Φέρτε μου το κεφάλι της Λιούμποβ Αντρέγεβνα

Εχουμε κι εμείς στόχους με στρατηγικό ενδιαφέρον αυτή τη στιγμή στη χώρα μας που δέχονται βομβαρδισμούς χωρίς καπνό και κρότο, αλλά όμως βομβαρδίζονται. Πληθυσμούς που ακούνε σειρήνες χωρίς γύρω γύρω να ακούγεται τίποτα. Το κατάλαβα όταν προχθές πρωί πρωί μίλησα με την πρώτη Ουκρανή, παλιά οικιακή μου βοηθό που τώρα ζει στο Παγκράτι. Μετά δοκίμασα και με άλλες, Γεωργιανές, Μολδαβές, Λιθουανές που τα είχε φέρει η τύχη να διασταυρωθούν κάποια στιγμή οι ζωές μας, κι έτσι κατάλαβα καλύτερα τη διασπορά του φόβου που φτάνει πέρα μακριά μέχρι τον αρκτικό κύκλο. Μα τι έχουν να φοβηθούν οι Φινλανδοί; αναρωτήθηκα όταν είδα την Αϊνο και την Κάγια από το μακάριο Ελσίνκι, να αναρτούν την ουκρανική σημαία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διαδηλώνοντας την οργή τους για την εισβολή. Η φινλανδοποίηση – «ιστορικός ευνουχισμός» πες τον εσύ καλύτερα – έχει διαποτίσει πολλές βόρειες κουλτούρες κι έχει επέμβει στον ψυχισμό των ανθρώπων. Τους βλέπεις, εγκρατείς, ψύχραιμους και ελάχιστα διαχυτικούς και λες ότι δεν μπορεί να είναι μόνον από το κρύο.

Ξέρουμε τόσο λίγα ο ένας για τον άλλον και νομίζω ότι ήρθε η ώρα να τα μάθουμε όλα μαζεμένα. Εγώ, επειδή μαθαίνω αργά, είμαι αναγκασμένη να αναφερθώ σε πολύ παλιότερα πράγματα που όμως ούτε κι αυτά τα ξέρω. Στις σκοτεινές προφητείες του Αντον Τσέχοφ φέρ’ ειπείν, ο οποίος χρησμοδοτούσε κι έλεγε ότι αν δεν βάλετε τον ποπό σας να δουλέψει, να ξεχορταριάσει, να κλαδέψει, να λιπάνει, να βρείτε τον σωστό τον έμπορα και να πετύχετε καλές τιμές, τότε ο Βυσσινόκηπος θα πουληθεί μισοτιμής και θα γίνει οικόπεδο για βλαχαδερά που δεν χαμπαριάζουν τίποτα από τη δαντελένια μελαγχολία της Λιούμποβ Αντρέγεβνα, δεν πα’ να την παίζει και η Ελλη Λαμπέτη. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ειδικά σ’ αυτό το έργο, ήμουν με τους κακούς, όχι γιατί είμαι κακιά αλλά γιατί με τρόμαζε ο παρασιτισμός των αστών και η μοιρολατρία των μουζίκων. Είτε πνίγεις τα αδιέξοδά σου στο σαμοβάρι είτε στη βότκα, για μένα, ήταν το ίδιο και το αυτό. Ολα αυτά μέχρι προχθές που νόμιζα πως τα ήξερα όλα.