Κυκλωματισμός

Οταν έξω από την πόρτα μας ο κόσμος κυριολεκτικά καίγεται, έχει κάτι το σχεδόν άσεμνο να ανοίγουμε εσωτερική συζήτηση για την προσωποποίηση της μικρότητας. Γιατί τέτοια είναι η μορφή που πήρε η Δικαιοσύνη κατά την περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η μορφή του κεντρικού προσώπου της ιστορίας που πρόσφατα βγήκε στη δημοσιότητα. Το ότι το πρόσωπο αυτό έφτασε ως το Μέγαρο Μαξίμου δεν περιποιεί τιμή ούτε στη Δημοκρατία, ούτε, κατά μείζονα λόγο, σε εκείνους που την επέλεξαν. Γι’ αυτό και μόνο τον λόγο, δηλαδή για τη δημοκρατική τιμή της χώρας, έχει νόημα να (ξανα)ειπωθούν τα αυτονόητα που ακολουθούν.

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις δεν μας μαθαίνουν κάτι καινούργιο, απλώς επιβεβαιώνουν κάτι ήδη γνωστό από πολλές μαρτυρίες αλλά και από τα πορίσματα της έρευνας για την «υπόθεση Παπαγγελόπουλου»: στα χρόνια διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είχαν δημιουργηθεί, ασφαλώς όχι εν αγνοία των κορυφών της εκτελεστικής λειτουργίας, στενοί δεσμοί, φανεροί και υπόγειοι, μεταξύ λειτουργών της δικαιοσύνης, επιχειρηματιών και κυβερνητικών στελεχών, ώστε από υποθέσεις με αστικό, ποινικό ή πολιτικό χαρακτήρα να ασκείται πίεση ή και εκβιασμοί εις βάρος προσώπων που «ενοχλούσαν» την τότε κυβέρνηση. Μπορεί ως προχθές να μην είχαμε ακούσει για «βιβλιοθήκες», είχαμε όμως ασφαλώς ακούσει για «παρεμβάσεις» και για προσπάθειες «διευθετήσεων» με το αζημίωτο. Την απόδοση ευθυνών γι’ αυτή τη σειρά πράξεων και ενδεχομένως παραβάσεων έχει αναλάβει και, παρά τη βασανιστικά αργή πορεία, ελπίζεται ότι θα φέρει εις πέρας με πειστικότητα η Δικαιοσύνη.

Υπάρχει όμως και ένα πολιτικό σκέλος, για το οποίο η τότε κυβέρνηση οφείλει απαντήσεις. Και να μη γνώριζε (παρότι όφειλε να γνωρίζει) το ποιόν της ανώτατης δικαστικής λειτουργού την οποία αργότερα διόρισε υπηρεσιακή πρωθυπουργό, δεν της δημιούργησε καμία αναστολή το γεγονός ότι υπήρξε επίσημη καταγγελία εις βάρος της, έστω από πρόσωπο που ελεγχόταν δικαστικά, και ότι αυτή η καταγγελία τέθηκε στο αρχείο με συνοπτικές διαδικασίες από έναν, ή μάλλον μία, δικαστή, που πολύ σύντομα «επιβραβεύτηκε» για τις υπηρεσίες της; Και να μη θεωρούσε αξιόπιστες αυτές τις καταγγελίες δεν θα έπρεπε να τις είχε λάβει σοβαρά υπόψη της, και πάντως να μην τις είχε κουκουλώσει, και σε κάθε περίπτωση να μην «επιβραβεύσει» το καταγγελλόμενο πρόσωπο με υψηλότατα πολιτειακά αξιώματα; Αν λειτουργούσε εντός πλαισίου νομιμότητας δεν θα έπρεπε, στη συνέχεια, να αποτρέψει το ίδιο πρόσωπο από εξόφθαλμα αντιθεσμική συμπεριφορά («επιστροφή» στο ανώτατο δικαστήριο μετά την πρωθυπουργία, προσπάθεια να παρακαμφθεί ρητή διάταξη του Συντάγματος για μη έγκαιρη αποχώρηση από το ανώτατο δικαστήριο, διορισμός σε «ανεξάρτητη» Αρχή μετά την αφυπηρέτηση από το Δικαστήριο); Ή μήπως αυτές οι επιβραβεύσεις και αυτή η ανοχή μόνο τυχαίες δεν ήταν και μιλούν πιο εύγλωττα από κάθε άλλη πράξη ή παράλειψη;

Να η πεμπτουσία του τρόπου άσκησης της εξουσίας σε εκείνη τη θλιβερή περίοδο: μέσω κυκλωμάτων κυκλώνουμε τα κυκλώματα για να αντλήσουμε προσωπικά και κομματικά οφέλη. Ας ονομάσουμε αυτή τη συμβολή της περιόδου ΣΥΡΙΖΑ «κυκλωματισμό» κι ας μην ξεχάσουμε ποτέ ότι δεν έμεινε στα λόγια.

Ο Κώστας Μποτόπουλος είναι συνταγματολόγος