Το ΚΚΕ απέναντι στον «ρωσικό ιμπεριαλισμό»

Αιφνιδιασμός και απότομη μεταβολή θέσεων ή προφανής στάση που εδώ και χρόνια έχει οριστικοποιηθεί μέσω συλλογικών επεξεργασιών των νέων συνθηκών; Οι πιο μακρινοί παρατηρητές ή δημοσιολόγοι εξεπλάγησαν με την αντίδραση του ΚΚΕ για τη ρωσοουκρανική κρίση αλλά και με τις ευθείες βολές κατά Ρωσίας και Πούτιν.

Οι γνώστες των διεργασιών στον Περισσό, από την άλλη, βρήκαν αναμενόμενη την όλη του στάση. Τριάντα ένα χρόνια από την πτώση των σοσιαλιστικών καθεστώτων, το ΚΚΕ διατήρησε και διατηρεί μια συνεπή θέση υπεράσπισης των επιτευγμάτων εκείνων των χωρών, μαζί με μια κριτική αποτίμηση που μέσα στα χρόνια γίνεται και πιο ζωηρή (η πρώτη έγινε στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη το 1995, που κατέληξε και σε βιβλίο με συμπεράσματα).

Εδώ απαιτείται μια ειδική σημείωση: παρά το «δέσιμο» του ΚΚΕ με την ΕΣΣΔ, κλιμακωτά ο Περισσός αναγνώριζε και στρεβλώσεις στο τότε σύστημα, αν και ενέγραφε τις περισσότερες των κριτικών στην ΕΣΣΔ στον «αστικό εχθρό» που μηδενίζει κάθε κατάκτηση των λαών και βασικά αποστρέφεται την απόπειρα οικοδόμησης ενός άλλου συστήματος. Για χρόνια όμως οι αντίπαλοι του ΚΚΕ το εγκαλούσαν για εκλεκτικές συγγένειες με τη σοβιετική περίοδο. Πιο πρόσφατα, ένα tweet του ρώσου ιστορικού Σεργκέι Ραντσένγκο – που βάσει αποχαρακτηρισμένων αρχείων αποκάλυπτε πως το ΚΚΕ ζητούσε βοήθεια εν μέσω Εμφυλίου από την ΕΣΣΔ – άναψε φωτιές που έφτασαν στη Βουλή και στην απάντηση από τον ίδιο τον Δημήτρη Κουτσούμπα.

Πάντα όμως το ΚΚΕ έκανε κριτική στη σύγχρονη Ρωσία ως καπιταλιστική χώρα, ενώ τα τελευταία χρόνια την εγγράφει και εκείνη στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις μαζί με ΗΠΑ, ΕΕ, Ιαπωνία. Το κλασικό του σύνθημα «ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός» ακούγεται πάντα στις διαδηλώσεις του ΚΚΕ. Σταθερά στρέφεται κατά της αμερικανικής πολιτικής και του ΝΑΤΟ στην περιοχή, πάει στην αμερικανική πρεσβεία κατά την πορεία του Πολυτεχνείου, αλλά όλο και συχνότερα μιλάει και για τις «ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις» βάζοντας στο κάδρο και τη Ρωσία. «Σε σειρά ΚΚ διαµορφώνεται η οπορτουνιστική θέση ότι στην Κίνα “οικοδομείται ο σοσιαλισµός µε κινεζικά χαρακτηριστικά” µε έναν ορισµένο συμβιβασμό µε το κεφάλαιο και η λαθεμένη αντίληψη πως η Ρωσία δεν είναι ιµπεριαλιστική δύναµη αλλά µια καπιταλιστική χώρα της περιφέρειας του ιµπεριαλιστικού συστήµατος, που µαζί µε τη “σοσιαλιστική Κίνα” επιδρά “θετικά” στον διεθνή συσχετισμό. Η προσέγγιση αυτή, που αποτελεί απόσπαση της πολιτικής από την οικονοµία, αντιστρατεύεται τη λενινιστική αντίληψη για τον ιμπεριαλισμό», έγραφαν οι πρόσφατες θέσεις του ΚΚΕ στο 21ο του συνέδριο. Και σε συνέχεια αυτών διαβάζεται σήμερα η κρίση στην Ουκρανία από το ΚΚΕ. «Η απόφαση της Ρωσικής Ομοσπονδίας να προχωρήσει στην αναγνώριση των λεγόμενων “Λαϊκών Δημοκρατιών” του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, που έχουν αποσχιστεί από την Ουκρανία το 2014, στην περιοχή του Ντονμπάς, αποτελεί ένα ακόμη βήμα που περιπλέκει ακόμα περισσότερο την κατάσταση στη συγκεκριμένη περιοχή και οδηγεί στην κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ με τη Ρωσία», είναι ένα απόσπασμα από την πρώτη αντίδραση του Περισσού με την αναμενόμενη πολεμική αναφορά και στις ευθύνες των ΝΑΤΟ – ΗΠΑ.

ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΠΟΥΤΙΝ. Εδώ όμως υπάρχει ένα νέο στοιχείο. Την πολεμική του ΚΚΕ και κατά της ρωσικής στάσης ενθάρρυνε η αρνητική αναφορά Πούτιν στη λενινιστική περίοδο και στη μετέπειτα εποχή της οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ. «Τίποτε, όμως, δεν μπορεί να αμαυρώσει την προσφορά του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ενωση, που ήταν πολυεθνική ένωση ισότιμων κρατών, ούτε να αποκρύψει τα δεινά της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, στην οποία ο Πούτιν έπαιξε τον δικό του ρόλο. Στην πράξη η επίθεση αυτή χρησιμοποιείται ως προκάλυμμα των επικίνδυνων στρατηγικών σχεδιασμών της ρωσικής ηγεσίας στην περιοχή», ήταν η πληρωμένη απάντηση του ΚΚΕ στην ίδια ανακοίνωση. Για πολλούς η εν λόγω στάση επιβεβαιώνει το τέλος κάθε «θολής καταδίκης» της κρίσης αλλά και το άδειασμα σε ένα μέρος της Αριστεράς που παραμένει φιλορωσικό στο όνομα μιας «τακτικής στήριξης σε όποιον είναι αντίπαλος του ΝΑΤΟ». Το ΚΚΕ βλέπει ισότιμα πολεμικά τους «ιμπεριαλισμούς της εποχής».