«Οχι» σε προσκλητήρια{CR} που αφορούν μέτωπα

«Η Ελβετία», είπε ο Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ, «είναι μια χώρα όπου πολύ λίγα πράγματα αρχίζουν, αλλά πολλά πράγματα τελειώνουν». Από γκρίζα ζώνη ουδετερότητας, η εβδομάδα που πέρασε μετέτρεψε την Ελβετία σε πολιτική κατηγορία: η φράση του Πάνου Σκουρλέτη για το «παρών» του Κινήματος Αλλαγής στην αίτηση αντισυνταγματικότητας για τον e-ΕΦΚΑ που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε αφορμή για μια ακόμα σύγκρουση ανάμεσα στα δύο μεγαλύτερα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Κι αυτό έγινε την ώρα που ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, μαζί με τα όποια προσκλητήρια, έβαλε τη βάση της κόντρας του με το Κίνημα Αλλαγής. «Θα δεχόμουν χωρίς κανένα φόβο έναν “ανταγωνισμό προόδου” με το ΚΙΝΑΛ», ανέφερε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ («Η Αυγή»). «Φοβάμαι όμως ότι αυτό που, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, βλέπουμε είναι ένας παλαιάς κοπής διμέτωπος και μια άρνηση να αποκλείσει συναινέσεις και συνεργασίες με τη Δεξιά, παρότι ήταν αυτές οι συνεργασίες που οδήγησαν το κόμμα αυτό σε συρρίκνωση και τη χώρα σε τραγωδίες». Με αυτή τη φράση, ο Τσίπρας έθεσε τα όρια της σχέσης του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ. Η αξιωματική αντιπολίτευση έχει ως αφήγημα τον σχηματισμό «προοδευτικής διακυβέρνησης» με το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη και θα χρεώσει σ’ αυτόν την οποία επιλογή δείχνει ότι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, το ΚΙΝΑΛ «γέρνει» προς την κυβερνητική πλευρά.

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ. Ο Ανδρουλάκης, από την άλλη, γνωρίζει ότι τα προσκλητήρια περιέχουν κίνδυνο. «Εχουμε αξιακές και ιδεολογικές διαφορές με τον ΣΥΡΙΖΑ», τόνισε (Action24), επιμένοντας στη λύση της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης. «Η παράταξη επέστρεψε (…) Κουράστηκε ο λαός από τον τοξικό δικομματισμό ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ», είπε, ενώ έκανε και κριτική στον Παύλο Πολάκη: «Θα δεχόμουν να έχω στο κόμμα μου ανθρώπους που μιλάνε με τα εργαλεία του Ορμπαν;», αναρωτήθηκε.

Στην πραγματικότητα, ο ανταγωνισμός προόδου έχει ήδη ξεκινήσει, με το ΚΙΝΑΛ να χρησιμοποιεί την παρουσία Πολάκη, το ύφος αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και επιλογές όπως το «όχι» στα εξοπλιστικά, για να αναδείξει τη δική του στάση και τον ΣΥΡΙΖΑ να εγκαλεί επί της ουσίας το ΚΙΝΑΛ για ίσες αποστάσεις – το μόνο πράγμα, λέει ο Ανδρουλάκης, που η κριτική της Κουμουνδούρου ταυτίζεται με εκείνη του Μεγάρου Μαξίμου είναι αυτή ακριβώς η κριτική.

Σε κάθε περίπτωση, η Χαριλάου Τρικούπη φαίνεται πως απορρίπτει τα προσκλητήρια που αφορούν μέτωπα, είτε αυτά αφορούν «αντιδεξιά μέτωπα», είτε «αντι-ΣΥΡΙΖΑ». Ειδικά όσον αφορά την όποια συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, στο ΚΙΝΑΛ γνωρίζουν πως τουλάχιστον προεκλογικά δεν μπορούν καν να μπουν σ’ αυτή τη συζήτηση. Κι αυτό γιατί οι ψηφοφόροι του κόμματος, αυτοί που αποτελούν τη σημερινή του βάση, δεν θα μπορούσαν εύκολα να συναινέσουν σε μια τέτοια πιθανή συνεργασία – δεν είναι τυχαίο πως η Νάντια Γιαννακοπούλου υπενθύμισε ότι κάποτε η πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ αποκαλούσε τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ «γερμανοτσολιάδες».

Παράλληλα, βέβαια, το ΚΙΝΑΛ θέλει να προσεγγίσει ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα έβλεπαν με κακό μάτι μια συνεργασία των δύο κομμάτων και ψηφοφόρων του προοδευτικού Κέντρου, που αφήνουν την πρόσκαιρη συνύπαρξη με τον Κυριάκο Μητσοτάκη για να επιστρέψουν στο κόμμα που αποτελεί τον παραδοσιακό εκφραστή του χώρου. Εκεί έγκειται το μεγαλύτερο στοίχημα του ΚΙΝΑΛ αυτή τη στιγμή, στην αμφίπλευρη διεύρυνση. Σε αυτή τη βάση ο Ανδρουλάκης επιλέγει να συνομιλεί με τους μετριοπαθείς της μιας και της άλλης πλευράς και διακηρύσσει πως απέναντι σε έναν «τοξικό» δικομματισμό αυτός προτάσσει τη σοσιαλδημοκρατική πολιτική.