Η πανδημία του διχασμού

Οι επικείμενες απολύσεις (αν και δεν έχουν ακόμη «κλειδώσει» οι σχετικές κυβερνητικές αποφάσεις) των χιλιάδων ανεμβολίαστων υγειονομικών είναι η τελευταία πράξη της πολιτικής αντιπαράθεσης σχετικά με τη διαχείριση της πανδημίας. Εχουν προηγηθεί το διάστημα των τελευταίων δύο ετών, εντός αλλά και εκτός Βουλής, ακόμη πιο ισχυρές δονήσεις, «ριζώνοντας» την πόλωση στην κοινωνία και συνθλίβοντας το αίσθημα της συνοχής.

Για την ιστορία, πάντως, στα συγγράμματα του επιστημονικού κλάδου της Πολιτικής της Υγείας, προϋπόθεση για την ορθή διαχείριση κρίσεων τέτοιου μεγέθους (όπως αυτή που βιώσαμε και συνεχίζουμε να βιώνουμε εξαιτίας του SARS-CoV-2) είναι… η ισχύς εν τη ενώσει σε όλα τα επίπεδα. Η τοποθέτηση του καθηγητή του LSE, Ηλία Μόσιαλου, τον Φεβρουάριο του 2020 στο πλαίσιο τηλεδιάσκεψης με τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, δεν ήταν άλλωστε τυχαία. Τότε είχε επισημάνει πως η «συνεργασία με τα κόμματα της αντιπολίτευσης» θα πρέπει να αποτελέσει αναπόσπαστο τμήμα της στρατηγικής που χαρασσόταν.

Κόντρες. Και είναι γεγονός πως κατά τους πρώτους μήνες, όταν η συνθήκη του lockdown ήταν πρωτόγνωρη (σχεδόν εξωπραγματική), υπήρξε μία ανακωχή. Εκτοτε όμως οι τόνοι ανέβηκαν σε τέτοιο βαθμό και με τέτοια συχνότητα, που θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως σε πολιτικό επίπεδο η κανονικότητα δεν έπαψε ποτέ.

Ακόμη και οι εμβολιασμοί, τα μονοκλωνικά αντισώματα, αλλά και… αμφιλεγόμενες θεραπείες έγιναν αφορμή για κόντρες, με βαριές κατηγορίες να εξαπολύονται εκατέρωθεν. Οι δυνατότητες και οι αδυναμίες των ΜΕΘ, η υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού, αρχικά των υγειονομικών και σε δεύτερο χρόνο της πλέον ευάλωτης πληθυσμιακής ομάδας των πολιτών άνω των 60 ετών, είναι επίσης ενδεικτικά παραδείγματα πολιτικού διχασμού εν μέσω της εξελισσόμενης υγειονομικής κρίσης. Επιπλέον, πολιτικές μάχες έχουν δοθεί για τη λειτουργία των σχολείων, τη χρήση μάσκας, τα ΜΜΜ, τα κενά στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας. Μοιραία, ο καταιγισμός διαφορετικών απόψεων… κατάπιε κάθε έννοια συνεργασίας, ενδεχομένως αξιόλογες προτάσεις και όποια ευκαιρία χάραξης μιας ενιαίας πολιτικής που θα ενίσχυε την εκστρατεία πειθούς.

Εμπιστοσύνη. «Πρόσφατη μελέτη έχει δείξει ότι οι χώρες που τα κατάφεραν πολύ καλύτερα στη διαχείριση της πανδημίας ήταν εκείνες όπου  καταγράφεται διαχρονική εμπιστοσύνη της κοινωνίας στις κυβερνήσεις. Και είναι αποδεδειγμένο ότι η διαχρονική εμπιστοσύνη στο κράτος οφείλεται και στην πολιτική συναίνεση σε μείζονα ζητήματα μεταξύ των πολιτικών», σημειώνει, μιλώντας στα «ΝΕΑ», ο καθηγητής Πνευμονολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, Νίκος Τζανάκης. Ο ίδιος, δε, εξηγεί πως «η επιστημονική αλήθεια είναι μία – δεν μπορεί να υπάρχει δεύτερη ή τρίτη. Συνεπώς, για την ανάδειξη της επιστημονικής αυτής αλήθειας θα πρέπει να εργάζονται όλοι οι πολιτικοί και τα κόμματα».

Αυτό, δυστυχώς, δεν ήταν η πεπατημένη στη χώρα μας, διαπιστώνει με προβληματισμό ο καθηγητής: «Η αμφιβολία και η σύγχυση σε απλά και επιστημονικά τεκμηριωμένα, πλην όμως μείζονα ζητήματα όπως είναι οι εμβολιασμός και τα μέτρα για τη συγκράτηση της πανδημίας, φέρνουν το αντίθετο από το επιθυμητό αποτέλεσμα. Οδηγούν τους πολίτες να κουραστούν πολύ γρήγορα, να χάσουν την εμπιστοσύνη τους και να μη συμπεριφέρονται με την ανάλογη ευθύνη. Είναι διαχρονικό το πρόβλημα της εμπιστοσύνης των Ελλήνων στο κράτος που εν μέρει δικαιολογείται γιατί διαχρονικά το κράτος δεν έχει επιδείξει την απαιτούμενη υποστήριξη στους πολίτες. Ομως, ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης αφορά και τον καθέναν από εμάς χωριστά, καθώς πολλές φορές παρασυρόμαστε από τη διχογνωμία και την κομματική αντιδικία».