Προτιμάμε {LF}το παράθυρο

Το μπαρ κάτω από την οδό Ακαδημίας είχε να ζήσει τέτοιες ένδοξες στιγμές δύο χρόνια γεμάτα. Οκ, μπορεί οι ενδιαφερόμενοι να έμπαιναν μέσα δείχνοντας το πιστοποιητικό τους, όμως στην πραγματικότητα το τίμημα αυτό ήταν πολύ μικρό. Το Σαββατόβραδο ήταν γλυκό και κανείς δεν ήθελε να μείνει κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους: λίγα εικοσιτετράωρα πριν από τον χαρταετό και τη λαγάνα, η μουσική έπαιζε δυνατά και ο δρόμος είχε γεμίσει μασκαρεμένους θαμώνες με ποτά στα χέρια – εκεί ούτε εμβόλιο χρειαζόταν ούτε μάσκα ούτε τίποτα που να θυμίζει έστω και στο ελάχιστο την πανδημία. Τότε, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ο ντιτζέι έπαιξε το χαρτί της Γιουροβίζιον: σε λίγα λεπτά, οι παριστάμενοι χόρευαν έξαλλα υπό τους ήχους της Ρουσλάνα. Στο καπάκι, μία ακόμα ουκρανική επιτυχία, αυτή του ντυμένου με ασημόχαρτο Βέρκα Σερντούτσκα. «Eins, zwei, drei, tanzen!» ακούγεται στα ηχεία και οι παριστάμενοι χτυπιούνται πάνω-κάτω στους ρυθμούς του. Για κλείσιμο παίζει το περυσινό house χιτ, το «Shum», εμπνευσμένο από την παραδοσιακή μουσική της χώρας, που προαναγγέλλει ταιριαστά τον ερχομό της άνοιξης.

Σε λίγες ώρες, οι θαμώνες θα γυρνούσαν σπίτι τους, θα έβγαζαν το μακιγιάζ και τη στολή τους, θα ανέβαζαν τις φωτογραφίες τους στα σόσιαλ μίντια και θα έπεφταν για ύπνο κάτω από τον αττικό ουρανό, ο οποίος δεν απειλείται από βόμβες ή ρουκέτες. Κανείς δεν θα ξυπνούσε από τον ήχο της σειρήνας για να πάει σε καταφύγιο – το πολύ-πολύ να τους ενοχλούσε καμιά κόρνα. Κανείς δεν είχε στην άκρη του κρεβατιού του μια τσάντα εκτάκτου ανάγκης γεμάτη διαβατήρια, ιώδιο και χρήματα, χρειαζόταν απλώς ένα ντεπόν για το χανγκόβερ. Λίγες μέρες πριν και μόνο η ιδέα πως όλα αυτά και ακόμα περισσότερα θα μπορούσαν να συμβαίνουν σε μια χώρα της Ευρώπης έμοιαζε βγαλμένη από ταινία. Για τους κατοίκους της ασφαλούς ΕΕ ο πόλεμος είναι ακόμα μακριά – κι ας είναι μόλις ένα βήμα από τα σύνορά μας, κι ας επηρεάζει ανθρώπους που ζουν ανάμεσά μας και περιμένουν ένα νέο από την πατρίδα τους για να μάθουν αν οι οικογένειές τους είναι καλά. Για τους κατοίκους της Ρωσίας, από την άλλη, πόλεμος είναι να κλείνουν τα ΜακΝτόναλντς και να μην μπορούν να πιουν πια κόκα-κόλα, ακριβώς όπως συνέβαινε πριν από τριάντα χρόνια. Η δική τους χώρα άλλαξε κάτω από τη μύτη τους.

Στην πραγματικότητα, κι εκείνοι και εμείς ηττημένοι είμαστε. Ζούμε τις τελευταίες μέρες ενός κόσμου που μας υποσχέθηκε πως θα είναι καλύτερος από τον προηγούμενο και προσπαθούμε να μείνουμε κολλημένοι σε αυτό το μικρό παράθυρο κανονικότητας, στον ταραμά, στις Απόκριες και στην ουρά των μοσχοβίτικων ΙΚΕΑ λίγο πριν αναστείλουν τη λειτουργία τους, γιατί με κάποιον τρόπο πάντα η ζωή συνεχίζεται. Οι μόνοι που δεν χάνουν είναι οι Ουκρανοί. Εκείνοι ξέρουν τι πρέπει να κάνουν όσο οι υπόλοιποι τους ακούν και τους κοιτούν αμήχανοι και ξέρουν πως η βοήθεια που έρχεται δεν είναι αρκετή. Ξέρουν πως παλεύουν για όσους αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους την ώρα των βομβαρδισμών και προσπαθούν να αντέξουν για εκείνους που κατάφεραν και έφυγαν. Πολεμούν για να λένε στα παιδιά τους πως έκαναν ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό – και ξέρουν πως αυτές οι μέρες του πολέμου, όποια κατάληξη κι αν έχουν, θα μείνουν στην Ιστορία.

Στην Ουκρανία εκτυλίσσεται η πιο πραγματική ευρωπαϊκή μάχη των τελευταίων ετών και οι Ουκρανοί τη δίνουν (σχεδόν) μόνοι τους – και για όσους βρίσκονται στο παράθυρο. Εμείς χορεύουμε Ρουσλάνα και ελπίζουμε να είναι αρκετό.