Διότι δεν θέλουσι να σκάπτωσιν

Με αφορμή την αναφορά μου, τις προάλλες, στον Αναστάσιο Πεπονή, ο φίλος αναγνώστης Γ.Γ. (τα στοιχεία του στη διάθεσή μου) γράφει:

Eίναι γνωστό ότι από συστάσεως του ελληνικού κράτους το όνειρο των Ελλήνων ήταν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι, παρότι δεν ήταν μόνιμοι (δεν το προέβλεπε το σύνταγμα του 1864, η μονιμότητα αρχίζει με το σύνταγμα του Ελευθερίου Βενιζέλου του 1911). Ρώτησαν τον φίλο του Χαριλάου Τρικούπη, Εμμανουήλ Ροΐδη, γιατί οι Ελληνες θέλουν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι αφού δεν θα είναι μόνιμοι (οι κυβερνήσεις τότε αλλάζανε σε μερικούς μήνες, γι’ αυτό πρωταθλητής πρωθυπουργός είναι ο Κουμουνδούρος – δέκα φορές) και αυτός απάντησε: «διότι δεν θέλουσι να σκάπτωσιν». Τότε μαζεύονταν στην κατόπιν προτάσεως του Δημητρίου Καμπούρογλου ονομασθείσα πλατεία Κλαυθμώνος (εκεί βρισκόταν το υπουργείο Οικονομικών) και κλαίγανε ψευδώς. Ψευδώς, γιατί ο Ελληνας θέλει να εφαρμόζονται οι νόμοι, αλλά για τους άλλους (πάλι ο Ροΐδης είχε πει: «η Ελλαδα μόνο έναν νόμο χρειάζεται, τον νόμο που θα λέει ότι θα εφαρμόζονται οι νόμοι) και όχι για τον ίδιον.

Απόδειξη ο θαυμάσιος αυτός πολιτικός άνδρας Αναστάσιος Πεπονής (το λέω συνεχώς στους φίλους μου). Εφτιαξε τον ΑΣΕΠ για να μην υπάρχει μέσον και αντί ο ελληνικός λαός να τον τιμήσει με την ψήφο του δεν ξαναβγήκε βουλευτής.