρια που αυτό το πείσμα, αυτό το γινάτι, έχει στείλει στον Θεό και την τιμή των καυσίμων. Δεν καταλαβαίνει ο Ζελένσκι ότι αυτός φταίει που κρυώνουμε;

Το τελικό τους επιχείρημα, το βλέπω ήδη να ‘ρχεται, αφορά τη λέξη που αρχίζει από πι. Οσο παρατείνονται οι μάχες, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος να γίνει μια στραβή σε έναν πυρηνικό σταθμό και να ζήσει η Ευρώπη ένα νέο Τσερνόμπιλ. Οσο η ρωσική προέλαση προσκρούει σε εμπόδια, τόσο εκνευρίζεται ο Ηγέτης, κι επειδή κατά βάθος είναι συναισθηματικό άτομο δεν αποκλείεται μια μέρα να του τη δώσει και να πατήσει το κουμπί. Δεν καταλαβαίνει ο Ζελένσκι ότι αυτός φταίει που κινδυνεύει ο πλανήτης με πυρηνικό όλεθρο;

Αυτή η διαστρέβλωση της πραγματικότητας, αυτή η ωμή αντιστροφή των ρόλων ανάμεσα στον θύτη και στο θύμα, θα έκανε ακόμη και τον αξέχαστο Ντόναλντ Τραμπ να ζηλέψει. Αυτό το θράσος κάνει τα κόκαλα όσων έπεσαν για την υπεράσπιση της Ελλάδας να τρίζουν.