Το κεντρώο ακροατήριο γυρίζει την πλάτη στον Τσίπρα

Το πολιτικό Κέντρο δεν μπορεί να φέρει από μόνο του μια εκλογική νίκη. Είναι όμως ο εκλογικός χώρος που μπορεί να την εξασφαλίσει: το Κέντρο κέρδισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης το 2019, φέρνοντας στη γαλάζια κάλπη ψηφοφόρους που ενδεχομένως δεν είχαν ξαναψηφίσει ποτέ στη ζωή τους ΝΔ. Το ίδιο Κέντρο, που σε μεγάλο βαθμό κατοικοεδρεύει στη μεσαία τάξη, παραδέχθηκε πως έχασε ο ΣΥΡΙΖΑ ήδη από τα μέσα της δικής του τετραετίας – και αυτό είναι που φαινομενικά διεκδικεί εκ νέου, προβάλλοντας τον μετασχηματισμό του, αλλά και το «μάθημα» που πήραν στελέχη και κομματικός μηχανισμός από την περίοδο που ανέλαβε την πορεία της χώρας. Αυτούς τους ίδιους ψηφοφόρους θέλει να κερδίσει το Κίνημα Αλλαγής – και σε αυτούς, δείχνουν οι αριθμοί, οφείλουν τη δημοσκοπική άνοδο του κόμματος.

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι αναμφίβολα πολιτικός χαμαιλέοντας: γι’ αυτό και μπορεί να αναιρεί τον εαυτό του μέσα σε λίγους μήνες, δηλώνοντας πως διαφωνεί με επιχειρήσεις ελέγχου των αρμών της εξουσίας που εκφράζουν κάποια στελέχη του – μια ρητορική που αποδεδειγμένα απομακρύνει το κοινό που θέλει να επαναπροσεγγίσει – και προκρίνοντας μια ιδέα προοδευτικής διακυβέρνησης. Στις δημόσιες εμφανίσεις του είναι πιο μετρημένος από ποτέ, προκαλώντας το Κίνημα Αλλαγής σε έναν ανταγωνισμό προόδου. Αυτό κάνει και στη Βουλή, είτε θυμίζοντας το αναπόφευκτο δίλημμα που θα κληθεί να απαντήσει το ΚΙΝΑΛ στις επόμενες εκλογές είτε μιλώντας για «Ελβετούς». Παράλληλα, ωστόσο, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης παίζει σε μεγάλο βαθμό το ίδιο παιχνίδι που έκανε στην αρχή της οικονομικής κρίσης: στείρα αντιπολίτευση («χειρότερα από τα μνημόνια» έλεγε η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ πως περιέγραψαν την κατάσταση στον Τσίπρα οι μαγαζάτορες στη Νέα Ιωνία) και αποφάσεις όπως η καταψήφιση των εξοπλιστικών που δύσκολα βρίσκει σύμφωνο το πιο μετριοπαθές κοινό.

Οσο ο Τσίπρας ακολουθεί την ίδια τακτική, διαφαίνεται ο κίνδυνος να οδηγηθεί στην απομόνωση – παίζει σε ένα γνώριμο γήπεδο, αλλά κανείς εκ των υπόλοιπων διεκδικητών του Κέντρου δεν δείχνει διάθεση να τον ακολουθήσει. Αυτή η επιλογή ανεβάζει τις κεντρώες μετοχές κυρίως του ΚΙΝΑΛ: όταν το ερώτημα για την πρόθεση ψήφου περιορίζεται στο κεντρώο ακροατήριο, φαίνεται πως ο μεγαλύτερος αντίπαλος της ΝΔ δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά το Κίνημα Αλλαγής. Στον γενικό πληθυσμό, ο Ανδρουλάκης κερδίζει δημοφιλία από το γεγονός πως είναι ακόμα ο πιο άγνωστος πολιτικός αρχηγός: είναι πιο εύκολο να απαντήσει κανείς θετικά για ένα δημόσιο πρόσωπο που δεν έχει κληθεί να πάρει μεγάλες αποφάσεις, ενώ ένα σημαντικό ποσοστό των ερωτωμένων απαντάει ακόμα πως δεν τον γνωρίζει – τα αντίστοιχα ποσοστά για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αλέξη Τσίπρα είναι μόλις ανιχνεύσιμα.

Αν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης εννοεί τον «ανταγωνισμό προόδου» που έχει ξεκινήσει, τότε τα ίδια σημεία για τα οποία «εγκαλεί» τους αντιπάλους του ισχύουν και για τον ίδιο – και σε αυτά τη δεδομένη στιγμή σκοράρει πιο αδύναμα από εκείνους. Για τον Μητσοτάκη και τον Ανδρουλάκη, από την άλλη, η διεκδίκηση του Κέντρου «πατάει» σε στηρίγματα που ήδη έχουν σχηματιστεί. Αυτά τα στηρίγματα δεν κλωνίζονται από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά από άλλες παραμέτρους – για την κυβέρνηση αυτή είναι η φθορά της εξουσίας και για το Κίνημα Αλλαγής ο κίνδυνος της υπερβολικής ταύτισης με τη μία ή την άλλη πλευρά.