Η επανάσταση της συγκίνησης

Βάζοντας ένα αγοράκι καμιά δεκαριά χρόνων να διαβάσει ένα κείμενο κατά του κλεισίματος της ΛΑΡΚΟ, το ΚΚΕ ακόμα μια φορά πρωτοπορεί. Διεκδικεί τη συγκίνηση που προκύπτει από την, υποτίθεται, παιδική αθωότητα την ίδια στιγμή που την καταργεί – αφού το παιδί δεν διάβασε ένα δικό του κείμενο αλλά ένα κείμενο γραμμής που θα μπορούσε να το έχει γράψει ο Κουτσούμπας.

Δεν είναι πρωτοφανές. Ελάχιστοι είναι οι πολιτικοί που δεν χρησιμοποίησαν τα παιδιά για να δείξουν ότι ταυτίζονται με την αθωότητα, την ειλικρίνεια ή το μέλλον που πιστεύεται ότι εκπροσωπούν. Οι κομμουνιστές πολιτικοί, όμως, πρωτοπορούν, επειδή βάζουν τα παιδιά, μέσω της συγκίνησης, να κηρύξουν την επανάσταση. Απαραίτητα στην εικονογράφηση του παραδείσου που υπόσχονται – ο Στάλιν με παιδάκια σε ολάνθιστα λιβάδια είναι μια δημοφιλής ζωγραφιά, που συμβάδιζε με τον ζόφο της τρομακτικής εξουσίας του.

Αλλά δεν τα εντάσσουν μόνο στις εικονογραφήσεις, τα έχουν ενσωματώσει απολύτως στο κομματικό οικοδόμημα. Είναι συστατικό των κομμουνιστικών κομμάτων να οργανώνουν παιδιά (στα καθεστώτα, των πολιτών που εξαρτώνται απ’ αυτά, στις υπόλοιπες περιπτώσεις τα παιδιά μελών και στελεχών) από τα 6 χρόνια τους στις οργανώσεις – όπως αναλόγως έκαναν και τα φασιστικά σχήματα. Δεσμεύοντας το φαντασιακό τους στην ιδιοτελή πολιτική αφήγησή τους. Σοβιετικά πράγματα.