Ο Δούρειος Ιππος του Πούτιν

Το Κοινοβούλιο της Γερμανίας συμβολίζει μία διάφανη δημοκρατία, προς αντίθεση με το μαύρο παρελθόν. Ομως πόσο διάφανη είναι η στρατηγική της; Πάμε λίγο πίσω: όταν ο πρώην καγκελάριος της χώρας, από την επομένη της αποχώρησής του, γινόταν ο νούμερο ένα άνθρωπος της Ρωσίας στην Ευρώπη. Του βασικού αντιπάλου των συμμαχιών στις οποίες η δική του χώρα είναι ενταγμένη! Τι ρόλο διαδραμάτισε; Και τι θα λέγονταν αν ένας πρώην βρετανός πρωθυπουργός ή ένας γάλλος ή… αμερικανός πρόεδρος γίνονταν αντίστοιχα υπάλληλοι της Μόσχας; Ή ένας Ελληνας σε παρόμοια τουρκική εταιρεία;

Ο Γκέρχαρντ Σρέντερ σχεδίασε την ενεργειακή πολιτική της επανενωμένης Γερμανίας. Και έπειτα έγινε πάμπλουτος από αυτή, ως ανώτατο στέλεχος του ρωσικού κράτους που τον προσέλαβε. Ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας επιλέχθηκε στον πιο κομβικό ρόλο, όπου και παραμένει ακόμα, τόσα χρόνια. Μέχρι και προχθές, ο Πούτιν τον ανέφερε δημοσίως λέγοντας ότι οι Γερμανοί πρέπει να τον ευχαριστούν γιατί σε αυτόν οφείλονται οι «χαμηλές τιμές» της ρωσικής ενέργειας στη χώρα τους! Ολα αυτά, φυσικά, δεν έγιναν άνευ ανταλλάγματος. Ομως τα έβγαλε τα λεφτά του. Για να γίνει πάμπλουτος ως ο άνθρωπος των Ρώσων, ο Σρέντερ οδήγησε στρατηγικά τη Γερμανία σε πλήρη ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία. Και η διάδοχός του, Ανγκελα Μέρκελ, δεν αμφισβήτησε αυτή την πολιτική καθώς υπηρετεί στρατηγικά τα συμφέροντα της γερμανικής βιομηχανίας. Αντίθετα, την πήγε ακόμα παραπέρα: την κατέστησε ευρωπαϊκή. Οπως με όλα για τα οποία το Βερολίνο έχει εθνικό συμφέρον. Παράλληλα, περίπου εξόντωσε, μέσω Βρυξελλών, κάθε «αντίπαλη» μορφή ενέργειας, προκειμένου η εξάρτηση αυτή να καταστεί μονόδρομος. Παράδειγμα, ο ελληνικός λιγνίτης. Με προσχήματα «καθαρότητας» και «ασφάλειας» θέλησε να κλείσει την πόρτα κάθε άλλης λύσης, όπως η ασφαλώς λειτουργούσα πυρηνική ενέργεια. Κάτι που θα γινόταν ταφόπλακα στην ανεξαρτησία της Ευρώπης από τη Μόσχα αν η Γαλλία δεν έδινε μάχη στις Βρυξέλλες για να σταματήσει τη γερμανική πολιτική. Μάχη που πριν από λίγες ημέρες κέρδισε το Παρίσι.

Σήμερα η Γερμανία έχει στριμωχτεί. Δεν πιστοποιεί τον αγωγό, μετέχει στα (περίπου αστεία) μέτρα και όλο φωνάζει. Και, αυτό ορθώς, ανησυχεί για επιπλέον ρωσικές εδαφικές βλέψεις. Ομως, παρά τις κορώνες δεν πείθει ότι αλλάζει πλέον αληθινά, έστω και τώρα, τη ρωσική πολιτική της. Και οι ευθύνες της παραμένουν τεράστιες. Μέσα από τον μηχανισμό επιβολής της εθνικής πολιτικής του στην Ευρώπη, όπως κατάντησε η ΕΕ, το Βερολίνο οδήγησε συστηματικά την ευρωπαϊκή νομοθεσία στην υποχρεωτική σχεδόν κατανάλωση ρωσικής ενέργειας στην Ευρώπη. Εγινε ο προνομιακός ενεργειακός εταίρος της Ρωσίας, με αντάλλαγμα τη γενική πρακτόρευσή της. Με την ευρωπαϊκή νομοθεσία αυτό επιβλήθηκε στα αυτοκίνητα πριν από την ηλεκτροκίνηση, όπως και στις κατοικίες. Οι πολίτες της Ευρώπης βρέθηκαν μπροστά σε ένα τσουνάμι νομοθεσιών και προπαγάνδας υπέρ της μετατροπής σχεδόν κάθε ανάγκης τους για ενέργεια σε τέτοια, ώστε να καταναλώνουν αυτή τη μορφή της. Ακόμα και η Αθήνα γέμισε φυσικό αέριο μέσα σε ελάχιστο διάστημα. Ολα αυτά είχαν το «καρότο» του χαμηλού κόστους. Που σήμερα έχει εκτιναχθεί σε δραματικά επίπεδα με τους καταναλωτές πανευρωπαϊκά να έχουν πλέον πέσει ευθέως θύματα αυτής της πολιτικής. Και να βλέπουν τώρα τις συνέπειες όχι μόνον σε γεωπολιτικό επίπεδο και στην ασφάλεια, αλλά και μέσα στα ίδια τους τα σπίτια, στους λογαριασμούς τους που ξαφνικά υπερδιπλασιάστηκαν σε λίγους μήνες. Αυτοί που, υποτίθεται, θα έπεφταν οριστικά με εγγυημένες τιμές.

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Ο Πούτιν, μέσω του υπαλλήλου του Σρέντερ και της τεράστιας επιρροής που άσκησε και αυτός και η διάδοχός του Μέρκελ, έδεσε την Ευρώπη χειροπόδαρα στο ρωσικό ενεργειακό άρμα, δίνοντας στη Μόσχα ένα αδιανόητο στρατηγικό και οικονομικό πλεονέκτημα. Που σήμερα έχει τυλιχτεί στον λαιμό της Ευρώπης σαν πύθωνας που την πνίγει. Ολα αυτά οι Αμερικανοί τα έχουν πολλάκις επισημάνει ως επικίνδυνα εδώ και πολλά χρόνια. Ομως η Γερμανία ουδέποτε δέχθηκε να λάβει υπόψη της τους κινδύνους για τους οποίους τόσα χρόνια φωνάζει η Ουάσιγκτον. Και που έγιναν πια πραγματικότητα δίνοντας, εκτός από άφθονο χρήμα, και πρόσθετο επιθετικό γεωπολιτικό πλεονέκτημα στη Ρωσία, που το ασκεί σήμερα στην Ουκρανία. Ολη η ζημιά έγινε από το Βερολίνο και την πολλαπλή στρατηγική εξάρτηση που αυτό επέβαλε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Για τα λεφτά, το Βερολίνο έγινε ο Δούρειος Ιππος του Πούτιν. Και το πληρώνουν τώρα κράτη που τον βλέπουν να προελαύνει άτρωτος. Και καταναλωτές καθώς κρατά τα κλειδιά της ενεργειακής τροφοδοσίας της Ευρώπης. Μιας Ευρώπης που αυτοκαταστρέφεται για χάρη της Γερμανίας. Της σκιώδους μα πολύτιμης εταίρου της Μόσχας. Οχι της Δύσης. Γιατί αυτό είναι το Βερολίνο.