Μοντέλο

Σε πρόσφατο τεύχος του (5/2), το «Economist» δημοσίευσε ένα στατιστικό μοντέλο για τη γαλλική προεδρική εκλογή (10 Απριλίου).

Βασισμένο σε δημοσκοπικά και άλλα δεδομένα, μετράει τις πιθανότητες νίκης αλλά και τις πιθανότητες παρουσίας κάθε υποψηφίου στον δεύτερο γύρο.

Αποτέλεσμα; Το μοντέλο έδωσε 79%-100% πιθανότητες επικράτησης στον Μακρόν, 13% στην Πεκρές, 6% στη Λεπέν (παρόλο που έχει περισσότερες πιθανότητες από την Πεκρές να βρεθεί στον δεύτερο γύρο) και 2% στους «άλλους».

Σύμφωνα με το περιοδικό, το μοντέλο αυτό εφαρμόστηκε ήδη με επιτυχία στις αμερικανικές (2020) και στις γερμανικές εκλογές (2021). Τώρα θα παρακολουθήσει σε εβδομαδιαία βάση και τις γαλλικές.

Αν επιβεβαιωθεί ξανά, ελπίζω σύντομα να το φέρουμε και στην Ελλάδα ώστε να μη μας ζαλίζει κάθε παπάρας «αναλυτής» με φούμαρα.

Παρόλο που αναρωτιέμαι αν η ισχυρή πιθανότητα επικράτησης του Μακρόν χρειαζόταν κάποιο ειδικό μοντέλο.

Σε μια κοινωνία όπου λίγο λιγότεροι από το 50% των ψηφοφόρων ετοιμάζονται να ψηφίσουν (δεξιούς ή αριστερούς) «ακραίους» υποψηφίους, τότε προφανώς πλεονεκτεί εκείνος που σχεδόν προνομιακά νέμεται «το άλλο 50%». Δηλαδή, τον ευρύτερο κεντρώο χώρο.

Εως ότου λοιπόν έλθει το μοντέλο και στην Ελλάδα, μπορούμε να κάνουμε μερικές σκέψεις.

Παράδειγμα. Ο Ανδρουλάκης κρίνει ότι δεν έχει χώρο, ούτε μέλλον, στην κατεύθυνση «Κέντρο – Κεντροδεξιά». Εκεί κυριαρχεί ο Μητσοτάκης.

Τι κάνει λοιπόν; Προσπαθεί να κυριαρχήσει σε έναν χώρο «Κέντρο – Κεντροαριστερά», συνεπώς να πάρει αποστάσεις στρίβοντας προς τα αριστερά.

Η βασική ιδέα είναι σωστή. Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα: οι αποστάσεις.

Διότι η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ευρύτερου κεντρώου χώρου και του ΚΙΝΑΛ όχι μόνο δεν ενδιαφέρεται για «ίσες αποστάσεις», αλλά προτιμάει καθαρά τον Μητσοτάκη από τον Τσίπρα.

Κάθε διαταραχή αυτής της ισορροπίας εκλαμβάνεται περίπου ως παρασπονδία.

Τι έκανε λοιπόν ο Μητσοτάκης; Αυτό που θα έκανε ο καθένας στη θέση του: φόρτωσε τον Ανδρουλάκη στον Τσίπρα.

Τον έστειλε δηλαδή (σχηματικά) στο «άλλο 50%». Ελαχιστοποιώντας ταυτοχρόνως και το ενδεχόμενο διαρροών της ΝΔ προς τον Ανδρουλάκη.

Το παράδοξο είναι ότι το ΚΙΝΑΛ όχι μόνο δεν αντέδρασε, αλλά διευκόλυνε τη μετακόμιση με άστοχες κινήσεις. Novartis, Πολάκης, «λίστα Πέτσα», «θα συμφωνήσω με τον κ. Ραγκούση» – ο Ραγκούσης είναι κόκκινο πανί για τους πασόκους ψηφοφόρους…

Ισως επειδή δεν συνειδητοποίησε πως με την «αποδαιμονοποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έχει πρόβλημα η ΝΔ. Αλλά το ΚΙΝΑΛ.

Φυσικά είναι νωρίς ακόμη κι όλα μπορούν να διορθωθούν ή να αλλάξουν έως τις εκλογές.

Αλλά γι’ αυτό σας λέω. Να φέρουμε στην Ελλάδα το μοντέλο του «Economist» να βοηθήσουμε και κανέναν άνθρωπο.