Το old boy πάτησε νάρκη

Επόμενο ήταν ο Γιούκλιντ Τσακαλώτος να μην άντεξε να παρακολουθήσει τις αντιδράσεις στα social media από την κυριακάτικη συνέντευξή του. Ούτε εγώ τις παρακολούθησα, αλλά μπορώ να τις φαντασθώ, διότι αυτό που διέπραξε, για τα ήθη της Αριστεράς, υπερβαίνει το αδιανόητο. Ο Γιούκλιντ έθιξε το κορυφαίο ταμπού της Αριστεράς. Θα μου επιτρέψετε, όμως, να φθάσω σταδιακά σε αυτό, αφού προηγουμένως εξετάσουμε τα ελαφρότερα αμαρτήματα του πρώην υπουργού από την περίφημη συνέντευξή του στην «Καθημερινή».

Οταν λέμε ότι κάποιος είναι τακτικιστής, εννοούμε ότι έχει την ικανότητα να ελίσσεται κατά τις ανάγκες, αλλά οι ελιγμοί του στο σύνολό τους δεν βγάζουν νόημα ή δεν οδηγούν πουθενά. Οταν δηλαδή χαρακτηρίζουμε κάποιον ως τακτικιστή, αυτό που υπονοούμε είναι ότι του λείπει η στρατηγική σκέψη, με άλλα λόγια, ότι χάνει τη μεγάλη εικόνα. Για τον τακτικιστή, κάθε γεγονός είναι ένα ξεχωριστό επεισόδιο, που απλώς προστίθεται στην αλυσίδα των προηγουμένων, αλλά τη μεγάλη εικόνα μέσα στην οποία συμβαίνουν τα επεισόδια δεν μπορεί να τη συλλάβει. (Με μια λέξη: αμφιθέατρο…) Γι’ αυτό και, κατά κανόνα, η πορεία του τακτικιστή είναι σπαρμένη με αντιφάσεις. Οσο και αν προσπαθεί, λοιπόν, ο Γιούκλιντ να εξηγήσει ότι εννοούσε τον χαρακτηρισμό ως κομπλιμέντο, δεν πείθει. Αντιθέτως, με την επιμονή στη δική του έννοια του επίμαχου όρου, αποποιείται την εύλογη δικαιολογία του γλωσσικού σφάλματος και ενστερνίζεσαι πλήρως την εκδοχή που εξοργίζει τους άλλους. Παραδέχομαι ότι χρειάζεται τσαγανό για να το κάνει.

Κατόπιν αυτού, ότι ο Γιούκλιντ καταλογίζει στον Αλέξη αδυναμία επιλογής των σωστών συμβούλων έρχεται ως φυσικό συμπλήρωμα του υπαινιγμού ότι υστερεί στη στρατηγική σκέψη. Ιδίως αν θυμηθούμε (ξεχνιέται τέτοια λαχτάρα;) ότι ο πρωθυπουργός Τσίπρας προσέλαβε τον Ν. Καρανίκα ακριβώς για να καλύψει το κενό της στρατηγικής…

Το βαρύτερο όμως, κατά τη γνώμη μου, ήταν το περί ανασφάλειας του Τσίπρα. Και εκείνο που το έκανε ακόμη βαρύτερο ήταν η ειρωνεία με την οποία το συνόδευσε. Διότι, όταν ο Γιούκλιντ απορεί κιόλας με την ανασφάλεια του Τσίπρα και τη θεωρεί αδικαιολόγητη, τότε ή ειρωνεύεται ή κάνει επίδειξη βλακείας. Το δεύτερο αποκλείεται κατηγορηματικά, διότι ο Γιούκλιντ έχει φοιτήσει σε ένα σχολείο του 1500 και ένα κολλέγιο του 1341, όπως μας είπε. Εξάλλου, στη συνέντευξη που έδωσε στο MEGA μετά τον σάλο, αιτιολόγησε την κριτική στάση του προς τον Τσίπρα με τη φράση «οι έξυπνοι άνθρωποι διαφωνούν». Συνεπώς, βλακεία δεν ήταν. Ηταν ειρωνεία. Και αμφιβολία δεν υπάρχει ότι ο Γιούκλιντ, που έχει πάει στα καλύτερα σχολεία, γνωρίζει καλά τι είναι ειρωνεία. Για να το πω απλά, όπως το καταλαβαίνουμε όσοι δεν έχουμε πάει στα καλύτερα σχολεία, ειρωνεία είναι να απευθύνεσαι φαινομενικά σε ένα κοινό, αλλά να μιλάς σε ένα άλλο, το οποίο απουσιάζει από την εικόνα. Αυτό έκανε ο Γιούκλιντ.

Οταν αντιπαραβάλλεις την ανασφάλεια του άλλου με τη δική σου αυτοπεποίθηση και μάλιστα όταν αποδίδεις τη διαφορά στην αγωγή και την εκπαίδευση, αυτό που κάνεις είναι επίδειξη ταξικής υπερηφάνειας και η αναπόφευκτη αντίδραση που προκαλείς είναι το ταξικό μίσος. Αυτό ξεσηκώθηκε μέσα από τα social media και έπεσε επάνω στην κεφαλή του Γιούκλιντ. Αυτή ήταν η νάρκη που πάτησε ο ήρωάς μας και τώρα ψάχνουμε το ποδαράκι του. Θα ζήσει; Θα του μείνει κουσούρι; Δεν ξέρουμε. Τώρα που μιλάμε τον τρέχουν στο νοσοκομείο εκστρατείας…

Πάντως, το θάρρος του Γιούκλιντ να θίξει τις εμφανείς αδυναμίες του Τσίπρα είναι όχι μόνο αξιοσημείωτο, αλλά και αξιέπαινο. Δίνει ζωντάνια σε έναν βαρετό διάλογο, που διεξάγεται πλαγίως, με υποκρισία, ευφημισμούς και υπαινιγμούς. «He’s got balls», όπως θα έλεγε και ο ίδιος, τελικά όμως είναι περισσότερο Αγγλος παρά Ελληνας, ως προς την πολιτική κουλτούρα του. Δεν το λέω ως μομφή, μια διαπίστωση κάνω για τις διαφορές των πολιτισμών. (Εξάλλου, στηρίζω αναφανδόν ετερόχθονες από τη δεκαετία του ’30 – του 1830, φυσικά…) Ο Αλέκος Αλαβάνος, λ.χ., ο οποίος ήταν στέλεχος του ΚΚΕ, αλλά δεν είχε την αγγλική παιδεία του Γιούκλιντ, φρόντιζε να κρύβει την ευμάρεια της οικογενειακής του προέλευσης. Υπάρχει μάλιστα μια απόκρυφη ιστορία, σύμφωνα με την οποία, επειδή ο κυρ-Αλέκος είχε ένα ανοικτό «MG» και δεν ήθελε να προκαλεί, το στάθμευε ψηλά στην Ακαδημίας, στο Κολωνάκι, και μετά το έκοβε με το πόδι μέχρι την Πλατεία Κάννιγγος, όπου ήταν τα γραφεία της ΚΝΕ.