Το γραφείο {LF}του Πούτιν{CR}

Το ύφος έχει σημασία. Ενας δυτικός ηγέτης ποτέ δεν θα έκανε τόσο σοβαρό διάγγελμα από το γραφείο του. Θα στεκόταν όρθιος, ευθυτενής, απέναντι στην κάμερα. Το πλάνο θα ήταν κοντινό, εκτός και αν η σκηνοθετική προσέγγιση απαιτούσε αναλόγιο. Στην πλάτη αρκεί μία σημαία, αν και οι Αμερικανοί συχνά επιλέγουν έναν διάδρομο του Λευκού Οίκου. Ο Πούτιν δεν ήταν, απλώς, στο γραφείο του. Ηταν αραχτός. Λες και έχει μπροστά του, στις καρέκλες, μερικά δισεκατομμύρια τηλεθεατές που είπαν να τον επισκεφτούν για να μάθουν τι σκέφτεται. Η πλάτη κάνει ελαφρώς προς τα πίσω και τα χέρια κινούνται με τρόπο που δείχνουν υπεροχή και εξοικείωση. Σαν να δίνει συνέντευξη. Προφανώς το ύφος και η στάση του ανδρός υπαγορεύτηκε από τη διάρκεια. Ο Πούτιν πήρε όσο χρόνο γούσταρε από τα παγκόσμια τηλεοπτικά δίκτυα και έκανε μάθημα Ιστορίας. Και είναι να απορείς πώς και δεν έχουν ανακαλύψει και οι άλλοι τα διαγγέλματα που δεν τελειώνουν ποτέ, αλλά σε βάζουν στο καθιστικό κάθε τηλεθεατή με όσο χρόνο χρειάζεσαι για να του εξηγήσεις τις θέσεις σου.

Πάνω στο γραφείο δεν βλέπουμε ούτε ένα χαρτί. Ο πρόεδρος δεν έχει σημειώσεις. Χρησιμοποιεί, αλήθεια, auto que; Διαβάζει, δηλαδή, από μία οθόνη που έχει τοποθετηθεί μπροστά του ή ομιλεί από μνήμης; Πάντως η εκφορά του λόγου είναι πειστική, νομίζεις ότι δεν διαβάζει. Η ροή του δεν είναι σταθερή, έχει παύσεις, γενικώς δεν μιλάει όπως ένας άνθρωπος που διαβάζει κείμενο.

Υπάρχουν «αναχρονισμοί» όπως τα τρία λευκά τηλέφωνα, ενώ η αισθητική ελέγχεται καθώς το φυτό που βρίσκεται πίσω από τον πρόεδρο, ενδεχομένως να είναι ψεύτικο. Πάνω και γύρω από το γραφείο δεν υπάρχει τίποτα προσωπικό. Δεν εμφανίζονται φωτογραφίες ή κάποια αντικείμενα που τοποθετούνται για συμβολικούς λόγους. Προφανώς έχουν αφαιρεθεί για τη λιτότητα του πλάνου. Σε άλλες λήψεις υπάρχει ένα σχετικά μεγάλο πράσινο σύνθετο γραφείου με θήκες για στυλό και χαρτιά. Δεν βλέπουμε θρησκευτικές εικόνες – λογικό, άλλος είναι ο Θεός εκεί μέσα. Και τον ακούμε όλοι. Ποιος άλλος θα έκανε τον πλανήτη να ακούει για τόση ώρα τι έκανε ο Λένιν στην Ουκρανία;

Το εγχειρίδιο των ηγετών

Συμβαίνει σε όλους. Υπάρχουν στιγμές που καλείσαι να ακολουθήσεις ένα ρόλο, αλλά όχι τη διάθεσή σου. Δεν έχεις καμία όρεξη να κάνεις κάτι, αλλά δεν μπορείς να πας και από άλλο δρόμο. Παρακολουθώντας όλα όσα είπε και έκανε το τελευταίο τριήμερο ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, βλέπεις μπροστά σου κάποιον που πετάει το γάντι και την ίδια στιγμή σκύβει να το μαζέψει. Πολιτικά, συγκυριακά, είναι υποχρεωμένος να το κάνει. Δεν είναι βέβαιο ότι συμφωνεί και η διάθεσή του. Στη συνέντευξή του στο Mega εμφανίστηκε «μαζεμένος», σαν να πικράθηκε από τις αντιδράσεις που γέννησαν οι δηλώσεις του. Θα πείτε ότι έριξε προειδοποιητική βολή, μέτρησε αντιδράσεις και μετά έκανε πίσω, περιμένοντας τη σωστή ώρα. Το είδα πιο ανθρώπινα. Στην οθόνη εμφανίστηκε ένας άνθρωπος πολύ πιο ευαίσθητος και με λιγότερη διάθεση από όσο προβλέπει το εγχειρίδιο των ηγετών.

Συγγνώμη κύριε, ποιος είστε;

Το πρωί της Δευτέρας ένα ερώτημα σφηνώθηκε στο μυαλό μου. Ποιος είναι ο Μαυρίκιος Μαυρικίου; Σοβαρολογώ. Και γιατί υπάρχει παντού στο ζάπινγκ; Εκανε πεντικιούρ σε γάλα γαϊδάρας και αποκάλυψε ότι έβαλε τα κλάματα όταν έκανε για πρώτη φορά έρωτα με την αγαπημένη του. Την οποία αρραβωνιάστηκε πρόσφατα και σχεδόν όλα τα κανάλια έπαιξαν ρεπορτάζ αφού, φυσικά, μας θύμισαν πώς της έκανε πρόταση γάμου με ένα δαχτυλίδι κρυμμένο σε μικρόφωνο. Από εκεί κατάλαβα ότι ο Μαυρικίου τραγουδάει. Και θυμήθηκα πώς γεννιέται ένα πρόσωπο της λαϊκής, για να μην πω trash, τηλεόρασης. Δεν είναι δύσκολο. Δυο-τρεις γνωριμίες χρειάζεσαι και μετά αρκεί να δίνεις δωρεάν περιεχόμενο στα κανάλια. Ο λαός θα σε μάθει. Και από μηδενικό, θα γίνεις νούμερο.