Στα νύχια της αρκούδας

Εχουν περάσει χρόνια από την ημέρα που ξεκίνησαν οι πρώτες συζητήσεις της Ουκρανίας με το ΝΑΤΟ, όπως και εκείνες με την ΕΕ αλλά και με το Βερολίνο. Σε όλα αυτά τα χρόνια, η πρόοδος ως προς την ένταξη της Ουκρανίας στους υπερεθνικούς σχηματισμούς της Δύσης υπήρξε ουσιαστικά μηδενική. Ομως συντήρησε την ελπίδα των Ουκρανών ότι είχε προοπτική. Οτι εκεί είχαν ένα μέλλον. Ουδέποτε κάποιος είπε αυτό που όλοι γνώριζαν: ότι η Δύση ουδέποτε θα τους δεχόταν.

Η ρωσική κατάληψη της Κριμαίας πριν από λίγα χρόνια ήρθε να επιβεβαιώσει ότι η Ουκρανία ήταν μόνη έναντι του ρωσικού επεκτατισμού. Ακόμα χειρότερα ήταν τα όσα ακολούθησαν: η στάση της Δύσης έναντι της Ουκρανίας δεν άλλαξε. Και πάλι δεν υπήρξε πρόοδος. Ομως, καθώς η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, οι Ουκρανοί συνέχιζαν να ελπίζουν. Και οι δύο μεγάλοι υπερεθνικοί σχηματισμοί των Βρυξελλών συνέχισαν να κρατούν αυτή την ελπίδα ζωντανή. Ενας από τους κύριους λόγους υπήρξε η αδυναμία του Κιέβου να αποδεχθεί αυτή την πραγματικότητα. Πίσω από αυτή την αδυναμία ήταν η πεποίθηση ότι η σημασία της χώρας για την ενεργειακή τροφοδοσία της Ευρώπης κατά κάποιον τρόπο τη θωράκιζε έναντι της Ρωσίας. Χωρίς ουδείς να το παραδέχεται, ουσιαστικά μπήκαν στη ζυγαριά δύο δεδομένα: από τη μία αυτός ο ρόλος της Ουκρανίας στα ενεργειακά και, από την άλλη, η εκτίμηση ότι η Μόσχα δεν θα μπορούσε να κάνει αυτό που τελικά έκανε: να ξεκινήσει έναν μεγάλο επεκτατικό πόλεμο στην Ευρώπη του 21ου αιώνα. Οι εκτιμήσεις αποδείχθηκαν πρόχειρες και λανθασμένες. Αποδείχθηκε ότι ήταν πολύ περισσότερο ευσεβείς πόθοι παρά αληθινές εκτιμήσεις. Και η Δύση έχει ξεκάθαρα πολύ μεγάλη ευθύνη για τη συντήρησή τους. Και για όσα τραγικά αυτοί οι ευσεβείς αυτοί πόθοι επέφεραν. Η στάση της Δύσης συνέβαλε στο να ξεφύγει εντελώς η Μόσχα και πέραν του πολέμου: λ.χ., στην Ελλάδα η πρεσβεία της έχει επιδείξει πρωτόγνωρο, ανεπίτρεπτο θράσος.

Ακόμα και όταν ξεκίνησε η τωρινή εισβολή, η επικρατούσα πεποίθηση ήταν ότι ο χαρακτήρας της θα ήταν περίπου τοπικός, στα ανατολικά της χώρας. Κατά τις πρώτες ημέρες του φοβερού αυτού πολέμου, άλλος ήταν ο πραγματικός πόλεμος που είχε ξεκινήσει η Μόσχα και άλλος εκείνος που ήθελαν όλοι οι άλλοι να παραδέχονται ή να πιστεύουν. Μέχρι που η Ουκρανία έπεσε τελικά ολόκληρη στα νύχια της ρωσικής αρκούδας.

Η Ουκρανία είναι μία τεράστια χώρα, περίπου με την έκταση που έχουν η Γαλλία και η Γερμανία μαζί. Ο στρατός ξηράς της είναι ένας από τους ισχυρότερους που υπάρχουν σε όλη την ηπειρωτική Ευρώπη πλην της Γαλλίας και φυσικά πλην της Ρωσίας. Παράλληλα, διαθέτει έναν ηγέτη που με το σθένος του εξέπληξε την υφήλιο. Και έναν λαό που η αντίστασή του στον εισβολέα έγινε τις τελευταίες αυτές δύο εβδομάδες το μεγαλύτερο παγκόσμιο σύμβολο ηρωισμού του 21ου αιώνα. Ομως, όλα αυτά δεν στάθηκαν αρκετά να αντιμετωπίσουν τη φρίκη της επίθεσης της ρωσικής πολεμικής μηχανής. Οπως φυσικά δεν στάθηκαν αρκετά τα περί μιας Δύσης που δήθεν στάθηκε δίπλα στην Ουκρανία σε αυτόν τον πόλεμο.

Ακόμα και τα μέτρα που πήρε η Δύση, έστω ότι είναι σκληρά και ότι θα γονατίσουν τη Ρωσία (πράγμα που ασφαλώς δεν θα συμβεί), δεν έχουν να κάνουν με την Ουκρανία και την κατάληψή της από τους Ρώσους. Στην πραγματικότητα, τα δυτικά μέτρα λαμβάνουν ως ήδη δεδομένη την ολοκληρωτική ήττα και κατάληψη της χώρας. Δεν στοχεύουν στο να σωθεί η Ουκρανία, αλλά στο να διαμορφωθεί μία άλλη ευρύτερη ισορροπία με τη Ρωσία μετά τον πόλεμο που θεωρείται και είναι χαμένος. Η πραγματικότητα είναι ότι η Ουκρανία έμεινε μόνη στα νύχια της ρωσικής αρκούδας, πιο επιθετικής από ποτέ. Και, δυστυχώς, τίποτα δεν τη γλιτώνει πια.