Κατερίνα Κυρμιζή

Στον ύπνο μου ζω τη δεύτερη ζωή μου. Σ’ αυτήν γίνομαι εγώ κι εσύ ταυτόχρονα, δρόμος και διαβάτης, πουλί και ρόδο, δαμάζω νερά και πυρκαγιές. Πετώ σαν τον Πίτερ Παν, όσο πιο φωτεινό το όνειρο τόσο πιο ψηλά. Είμαι αληθινή Παραμυθένια σε αυτή τη ζωή. Συχνά, αρπάζω απ’ τις υπερχορδές του σύμπαντος μια δέσμη φωτεινή, κατάφορτη με στίχους και ήχους και την καβαλάω. Οταν ξυπνάω φτιάχνω τραγούδια, όπως Το Παιδί Με Την Κεραία.

Το τραγούδι αυτό το έκλεψα από ‘να όνειρό μου τον Αύγουστο του 1995 κατά τη διαδικασία της προ-παραγωγής του άλμπουμ «Κοντσέρτο για σοκολάτα και τριαντάφυλλα». Μου έδωσε σαν μοίρα τον τίτλο του στο δεύτερο άλμπουμ που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2001, στη σεζόν του fame story και της μετάβασης στο ευρώ!

Περπατούσα, λέει, σε μιαν ατέλειωτη κίτρινη έρημο όταν έφτασα διψασμένη και κατάκοπη σε ένα χωριό της ώχρας με λιγοστά χωμάτινα σπίτια γύρω από ένα ασύχναστο πηγάδι. Ετρεξα απελπισμένη να πιω νερό. Πάνω μου αδυσώπητος ήλιος σε καταγάλανο ουρανό, γύρω μου κίτρινη άμμος όλο προκλήσεις, ερημιά και ξεραΐλα.

Εκεί που ξαπόσταινα στο πεζούλι του πηγαδιού, βλέπω από το πουθενά να έρχεται προς τα μένα μια παλλόμενη από το κάμα μαυροφορεμένη φιγούρα. Νομίζω πως είναι παραίσθηση απ’ τη ζέστη, ένας αντικατοπτρισμός, όμως δεν είναι. Με πλησιάζει και κάθεται σιμά μου. Ξέρω πως είναι γυναίκα, μια «Παναγιά της ερήμου», καλυμμένη με τσαντόρ. Δεν μπορώ να διακρίνω ποια είναι, μα νιώθω μεγάλη οικειότητα, σαν να είμαι εγώ σε πιο μεγάλη ηλικία ή η μαμά μου. Της χαμογελώ με αξιοπρέπεια.

Μου λέει τότε με φωνή σαν κρύσταλλα που σπάνε «πολύ ωραίο το τραγούδι που έφτιαξες». Ρωτώ απορημένη σε ποιο αναφέρεται και μου απαντά με κελαριστή φωνή «μα, το παιδί με την κεραία!». Την κοιτώ αποσβολωμένη και ομολογώ πως δεν ξέρω για ποιο τραγούδι μιλάει. Εκείνη με καυτηριάζει με τα σπινθηροβόλα τσακίρικα μάτια της και ξαναλέει εμφατικά «το παιδί με την κεραία… εσύ το ‘φτιαξες, έτσι πάει:

Κάποιο αγόρι σκέφτηκε ν’ αλλάξει μιαν ημέρα,

στην πλάτη του αριστερά βίδωσε μια κεραία

και πέρασε το βύσμα της μέσα από την καρδιά του,

αυτή έγινε η ένωση για όλα τα όνειρά του…».

Εκεί ξύπνησα προσπαθώντας να πάρω ανάσα από την έκπληξη. Πετάχτηκα απ’ το κρεβάτι σαν τρελή κι έψαξα μολύβι και χαρτί για να το καταγράψω πριν το ξεχάσω. Αφού το έγραψα, ξάπλωσα προσπαθώντας να εξηγήσω τι να σημαίνουν άραγε όσα έζησα στην άλλη μου ζωή. Από την υπερένταση και την ταραχή χαράματα κατάφερα ν’ αποκοιμηθώ.

Την επόμενη μέρα ήξερα πως κάποια στιγμή θα κάνω έναν δίσκο που δεν θα χωρά στη σκιά καμιάς ταμπέλας, κανενός είδους. Εναν δίσκο σαν χιονόμπαλα, με το υλικό των ονείρων μου να αιωρείται μέσα στο κεχριμπαρένιο πλάσμα της φωνής μου. Θα έχει τίτλο «Το παιδί με την κεραία» και θα είναι ένα ηχητικό παραμύθι από το μέλλον.

Την επόμενη μέρα είχα λοιπόν έναν καλλιτεχνικό στόχο μα κι ένα κακό προαίσθημα πως θα δυσκολευτώ. Το έλεγε άλλωστε το όνειρο: μόνη στην έρημο∙ το νερό που θα με ξεδιψούσε; Το «τραγούδι του εαυτού μου».

Η Κατερίνα Κυρμιζή είναι ερμηνεύτρια/τραγουδοποιός και καθηγήτρια κλασικής κιθάρας. Πρόσφατα συμμετείχε στον δίσκο του Νίκου Γρηγοριάδη «Ο βασιλιάς της λύπης» και το ντουέτο της «Red Roses» με τον Γιώργο Νταλάρα ήδη ξεχωρίζει. Θα εμφανιστεί στο Θέατρο Κάτω Από Τη Γέφυρα με τον Νίκο Γρηγοριάδη στις 13 Μαρτίου με επιλογές από το σύνολο της δισκογραφίας τους.