Κρίση με ονοματεπώνυμο

Ζηλεύω τον Μητσοτάκη. Είναι η στιγμή να το παραδεχτώ. Τον ζηλεύω τον Κυριάκο για την τύχη του. Ούτε γιατί είναι Πρωθυπουργός, ούτε γιατί έχει τις σπουδές που έχει κάνει, ούτε γιατί είναι νεότερός μου, ούτε γιατί είναι πιο fit από μένα – και από πολλούς άλλους. Τίποτα από όλα αυτά. Τον ζηλεύω για την τύχη του. Ο άνθρωπος είναι μονίμως με τους έξι αριθμούς του τζόκερ, αγκαλιά. Μ’ αυτούς κοιμάται, μ’ αυτούς ξυπνάει. Δεν πάει να έχει γυρίσει ο κόσμος ανάποδα, η τύχη του θα τον βοηθήσει να του πάνε όλα δεξιά (κατά κυριολεξία δε). Γιατί είναι τυχερός, το επαναλαμβάνω. Αδιανόητα τυχερός, ο μπαγάσας. Και μην πιάσω τα πράγματα από την αρχή που ανέλαβε την εξουσία. Θα απαιτηθεί ολόκληρη η έκταση της στήλης, και δεν είμαστε για τέτοια τώρα. Θα περιοριστώ στο τελευταίο. Επειτα από σειρά ηχηρών διαφοροποιήσεων που στην πραγματικότητα ήταν πάρθια βέλη κατά της κυβέρνησης και του ιδίου προσωπικά, ο πρόεδρος Κυριάκος εξαναγκάζεται στην ηχηρή αποπομπή από το κόμμα του ευρωβουλευτή Γιώργου Κύρτσου.

Και εκεί που το πράγμα πάει να πάρει διαστάσεις μείζονος εσωκομματικής κρίσης, να έχει ο «Λεγάμενος» μια ευκαιρία να κάνει κι αυτός ένα πάρτι, έπειτα από 30 μήνες στη γωνία, να σου ξεσπάει τεράστια κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ. Τόσο μεγάλη δε, που κάνει το θέμα Κύρτσου, καβγά νηπίων στην αυλή συνοικιακού νηπιαγωγείου, γιατί ο Γιωργάκης, χτύπησε από πίσω τον Κυριάκο, για να του πάρει το κουλουράκι που κρατούσε. Κρίση με ονοματεπώνυμο: Τσακαλώτος κάνει με τρεις λέξεις, φιτίλια τον «Λεγάμενο».

Είναι ή δεν είναι τυχερός, λοιπόν, ο Μητσοτάκης;

Επίθεση στον Ευκλείδη

Είναι, επιμένω. Και δεν δέχομαι αντίλογο. Θα το αντιληφθεί και ο πλέον αδαής, διαβάζοντας τις αντιδράσεις των Ηρακλέων του αρχηγού, οι οποίοι ανέβηκαν στα κεραμίδια, μετά την κυριακάτικη συνέντευξη του Ευκλείδη Τσακαλώτου στην «Καθημερινή». Ανέβηκαν στα κεραμίδια, και δεν λένε να κατέβουν κάτω, διότι ο αστός, αριστοκρατικής καταγωγής, Τσακαλώτος, τόλμησε να οριοθετηθεί έναντι του «λαϊκού» παιδιού, που ηγείται του κόμματος. Θα μεταφέρω, εδώ σχετικά, μικρό απόσπασμα από μακροσκελές πόνημα του φίλου μου Κώστα Βαξεβάνη, ο οποίος απόντος του Θανάση του «μαρούλια» (υποθέτω, ο Θανάσης θα τοποθετηθεί σήμερα στην «Αυγή», φαντάζομαι πάλι με κανένα εκφραστικό του ήθους της Αριστεράς και του δικού του, «GFY Τσακαλώτε»), αναλαμβάνει εκείνος να απαντήσει στον Ευκλείδη: «Χαρακτηρίζει (σ.σ. ο Τσακαλώτος) τον Αλέξη Τσίπρα “ανασφαλή” ενώ αποφαίνεται πως οι σύμβουλοι του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι χειρότεροι από αυτούς του Μητσοτάκη. Εδώ λοιπόν δεν μιλάμε για μια άποψη του Τσακαλώτου, αλλά για την ποιότητα της άποψης. Προσέξτε, ενώ τα συστημικά Μέσα για παράδειγμα αντιμετωπίζουν δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ως εμφύλιο στο κόμμα, στις απόψεις Τσακαλώτου δεν αποδίδουν διαλυτικό χαρακτήρα, αλλά αποφαίνονται πως “ο Τσακαλώτος έσφαξε τον Τσίπρα με το γάντι” ή “πως ο Τσακαλώτος τον αποκαθήλωσε”. Και έχουν απόλυτο δίκιο».

Κι εσύ δίκιο έχεις Κώστα μου, έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα. Τι θα λέμε τώρα, ψέματα;

Γραμμή υπεράσπισης

Και επειδή και ο Κώστας, αλλά και διάφοροι άλλοι, εστιάζουν στην εκτίμηση του Τσακαλώτου, περί της ποιότητας των συμβούλων του «Λεγάμενου» που ήταν χειρότεροι από αυτούς του Μητσοτάκη, έτρεξε χαρούμενος να μετάσχει στο μπαράζ των επιθέσεων κατά του Ευκλείδη και Ο σύμβουλος του «Λεγάμενου» Νίκος Καρανίκας. Ο άνθρωπος που είναι, όπως λέει, απόφοιτος ενός ΤΕΙ, και είχε σοβαρή εμπειρία, πριν αναλάβει υπεύθυνος στρατηγικού σχεδιασμού στο Μέγαρο Μαξίμου, ως σερβιτόρος, αισθάνθηκε την ανάγκη προφανώς να υπερασπιστεί τη στρατιά των… ομοίων του, που είχε ο «Λεγάμενος» στη δούλεψή του επί 4½ χρόνια – με τα γνωστά αποτελέσματα, για τη χώρα.

Του την έπεσε λοιπόν χθες του Τσακαλώτου (όλη μέρα στο Facebook με συνεχείς αναρτήσεις – δεν είχε δουλειά να κάνει προφανώς…) με σχόλια, διάχυτα από ειρωνεία και κακότητα, διότι ο άλλος που κατηγορεί τον αρχηγό είναι αστός και όχι παιδί του λαού.

Μικρό απόσπασμα, και από αυτό το πονεμένο αγόρι:

«Διάβασα την άποψη του σ. Τσακαλώτου για την αυτοπεποίθηση.

Με απασχολεί, γιατί αυτή η άποψη κρύβει μια προσπάθεια να προσβάλει – μάταια στην προκειμένη – και φανερώνει υπεροψία που μετατρέπεται σε πολιτική.

Κατά τ’ άλλα αυτή η δήλωση είναι απότοκο της αριστοκρατικής αντίληψης για την αυτοπεποίθηση».

Υπάρχει κανείς μεταξύ υμών και ημών, που διαφωνεί περί της τύχης του προέδρου Κυριάκου; Υποθέτω πως όχι…

Η βαρυσήμαντη αποκάλυψη…

Αν και ο Μανόλο, ο Πετσίτης, δεν έχει τοποθετηθεί ακόμη επί των δηλώσεων Τσακαλώτου, ειδικά στο σκέλος που αφορά τους άχρηστους συμβούλους του «Λεγάμενου» (απορώ με τα καθυστερημένα αντανακλαστικά του «συμβούλου»…), θεωρώ ευτύχημα που υπάρχει ένας τουλάχιστον ο οποίος προσπαθεί να σώσει την παρτίδα για τον αρχηγό: πρόκειται για τον τεράστιο Βαγγέλη Αντώναρο. Ο Βαγγέλης, φίλος μου από παλιά, έκανε χθες κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στον ραδιοσταθμό Στο Κόκκινο, βαρυσήμαντη αποκάλυψη, ικανή να ταράξει τα νερά του πολιτικού σκηνικού. Αν και είμαι λιγάκι επιφυλακτικός ότι μπορεί να αλλάξει και την ατζέντα της συζήτησης αναφορικά με τη βαριά κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο επιμένω πως η αποκάλυψή του θα προκαλέσει τριγμούς στο κυβερνητικό εποικοδόμημα. Σύμφωνα λοιπόν με τα όσα είπε, ότι του… είπε, υπουργός της κυβέρνησης (να, αυτά προκαλούν οι εκλεκτικές, πολιτικές, συγγένειες) προκειμένου να πάει στην τουαλέτα (ο συγκεκριμένος υπουργός, αλλά φαντάζομαι και τα υπόλοιπα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου) υποχρεούται να ενημερώσει σχετικά το Μέγαρο Μαξίμου!

Διότι πάνε αυτά που ξέραμε – ότι υπάρχουν ιδιωτικές στιγμές, και χώροι όπου και οι βασιλείς εισέρχονται μόνοι. Μας άνοιξε τα μάτια ο Βαγγέλης!..

…και τα κενά της

Η βαρυσήμαντη αποκάλυψη Αντώναρου με κινητοποίησε να σκεφθώ πώς λειτουργεί αυτό το σύστημα «ενημέρωσης». Επειτα από ώριμη σκέψη, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αυτό θα γίνεται κάπως έτσι:

– Μαξίμου εκεί; Τον κύριο Δημητριάδη. Εδώ υπουργός Φιλντισινόπουλος.

– Ενα λεπτό κύριε Φιλντισινόπουλε, γιατί έχει μια συνεργασία.

– Δεν πειράζει, ενημερώστε παρακαλώ τον σχετικό κατάλογο ότι πάω τουαλέτα.

Ο Αντώναρος, δήλωσε μεν ότι κάνει την αποκάλυψη «έξω από τα δόντια», αλλά άφησε μερικά κενά, τα οποία από χθες με απασχολούν επίσης, έντονα. Ο υπουργός κύριος Φιλντισινόπουλος ας πούμε, ενημερώνει μεν ότι οδεύει προς την τουαλέτα, εξερχόμενος όμως υποχρεούται να καλέσει εκ νέου το Μέγαρο Μαξίμου ότι… ολοκλήρωσε την προσπάθεια ή όχι; Αυτό το άφησε αδιευκρίνιστο. Εχω την αίσθηση ότι η παράλειψη οφειλόταν αποκλειστικά στη δίκαιη οργή που τον κατακλύζει, για την καταπάτηση των ατομικών δικαιωμάτων των υπουργών (διότι άμα είσαι ουμανιστής όπως ο Αντώναρος, αδιαφορείς για την ιδιότητα του άλλου, και τον υπερασπίζεσαι ως άνθρωπο). «Ούτε στην τουαλέτα (χωρίς να ενημερώσουν) – ξεκάθαρα πράγματα», το είπε, το φώναξε.

Νομίζω Βαγγέλη μου, ότι το θέμα είναι τόσο σοβαρό, που ασφαλώς δεν μπορεί να μείνει μεταξύ μας, στο εσωτερικό της χώρας. Τρέχα Συμβούλιο της Ευρώπης, Διεθνή Αμνηστία, Παρατηρητήριο του Ελσίνκι, Ηνωμένα Εθνη, να (τους) καταγγείλεις. Είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα στις μέρες μας, και να μην κάνουμε τίποτε, εμείς οι ουμανιστές;